Who in the world am I? Ah, that's the great puzzle. -- Lewis Caroll.

vol keerkracht.

contact:
metkarin*at*gmail.com

ondertussen:

HET KENT GEEN TIJD:


Simon's ex (volgens mij) sprak op de bank dat tijd niet bestond. Mijn gezelschap hield niet van sieraden. Droeg geen horloge. Tijdens het hapje eten kreeg tijd een samenhangend verleden. Want in onze vroegere tijden, rond onze schamele zeventien, achttien jaar, bleken we gezamelijke vrienden gehad te hebben. "Ken je die dan ook nog?" "En die?" Tijd leek even terug te brengen en weer in te halen.
"Tijd bestaat toch niet?" probeerde hij zijn standpunt hard te maken. Toen Simon op het sterfbed lag en een infuus toegediend kreeg, deelde ik toch hardop mijn mening:
"Maar een horloge zie ik toch niet als een sieraad."
Tijd. Soms kwam je iemand tegen waarmee je besloot tijd mee door te brengen waarbij tijd een ondergeschikte rol speelde. In tijd kon veel gepraat en weinig. In tijd kon stilte net zoveel zeggen.
"Ik kijk gewoon op m'n mobiel." Hij haalde z'n GSM uit z'n broekzak. Dat leek mij nu een vervelend klusje. Steeds je mobiel uit je broekzak halen en weer terug te stoppen.
Na afloop van Simon, toen Simon toch de sprong waagde die hij tijdens de opname van een Vietnamfilm niet durfde te nemen, werd er gewoon in tijd gezapt. En voor we het wisten leek tijd een futiel dingetje.





KABENG!!!!!

We zaten aan de tafel. Zeven kinderen aan een tafel. Waarvan er eentje zeker al dik een kwartier onophoudelijk aan het brullen was.
Mag je wel 'brullen' zeggen? Is dat niet schromelijk politiek Incorrect?
Lieve mensen, sommige kinderen huilen niet. Sommige kinderen brullen. Omdat zij hun zin niet krijgen. "Iiiiihhikkk... wiiihhillll..." En vul maar in.
We waren net klaar met eten. De broodjes waren groot. Maagjes waren gevuld. "Iiihhiikkk.... wiiihhhiillll. ....ooohooook saahaaaalaaaammmihhhiiii!!!!"
De salami was op. Ik hield het bakje voor zijn neus. "Op!" verduidelijkte ik nogmaals. En weer ging er een luide leeuwenbrul door de groep heen. Het kind naast hem, de buurvrouw, hield al demonstratief haar handen over haar oren. "Beetje herrie he?" riep ze ondertussen. "Beetje herrie!"
"Ik weet het goed gemaakt." besloot ik. "Je huilt, maar ik zet je nu van tafel zodat je even op de gang gaat huilen, of je houdt nu op." De keus is aan jou. Het leven is vol keuzes. Ik maak voor jou die keus. Dat is de simpelheid van kind zijn.
Ondertussen spotte ik de doos van het te laat verschenen kerstpakket. 'Karin R' stond er op de sticker. Dat krijg je als er nog een Karin werkt op je werkplek.
"Zullen we even kijken wat er allemaal in zit?" vroeg ik aan de zeven kinderen.
Ze knikten. Ik opende de doos en haalde er een keukenschort uit. Erg handig. Snoep. Veel snoep, dat ik niet uit de doos haalde. Kinderen en snoep. Dat werkte nooit.
Stokbrood. Kruiden. Een pot tomatensaus. Sja. En een langwerpig ding.
Ik haalde een soort van koker uit de doos. Aan de onderkant stond: "push that way."
Ik begon te draaien. Dat ging moeizaam. Ik draaide door.



Er vlogen allemaal glinsterende confetti-achtige draadjes uit de koker. De kinderen zaten allemaal met open mond te staren. Zelfs de brullert was stil.
"Beetje herrie he?" fluisterde de buurvrouw met trillende onderlip. "Beetje herrie."




WARME JAS:

"Kan je verliefd worden op teveel aanwezigheid van iemand?"
"Hoe bedoel je dat?"
"Nou, je voelt in eerste instantie geen kriebels, maar omdat je erg vaak met die persoon optrekt en diegene meemaakt, je verliefd raakt op zijn of haar aanwezigheid?
...
"Alsof je het een beetje koud hebt, om je heen kijkt en een warme jas aantrekt waar je niet eerder van dacht: dat is een warme jas?"
"Als in: wat voelt die jas lekker opeens?"
"Ja!"
"Terwijl je daarvoor naar andere warme jassen keek?"
"Ja!"
"En die andere jassen wel super hip waren maar niet warm genoeg en je daarom helemaal niet keek naar de warme jas die minder hip was maar wel degelijk warm genoeg voor jou?"
"Ja!"
"Je bedoelt gewoon dat je alleen maar keek naar lekkere mannen die voor geen meter deugden en je daardoor de trouwe hond helemaal niet zag staan?"
"Eh ja..."
"Ja, dat kan zeker."





Juli

Ik trek mijn verleden uit de kast
een boel gesplinterde deeltjes
weggestrooid op een mooie zomerse dag

Ik droom
van een leven zonder waarschuwing
maar de ironie brengt me telkens
weer daar
telkens weer

De zon schijnt
Op een juli besteding
En ik vraag me af
Hoe de melodie van zekerheid
altijd aan het veranderen blijft.

juli 2000.

Labels: dichtjes

CADEAUTJE:



Lachende Boeddha, ook wel "dikbuik Boeddha" genoemd.
Dit zijn chinees boeddhistische godenbeelden van rijkdom,
voorspoed en geluk.
Chinese naam: Pu-Tai-Ho-Shang
Een lachende Boeddha staat voor geluk, blijheid, succes,
welvaart en voorspoed.
Men gelooft dat het meer geluk brengt als je af en toe over
de dikke buik van Boeddha wrijft.

Deze Boedha heeft echter een soort van schaaltje in zijn hand.
Weet iemand wat dat betekent?




OOPS:

Het was net twee uur 's nachts geweest. Ze had in den beginne de rose niet gevoeld maar was met jas aan, das om, afscheidskus-kus-kus, naar huis gefietst. De nacht was koud en ze blies wolkjes. Daardoor fietste ze niet meer op de rechte lijn van het fietspad maar denderde zo een berm in, ontweek een grote steen maar kon de toch al schuine paal met een rotondebord niet meer ontwijken. Toen ze uiteindelijk thuis kwam, haar fiets langs het hekje zette en in haar tas zocht naar de huissleutels hoorde ze een sms piepje.

"Ben je al thuis?"

Ze sms-te terug:

"Ja, ben net thuis. De volgende keer ga ik toch maar wel bij jou crashen. Scheve paal gefietst."

Ze stak de sleutel in het slot, opende de deur, deed een lamp aan, sloot de deur en plofte op de bank.

"Wat?"

"Lang verhaal."

Te lang verhaal.





VET ROMANTIES:

"Liefje, ik heb het bad klaar."
Met een argwanende blik in haar ogen keek ze op de vloer.
"Gelukkig! Geen rozenblaadjes!"
Hij zuchtte wat en rolde met zijn ogen.
"Wat ben je toch een romantisch trutje!"
"Ik hou niet van die rozenblaadjes toestanden. Voel ik me erg ongemakkelijk bij."
"Ik ga alvast hoor."
Hij ontdeed zich van zijn zwarte badjas, liep in zijn blote achterwerk naar het bad en ging zitten. Om daarna met een verheerlijkte glimlach te wenken.
"Kom. Uit dat ding."
Ze zag een paar kaarsjes branden. Een half geopende fles wijn. Hij had ontzettend zijn best gedaan.
Langzaam hees zij zich uit haar spaghettibandjes hemdje en stapte uit haar bikini onderbroek. Op haar tenen tipte ze op de koude tegels naar het bad. Negeerde een beetje verlegen zijn verheerlijkte glimlach en ontweek ondertussen zijn gespat vol schuim.
Met een been ging ze over de rand. Gleed langzaam in het warme water. Liet haar lijf met het witte schuim bedekken.
"Maar nu zit je tegenover me."
"Ja?"
"Kom dan bij me liggen. Vind ik veel fijner."
Ze probeerde te bewegen. Het water klotste over de rand. Schuim droop over de vloer.
"Beetje lastig." mompelde ze.
"Als jij nou.."
Ze bewogen samen door het water. Het bad was gewoon te klein. Te smal.
Door het klotsen van het badwater ging een waxinelichtje uit.
In de badkamer werd het nog schemeriger. Even bekeken ze het vlammetje dat eenzaam doofde.
"Doe je benen dan even zo." instrueerde zij.
He he. Uiteindelijk lag zij voor hem met haar rug tegen zijn borst. Vouwde hij zijn armen om haar heen.
"Gelukkig kerstfeest. Maar ik heb kramp."





NOBEL:

Zij was langs de schappen gewandeld van de Albert Heijn. Op zoek naar een grote, goed gevulde gourmetschotel. Kerst kwam eraan en ze kreeg gasten te eten. En omdat ze niet zoveel zin had om de hele middag en avond in de keuken te staan walmen, wilde ze het gourmetstel uit de schuur halen. Dat ding werd maar een keer per jaar gebruikt.
Toen ze alle spullen had, de sauzen, broodjes, vlees, groenten, kersttaart en drank liep ze naar de kassa.
Voor haar stond een jongen van ongeveer een jaar of tien. Hij telde het kleingeld in zijn hand. En het was genoeg. De kassa-mevrouw scande twee blikjes cola en een zakje kerstkransjes. "Dat is dan twee euro negentig." De jongen schrok. Hij had dus niet genoeg. "Zal ik dan een blikje cola eraf halen?" vroeg de kassa-mevrouw. Maar ook dat was nog teveel. Dan moesten de kerstkransjes eraf. De jongen keek beduusd.
"Hoeveel zijn de kerstkransjes?" hoorde zij zichzelf opeens vragen.
"Een euro vijftig." vertelde de kassa-mevrouw.
"Ik betaal dat wel."
De jongen maakte aanstalten te gaan.
"Wacht even!" riep zij.
De jongen begreep het eerst niet goed. Stond vertwijfeld bij de kassa. Totdat hij door had dat een andere, onbekende, persoon voor hem kerstkransjes betalen wilde.
"Nee. Nee, dat hoeft niet hoor." riep hij toen.
"Jawel!" zei zij en knikte.
"Nee. Dat hoeft echt niet."
"Jawel. Eet lekker op! Het is zo kerst!"
Hij wist niet hoe hij het had. Haalde het zakje weg en zei: "Bedankt. Bedankt."
De mevrouw die achter de jonge vrouw stond schudde haar hoofd. Niet omdat ze het ermee oneens was. "Dat vind ik nou een goede actie!" complimenteerde ze de jonge vrouw. "Steengoede actie."





UNDERSTATEMENT:

"Tja, het blijft een vent."





ZIJN HUIS:

Terwijl zij zich in haar dunne nachtjurkje hees, zittend op de rand van de slaapbank in de logeerkamer, had zij niet in de gaten gehad dat hij haar aanschouwde. De zachte gloed van de schemerlamp had zijn flauwe licht geschenen op haar blote rug. Het nachtjurkje viel als een gordijn over haar armen, hoofd en rug naar beneden.
Even zat ze voor zich uit te staren. In het niets. Voor zich een onbekende kamer met de geur van vers gewassen kleding. Van hem. Ze keek naast zich en liet haar hand over het zachte kussen gaan. Liet zich toen neervleien en schoof het donkere dekbed om haar heen.
De deur ging op een kier. "Lig je lekker?" had hij zachtjes gevraagd, bijna gefluisterd. Ze had geknikt, geglimlacht en toen zacht 'ja' gezegd. Hij wist even niet wat hij moest doen. Omdat, wat hij moest doen lijnrecht tegenover stond wat hij wilde doen. Toch liep hij aarzelend op zijn blote voeten naar haar bed.
Hurkte naast haar neer en bekeek haar. Glimlachte een beetje. Ze zag een twinkeling in zijn ogen. Hij streek met zijn warme hand een pluk haar uit haar gezicht.
Even verdronken ze in elkaars ogen. De rest verliet de logeerkamer. Voor en na was even onbelangrijk. Nu leek een onmisbaar en stempeldrukkend.
Ze hief zichzelf op en leunde plotseling voorover. Pakte met beide handen zijn gezicht en drukte haar lippen op de zijne. Bijna wankelde hij op zijn hurken, kon nog net met zijn ene hand de rand van de slaapbank vasthouden terwijl hij op zijn knieen ging zitten.
Voorzichtig omsloot zij met haar mond de zijne. Hij leunde tegen haar aan, streelde haar rug, voelde de zijden stof van haar nachtjurkje terwijl zij zich liet achterover zakken. Het dekbed werd opzij geschoven. De slaapbank was toch voor een persoon te groot.










ZONDER TITEL:

Labels: pics

BIJ VAN PUFFELEN:

Bij het cafe restaurant aan de Prinsengracht was het druk. Sophie had net haar blonde haren in een losse knot gestoken en was met electronische portomonnee en schort langs de bar gelopen om haar collega's te groeten. Daar friemelde ze met de koorden van haar schort terwijl ze het apparaat vastgeklemd hield onder haar kin.
"Tafel 23 moet nog." riep collega.
Ze zette een glimlach op, rechtte haar schouders en struinde via de houten tafels naar twee heren die met rug naar haar toe zaten te praten.
"Heeft u al een keus kunnen maken?"
Een van de twee legde zijn blik van haar heupen naar haar licht voorover gebogen buste, daar zij in het geroezemoes van andere gasten goed wilde horen wat de mannen wilden nuttigen, en vervolgde toen zijn blik naar haar ranke nek naar haar reebruine ogen.
"Twee bier?" antwoordde hij schor. Schraapte zijn keel. De ander leek zich niet te storen aan het bijna voorbijgaande oogcontact van serveerster en klant.
"Weet je, het toepassingsgebied van een Rickenbacker 4001 is uiterst smal. Maar binnen dat gebied vind ik hem dus echt onovertroffen. Ik vind die dingen dus echt helemaal niets. Er zit geen laag in die dingen en ze klinken naar piano’s. Hoe kan je daar nou een basis mee neerzetten?" vervolgde de ander zijn verhaal.
Sophie was nooit zo gecharmeerd geweest van oudere mannen. Of, tenminste, niet ouder dan vijfentwintig. Ofzo. Maar dit exemplaar was best te doen. Best te doen.
Collega achter de bar zette twee bier op het dienblad. Zij legde er bierviltjes bij. Ze streek met haar tong langs haar opeens droge lippen voordat zij wederom haar schouders rechtte en naar tafel 23 stevende. Ze was blij dat ze haar fijnste rokje had aangedaan, in plaats van haar oude, verschoten spijkerbroek.
Sophie zette de glazen neer. Er dripte wat schuim op haar vinger dat ze achteloos van haar vinger likte. Met een glimlach draaide zij zich op haar hakken om en liep ze verder.
Temidden van de drukte voelde ze zijn blik op haar gericht. Een soort van jongensachtige volwassen dromerigheid. Ze leek te zweven langs andere tafels terwijl ze de sensatie van flirtende en verlekkerde blikken op zich gericht voelde.
Hun glazen waren leeg, ontdekte ze.
Wiegend kwam ze op hen af gelopen met een ietwat verlegen glimlach.
"Nog een keertje hetzelfde, heren?" vroeg ze toen.

Dit is deel 1 van een weblogtweeluikonderonsje dat iedere maand een kijkje laat nemen in de wereld dat mensen en cafebezoek heet. Resterend stukje tekst staat hier.

Labels: tweeluik

SAMEN:

"Wat is er schat?"
"Ik ben gewoon een beetje moe. Moe. Van de dag."
Hij knikt.
Zij schuift haar voeten onder zijn been en gaat opgevouwen tegen hem aan liggen.
Hij schuift zijn arm over haar schouder.
Zij schuift haar voet weer onder zijn been vandaan en legt haar been over hem heen. Samen kijken ze naar Nederland 3.
"Ik wil eigenlijk in jou kruipen." zegt ze dan gedempt in zijn hals.
"Maar je bent toch moe?"
"Nu niet meer. Moe? Wat is dat?"




GEWONE DAG:

Lizan had met moeite haar ogen geopend. Het schelle geluid van de digitale wekker maakte dat zij uit een droomloze slaap wakker werd. Met dichtgekoekte ogen vond ze op de tast haar wekker en gaf er een hengst tegenaan. De ellende was alleen dat de wekker op de grond viel en vrolijk doortetterde met het bijna hippe gebliep-bliep-bliep dat je bij sommige dance feestjes hoorde.
Ze leunde kreunend over de rand van haar bed en voelde met haar vingers waar de wekker lag. Bijna. Bijna had ze het kreng te pakken. Toen ze meer grip had duwde ze de wekker uit. Rust. Zucht.
Met een plof lag ze weer in het dikke kussen dat mooie woorden liet schemeren door haar verwarde, gewaaierde haar.
"Het beste van voor jaren dringt vanavond tot mij door. Al je gewone vragen vinden weer gehoor. Regent het. Ja het regent. Goede nacht.
Laten we nu gaan slapen, zeg je zacht." Gerrit Achterberg kon er wat van.
Vandaag was het... Vandaag was het.. Ze wist niet meer wat voor een dag vandaag was. Ze bekeek het plafond. Ze bekeek het raam. Het gordijnenstof liet een flauwe lichtstreep zien van een auto die op de parkeerplaats zijn auto wegzette. Langzaam droop het licht af. De ochtend was nog jong.
Vandaag was het, dacht ze, donderdag. En vandaag, nu wist ze het opeens, moest ze naar een begrafenis. Ze wreef met haar knokkels in haar ogen. Het deed pijn; het opgedroogde pus dat uit haar ogen gesijpeld had terwijl ze sliep. Ze voelde dat haar ogen ook dik waren. Van het huilen. Uren had ze vannacht gehuild. Gejankt. Als een klein kind dat een enorme valpartij had meegemaakt. En nu met een knie dat helemaal open lag en bloedde, de plotselinge viezigheid in de open huid voelde prikken en daarom niet langer meer verdriet de baas kon zijn.
Ze had zakdoeken vol gesnoten. Gejankt. Gesnoten. Gejammerd. Gezucht. Opnieuw gejankt. Soms was het zodanig pijnlijk dat niets meer te stoppen was. Kon ze de jankpijn tot in de bloedvaten van haar hart voelen.
Ze was wakker op een ordinaire zomaar-donderdag. Het was zo stom; haar beste vriend was dood en iedereen ging gewoon werken. Alles leek voor anderen door te gaan, terwijl zij niet eens meer wist welke dag het vandaag was. Het had vrijdag kunnen zijn. Maar ook vorige week.
Leeg. Ze lag in haar warme bed en had het koud. Ze lag op haar gedichtenkussen en voelde niets. Alsof ze gisteren en vannacht alles eruit gejankt had. Wat had het voor zin om haar ene been over de rand te leggen en op te staan? In haar belevenis stond tijd stil. Hoe kon haar tijd stilstaan als de rest van de wereld verder leefde in een monotoom ritme van de dag. Elke dag. Dezelfde dag. Alle dagen die komen zouden.
Vandaag was het donderdag. Vandaag was het koud, guur en zonloos. Vandaag moest ze naar een begrafenis. Vandaag nam zij afscheid van haar beste vriend.
"Dag Tim." fluisterde ze in de vroege ochtend.
Als je nacht net als dag is,
is de dag net zo helder als de nacht
en zal de nacht voor eeuwig overgaan in dag.




GEWOON WEER OPNIEUW!

De zoveelste was niet gelukt. Anne zat zuchtend aan haar bureau en keek naar een scherm dat een rode roos als desktop had. Waarom waren alle vriendinnen al gesetteld en zij nog steeds niet? Ze was best leuk. Lief. Aardig. Ze was best spontaan. Pittig en ondeugend. Ze zag er best oke uit. Meer dan oke. Als zij de aandacht van de mannen geloven moest. En juist die mannen, die terloops hun complimentjes als stofjes de lucht in bliezen, gaven geen sjoege als het erop aankwam.
Toen ze met haar zoveelste zakdoek jankend op de bank de telefoon pakte om het uit te maken met Meneer Dinges, schoten allerlei flashbacks aan flarden van dates voorbij. Wat de een niet had, had de ander wel. Wat de een teveel had, had de ander te weinig. Het lag gewoon aan TE. Daar lag het aan!
Meneer Dinges nam op. Met zijn schorre stem, waarschijnlijk van het vele roken, zei hij zijn naam. Hoewel zij op de bank gezeten had, voelde ze meteen weer knikkende knieen. Stotterend probeerde ze haar naam te zeggen. Wat was haar naam ook alweer?
"Mmm .. mm.."
"Ik heb weinig tijd." hoorde ze aan de andere kant van de lijn.
Nou ja zeg!
"Zeg, weet je wat jij kan?" riep ze kwaad de hoorn in.
"Jij kan mij gestolen worden!" riep ze, terwijl ze haar zakdoek als een prop in haar vuist balde. Even was het stil.
"Wat is er gestolen?"
Ja, dat was dus de druppel he. Hij was ergens ook best wel dom! En doof!
"Er is niets gestolen! Ja, mijn hart was gestolen, maar ik heb hem nu weer terug! Waar hij hoort! Waar hij hoort, hoor je me!"
Sukkel. Malloot. Eikel. Dombo!
"Schat, ben jij het?"
Hij herkende haar stem niet eens!
"Ik maak het uit. Uit! UIT! Ui-TTTT!"
Even was het stil. Ze zuchtte diep en wachtte zijn reactie af.
Ja? Hallo? Waarom zei hij nu niets?
"Sorry, had je even neergelegd, moest nodig zeiken."
Stoom schoot uit haar oren. Ze gooide met een klap de telefoon de oplader op.
En nu surfte ze dus langs datingsites. Als wraak. Want de snelste manier om een vent te vergeten, was gewoon weer opnieuw beginnen.




WEDJE MAKEN?

Meneer en mevrouw hadden een weddenschap. De een zei van wel en de ander zei van niet. En er was een tijdslimiet vastgesteld. Na die datum moest een van de twee over de brug komen. Er zou bij een van de twee gekookt worden. De rose meegebracht. En de datum verstreek. En meneer smste mevrouw.

'Ja, mevrouw. U bent er gloeiend bij! Wanneer wordt er bij mij gekookt?'

En mevrouw baalde maar toch niet helemaal en smste terug.

'Op welke dag zal ik de boodschappen doen?'

Meneer lachte in zijn vuistje. Mevrouw vond het wel best. Zij kwam die avond vast en zeker wel gezellig door.





ER ZAL NOOOOIT MEER GEKLAAGD WORDEN DAT IK KOUDE VOETEN HEB:

Labels: pics

KLINKENDE GLAZEN:

Er werd gevierd.
Niet dat ze na twaalven jarig was, maar dat zij die avond voor het laatst twee-en-dertig was.
"Op je laatste avond."
"Dat klinkt wel erg luguber opeens."
"Oke. Um ...Proficiat dat je voor de laatste paar uren 32 bent!"
De wijnglazen rinkelden tegen elkaars rand.
De bittergarnituur was al bijna op.
De mensen leken harder te praten in het geroezemoes van loungemuziek en andere sprekende gasten.
De verlichting danste in hun ogen.
De avond was nu opeens bijna om.
"Gaan we volgend jaar naar een huisje in Frankrijk?"
"Of Italie."
"Italie kan ook. Met wijngaarden als uitzicht."
"Of gewoon de zee."
"Of gewoon de zee."
"Met de auto?"
"Met de auto."
"Dan moet je wel vaak stoppen. Ik kan het niet van je overnemen."
"Dan stoppen we gewoon wat vaker."
"Zuid-Frankrijk."
"Dichtbij Pisa."
"We hebben reisboeken nodig."
"Of het internet."
"Je haar zit leuk."
"Dank je."
"Willen jullie een laatste bestelling? De zaak gaat zo sluiten."
"Nee, is goed zo. Ze moet toch zo naar bed. 33 en zo..."





NIJMEGEN 14.00:

"Wil je even kijken? Ligt mijn plu nog op m'n werk?"
...
"Ja? Fukkerdefuk!"




MSN:

"Ik heb een shot nodig."
"Van wat? Een kop koffie?"
"Nee. Sinaasappelsap."
"Oh, da's op zich niet verkeerd. Een shot vitaminen."
"Uhuh."
"Goed plan! Ga ik ook doen!"
"In deze zware tijden van snottebellen en kuchjes moet je elkaar
gewoon helpen."





DE VIERDE KEER:

Als ze heel eerlijk was, had ze het niet meer verwacht. Soms liep een mens zo nu en dan een kneuzinkje op. Een flinke blauwe plek. Een flinke blauwe plek dat door een simpele kus erop niet minder pijn ging doen. En sommige kneuzingen met enorme pleisters erop waren zulke zware kneuzinkjes dat 'het gaat wel over' rationeel wel wilde maar gevoelsmatig erg wantrouwend zijn hoofd schudde.
Soms begon ze iets en voelde het goed en geloofde ze het. Ze geloofde wat gedaan werd. Een streling, een omhelzing, een diepe kus. En ze geloofde wat verteld werd. Want dat vertelde iemand toch niet zomaar? Maar woorden waren soms als de wind. En waren beslissingen ineens zodanig gemaakt dat woorden niet helemaal geloofwaardig waren geweest. Daar kreeg ze kneuzinkjes van.
Er was een piepkleine blauwe plek op borsthoogte. Het was blauw en toen gelig. Op een dag liep er iemand langs en streek over haar hart. De kneuzing, de blauwe plek deed minder zeer. Met woorden, niet eens zoveel woorden, nuchter, helder en gemeend, heelde de kneuzing steeds beetje bij beetje. Kon zij weer lachen. Dat voelde goed.





EN DE VIERDE KEER?

De eerste keer had ze achter hem gestaan in het tussenstuk van de trein vanuit Utrecht. Hij had door de reflectie van de ramen naar haar gekeken. Zij had het eerst niet in de gaten gehad maar iemand naar haar voelen kijken. Op het moment dat zij opkeek en zijn blik vasthield in de reflectie, sloeg hij z'n ogen neer.
De tweede keer wist ze niet dat hij achter haar stond te wachten in de rij bij de stationsrestauratie. Zij was op weg naar haar werk en bestelde een koffie. Toen ze zich omdraaide met haar beker hete koffie botste ze bijna tegen hem aan. Bruine ogen hielden andere bruine ogen vast. Een kort moment. Met bonkend hart en trillende knietjes was ze het perron op gelopen.
De derde keer had zij de kortste route genomen en was op haar gemak gaan fietsen via het centrum richting station. Hij kwam net de hoek om gelopen in een lichtgrijs joggingpak, ongeschoren en een dikke das om zijn nek. Het leek op een oververmoeid trimgebeuren. Ze had nog steeds een blij-gevoel-van-fijne-dag-tegemoet-te gaan-glimlach rond haar mondhoeken toen hun blikken elkaar bleven vasthouden.
Zo lang, en zo intens, dat zij bijna een voetganger aanreed en hij een rek met kleurrijke mokken omver liep.




VERLATING:

Ze rende de gang door, riep ondertussen naar de andere groepen dat ze de kinderen verzamelen moesten en zo snel mogelijk naar buiten. "Snel!" riep ze.
"Wat is er?" riep een collega, die verbaasd, verdwaasd, in de deuropening stond. "Naar buiten! Nu!" Ze gebaarde met haar hand dat ze via de nooddeur weg moesten gaan.
De kinderen hielden zich aan een touw vast, leidsters zongen gedwongen en zonder enige ritme een liedje om de kinderen maar kalm te houden. Een enkeling had geen zin meer het touw vast te houden en wilde weg en werd door een leidster weer naar het touw gedirigeerd. Ze liepen via een zijdeur naar buiten, met stalen gezichten. De derde BHV-er controleerde alle groepen en alle andere ruimtes voordat zij naar buiten rende. Buiten verzamelden zij zich in een zijstraat. Kinderen kregen een soepstengel. Streken neer op kleden. Leidsters telden alle kinderen. "Is de huishoudelijke dienst ook buiten?" "Ja!" Er werd naar hoofdkantoor gebeld. "Er is een bedreigende situatie in het gebouw. Iemand met een wapen loopt rond." meldde een BHV-er. Ze was in alles consternatie het felgekleurde hesje vergeten om te doen. Alles wat de BHV-ers zouden moeten doen leek vergeten, ze wilden alleen maar alle kinderen uit het pand...

Hush little baby don't say a word ...




MOOI:

"Ik was zo dicht bij jou dat ik het koud had bij de anderen."

Paul Eluard (1895-1952)

Labels: dichtjes

SPA-TJE:

Het feest was in volle gang. In een ondergrondse kelder waar de slingers over de buizen hingen, de gammele tafel met drank het niet lang meer zou houden, de DJ de platen niet meer in de goede volgorde had liggen, de mensen tegen elkaar aan dansten terwijl er flinke beats gedraaid werden.

Ze had iets teveel gedronken. Ze waggelde langs de grijze muren. Hield met haar ene hand de muur vast om zich rechtop te houden, en in de andere hand hield ze een glas waar de drank over de rand sijpelde.

"Mijn moeder staat op ons te wachten!" riep vriendin in haar oor en trok haar aan haar mouw mee. Ze struikelde bijna over de voeten van een onderinvloed verkerend paartje. "Kijk ... t ..och ...uit.. waar..jjje..llloopt!" lalde ze in het niets.
Vriendin trok haar jas aan, begeleidde haar naar buiten om haar vervolgens in de bestelbus van haar vader te laden. Eenmaal in de bus, de deur dichtgetrokken legde ze haar hoofd tegen de leuning.

"Www...eeet.. je.."
Vriendin keek haar vragend aan.
"Jj..jj ...ouw moeder is een muts." Ze wees tegelijkertijd met haar vinger richting moeder die zich verbaasd omdraaide en haar dochter met een afkeurende blik aankeek.
"En...jj ..ij.. zzzz..it..zzw...aar..onder..de..p..lak!" wees ze naar vader.
Vader draaide de hoek van de straat in waar ze woonde. Vriendin opende de deur, hielp vriendin de bus uit en stond zwijgend naar haar te kijken hoe ze bij de buren de tuin in liep.

"Je loopt verkeerd!" riep ze.
Ze draaide zich om schudde haar hoofd, waardoor ze hevig gedesorienteerd en uit evenwicht raakte. Met haar handen op de tegels probeerde ze zichzelf overeind te houden. Het zag er niet uit, midden in de nacht voorover gebukt zichzelf omhoog proberend te krijgen.

"Doei!" riep vriendin toen moeder haar riep dat ze snel moest instappen. De bus draaide en reed de stille straat uit.
Ze stond weer en sjokte naar de voordeur. Probeerde in het donker de deurbel te vinden, vond het en drukte erop. Met haar ogen gesloten hoorde ze vaag een deur openen.

"Meid toch!" hoorde ze een vrouwenstem.
Tegelijkertijd hoorde ze vaag nog een deur openen.
"Wat krijgen we nou!" riep een mannenstem boos uit.
Ze zag, bij twee deuren twee mensen staan.
"Huh?"
"Lieverd, daar is je huis." vertelde een mevrouw in haar peignoir. Ze wees naar het huis naast haar waar een man in de deuropening stond. Boos.
"Oooooohw!"

Ze zag de lage struiken en besloot de kortste route te nemen. Met haar ene been half over de heg dreigde ze zo in haar tuin te belanden.
Ze kreeg onverwacht hulp. Twee sterke handen tilden haar overeind, en sleurden haar over de heg heen.

"Je bent zat!" riep hij afkeurend uit.
Toen ze naar hem opkeek zag ze de herkenning van haar vader.
"Mma.. ag..ik...oo..k..een...kk..eer!"