Karin Ramaker.

Als ik niet schrijf, denk ik aan schrijven.

Tien kilo.

Hij was net naar het toilet geweest en knoopte in het restaurant zijn broek weer dicht terwijl hij in de vitrine naar de bakken met pasta’s keek. Daarvoor had hij een kop koffie gedronken aan een klein tafeltje en verveeld gekeken naar de vrouw in de bediening. Hij strompelde, nadat hij zijn kop koffie gedronken had, langzaam naar de achterkant van de bar om zijn kopje terug te zetten. Ik verstond niet wat hij tegen haar zei maar aan haar gezicht te zien was ze er niet blij mee. Eenmaal staande bij de vitrine wees hij zonder iets te zeggen naar de spaghetti. ‘Doe mij een bakkie spaghetti bolognese. Het is bolognese, toch?’ Ze knikte en schepte op. ‘Er zit van alles aan je handen’ wees hij. Daarna: ‘Schep je nou 10 kilo op?’ Ze schudde haar hoofd. Hij sjokte weer naar zijn tafeltje. Het bordje pasta van tien kilo kwam er zo aan.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten