Er staat een reactie op Trouw online waar ik graag op gereageerd had maar de krant wil dat je je eerst registreert. Daar heb ik zo’n hekel aan, hè, dus dat doe ik niet. Een blog is dan uitermate geschikt om alsnog uitgebreid te reageren.
Ik ben een voorstander van onafhankelijk zijn en blijven. Ik heb jarenlang alleen gewoond en niet geleund op een vriend of wie dan ook, ook niet financieel. Ik heb slecht betaald werk gehad en op het einde van de maand mijn geld bij elkaar moet sprokkelen om de laatste maaltijd te kopen. Ik heb zelden een bedrag geleend en de ene keer dat ik een bedrag geleend heb, bij mijn ouders in verband met een wasmachine die kapot ging, kregen ze het na een paar weken alweer terug. Ik wil altijd mijn eigen boontjes kunnen doppen. Ook als zzp’er en ook al heb ik nu een lieve vriend.
Je bent een freewheeler, lees; freewheeler – someone acting freely or even irresponsibly (lees ik niet freeloader?) als je onverantwoord te werk gaat en maar wat doet en leunt en steunt op wie dan ook. Als zzp’er ben je altijd en eeuwig op zoek naar de volgende opdracht omdat je de huur, of in mijn geval de helft van de huur moet betalen. Als zzp’er ben je niet gerust om ‘op je lauweren te rusten’ omdat dit simpelweg niet kan.
Maar de reactie is een perfect voorbeeld van een ja, maar persoon. Ach, het zal wel niet kunnen, ‘zomaar’ je baan opzeggen en gaan doen wat je graag wilt doen. Ik ken een paar zzp’ers om me heen die dit ook hebben gedaan en die harTstikke single zijn. Ik ben alleen zo slim geweest een dag of twee als gastouder aan het werk te blijven, op freelance basis, zodat ik nog steeds kan blijven doen waar ik zoveel plezier van heb. En dat is ook ondernemerschap. Maar geloof je gewoonweg niet dat het kan, dan gaat het je ook niet lukken. Wil je niet geloven dat je van werk kunt veranderen en verder kunt gaan met wat je heel graag wilt dan saboteer je jezelf.
De vraag is, had ik dit ook kunnen doen als ik alleen was geweest en zou ik morgen op straat staan zou ik dan nog zzp’er zijn en blijven? Ik geloof dat jullie daar het antwoord wel op zullen weten. …
[Foto blokje gemaakt door OKRidderkerk.]
“Ja maar” gevolgd door een verwijzing waarom een ander het wel kan is het begin en einde van een “niet”. Het is de negatieve benadering waarbij de argumenten gezocht worden om het gevoel van “het is niet voor mij weggelegd” te bevestigen.
“Ja maar” gevolgd door een overpeinzing over hoe het ook kan is een kans. Het is de positieve benadering die uitgaat van de mogelijkheden van zelf iets te ondernemen, al blijft het verstandig na te denken over consequenties en alternatieven.
@Kees: klopt als een bus!