Als er iets is waar ik meteen tegenaan schop is het wel de traditie. En zodra het einde van het jaar zich aandient, gaan we massaal met kerst en oud en nieuw in de traditionele stand. Begrijp me niet verkeerd, er zijn tradities die best een mooie, symbolische waarde hebben waaraan men zich kan steunen. Het zijn momenten om bij stil te staan. Menig persoon zal onbewust meedoen aan een bepaalde vorm van traditie, daar is niets mis mee.
Waar ik recalcitrant van word zijn de verwachtingen die we bij elkaar, en bij ons zelf, aanmeten. Je hoort dat te doen. Je moet erbij zijn. Het is de bedoeling dat. En daar gaat het soms ineens helemaal verkeerd, met die mooie traditie.
Zodra je uit schuldgevoel iets gaat ondernemen, ergens heen gaat, mensen weer ziet dan ga je naar mijn idee met de verkeerde reden meedoen aan de traditie. Veel liever heb ik je over de vloer als je echt zin hebt om erbij te zijn, maar niet omdat het van je verwacht zou worden of uit een schuldgevoel. En daar wringt het meteen ook. Veel mensen blijven worstelen tussen deze verplichting om de ander niet teleur te stellen en het nare gevoel wat zij erbij hebben. Het zorgt voor een dubbel gevoel waarmee vele mensen niet overweg kunnen. Het doet zelfs in sommige gevallen ronduit pijn om uit plichtsbezef of schuldgevoel naar iemand te gaan of bij een feestje aanwezig te zijn terwijl je er liever niet bij was geweest omdat je een andere afspraak had.
Wat doe je nu uit beleefdheid en wat niet?
Vorig jaaar op 31 december 2010 bakte ik ‘s middags nog oliebollen met m’n zieke kop en de visite kwam even later maar moest ik verstek laten gaan en in mijn bed gaan liggen. Ik was nog nooit zo ziek geweest als toen. Hoge koorts, zo duizelig als een tolletje en voedsel kwam er net zo hard weer uit als dat het ervoor in ging. Dit jaar had ik alles in huis om oliebollen te bakken maar vergat ik tot mijn ergernis de eieren. Geen oliebollen dus die avond. Maar waarom persé op die avond oliebollen bakken en niet een weekje later? Vanochtend stond ik te bakken in de keuken.
Gelukkig nieuwjaar medebloggers, toevallige passanten, googlesearchers, op-zoek-naar-Opkrabbelen-mensen, tweeps, vrienden en familie! Je kunt het nieuwe jaar op elk moment starten!
Precies, het kan op elk moment. Heb zelf ook een doos ontdekt in de kast. Vroeger aten we ze juist in de zomer, gewoon omdat het kan
Helemaal met je eens. Het kan idd een pijnlijk proces zijn als je signaleert dat je met de een of ander traditie wilt breken, eigenlijk liever niet meer mee wilt doen, maar het werkt bevrijdend, soms ook bij mensen waarvan je het niet had verwacht.
Ik wens jou ook een gelukkig nieuwjaar!
P.S. Verrassend mooi jouw tekeningen die ik vandaag langs zag komen!!
In Soest is een warme bakker die ieder jaar op een vaste zaterdag, ergens halverwege het jaar, oliebollen bakt. En dan smaken ze minstens net zo goed. Maar vooral dat idee, om durven af te wijken, niet willen voldoen ‘omdat het zo hoort’, doen wat JIJ wilt op JOUW moment: daar kan ik mij helemaal in vinden.
Jarenlang heb ik tegen van alles aangeschopt, omdat het voor mij belangrijk was mij eigen grenzen helder te krijgen. Ik wilde niet meer meedoen aan verplichtingen en tradities, ging niet meer naar verjaar- en feestdagen en begrafenissen. Om dan uiteindelijk, wat ouder ondertussen
, mijn eigen plan te trekken en te doen wat voor mij goed voelt.
Halverwege de lente een #oliebollenengevuldespeculaastweetup doen dan?
Wij hebben ons kerstdiner traditie getrouw met oud en nieuw, krijg nu ook ontzettend veel zin oliebollen!
Weet al wat ik ga doen komend weekend met de kinderen!
By the way… Ik stop iedere jaar een paar zakken met oliebollen in de vriezer, dusss ik geniet nog regelmatig van een nieuwjaarshapje
Zeker kun je dat. Net zo goed dat je op elk moment een goed voornemen kunt uitvoeren. Om je vraag te beantwoorden: ik doe eigenlijk niet zo veel uit beleefdheid als het om tradities gaat. Ik ga zelden naar verjaardagen, ook sla ik begrafenissen geregeld over. Kerst en oud en nieuw, daar ben ik dol op, maar vooral omdat ik er niets aan doe. Kerst is een mooi excuus voor twee vrije dagen die besteed worden met doen waar ik zin in heb.
Ik houd wel van tradities. Tenminste, mooie tradities. Maar inderdaad, liever iets doen wanneer je er echt zin in hebt dan wanneer het moet.
Bij ons in huis is het al een echte traditie aan het worden om er allemaal niet aan mee te doen. Bevalt ons zo goed dat we binnenkort maar eens moeten breken met deze traditie. We moeten tenslotte wel dwars blijven
Ik ben fan van tradities enkel wanneer het goed voelt bij jezelf. (ook bij ons waren er afgelopen feestdagen veel zieken en dan is het voor mij heel simpel om te mogen zeggen, vandaag even niet) Elke dag een nieuwe dag met kansen en mogelijkheden. Niet enkel op de feestdagen, maar elk moment van de dag!