Karin Ramaker.

Als ik niet schrijf, denk ik aan schrijven.

Zandbak.

‘Zandbak.’ Hij wees. Aan het eind van de horizon zag je vage beelden van zeilboten. Dichterbij stond een reuzenrad. Rechts op de boulevard liepen mensen. Het had de dag ervoor stevig geregend; het zand was nat. ‘Zandbak.’

Dat woord bleef bij me hangen. Een kind kijkt naar de wereld met een andere blik. Een groot, uitgestrekt strand is voor een kind een zandbak. In een zandbak kun je spelen. Zand is leuk. Zand kriebelt in je haar, vooral als je per ongeluk een schep zand verkeerd omgooit.

Volwassenen verliezen soms hun fantasie. Ze noemen de dingen bij hun naam en zullen het misschien zelfs verbeteren. Het is mooi om een kind in de waan te laten dat het grote strand een enorme zandbak is.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten