Qua aandacht mag ik niet klagen. Het boek Opkrabbelen wordt her en der goed in tijdschriften, kranten en online sites opgepakt. Daar ben ik niet alleen blij om maar ook erg trots. En blijkbaar is het een onderwerp dat spreekt en wat aandacht verdient, anders zouden kranten en tijdschriften daar geen moeite voor doen.

Of het nu een klein artikel is in de FNV Vrouwen magazine, de Cosmopolitan of een enorm groot artikel in een zaterdageditie van een krant, vallen en opkrabbelen doen we allemaal. ‘Je noemt het denk ik expres opkrabbelen en niet ‘opstaan’ vroeg laatst iemand, volgens mij een journalist. De gekozen woorden zijn niet voor niets zo zorgvuldig gekozen. Over woorden moet je soms lang en extra nadenken. Wat past qua gevoel is het beste. Als je opstaat zou je denken dat je snel en makkelijk weer opveert. Opkrabbelen is zwoegen. Dat gaat niet vanzelf en het heeft moeite en tijd nodig om rechtop te gaan staan. Opkrabbelen is zuchten en steunen en een traan wegpinken. Arbeid. Kracht. Tanden op elkaar.