Who in the world am I? Ah, that's the great puzzle. -- Lewis Caroll.

vol keerkracht.

contact:
metkarin*at*gmail.com

ondertussen:

WEEKWOORD:

KRIEBELS.

Labels: weekwoord

REUNIE REUNIE:

Ze had op haar bed gezeten, in de avond. Mama had net de deur gesloten voordat ze nog welterusten zei. En 'het komt allemaal goed'. Maar er biggelden tranen over haar wangen.
De grote vakantie was voorbij. Morgen zou ze naar haar nieuwe school moeten. Waar ze naar onbekende klassen moest met onbekende kinderen. Terwijl haar vertrouwde vriendjes en vriendinnetjes, van de zesde klas, aan de andere kant van de stad samen naar hun school zouden fietsen.
En ze miste alles dat ooit zo leuk en vertrouwd was. Wat veilig leek.
Vanaf morgen was alles anders. Gingen er nieuwe hoofdstukken uit nieuwe boeken geschreven worden. Alles dat nog helder wit bleef zou met zwarte letters gevuld gaan worden. Zou ze ooit nog met haar vriendinnetjes kunnen afspreken?
Ze trok de deken over zich heen en sloot haar ogen. Vanaf morgen was alles anders.

21 jaar later:

Ze was de auto in gestapt, bij de drie vriendinnen van toen die nu volwassen en nog steeds hetzelfde gebleven waren. Onderweg naar Rotterdam kwamen allerlei verhalen los. Over toen.
Tijdens het hapje eten bedacht ze dat alles net zo vertrouwd gebleven was. Hoe bijzonder dat gevoel voelde. Er was een gat gegraven maar het gat leek in een dagje en avond gevuld. Gevuld met herinneringen. Maar ook met verhalen over tussendoor. Niet alles was over rozen gegaan. Niet alles leuk en aardig. Er was geknokt in het leven, getraand en er weer bovenop geklommen.
Het Dolly Dots concert was een grote flashback naar toen. Hoe ze met z'n allen op het schoolplein hun pasjes stonden te oefenen. En bij elkaar thuis. Liedjes kenden ze allemaal. Geen playbackshow werd overgeslagen.
Bij het laatste afscheidsliedje prikten er tranen in haar ogen. Ze knipperde ze hevig weg. Haar oude schoolvriendin naast haar liet zichzelf even gaan. En dat mocht. Het concert ging over vriendschap, vertelde een van de Dotten. Er ging kippenvel over haar armen. Ooit, als klein meisje, 12 jaar en zo verdrietig, omdat papa werkloos was, het huis moest verkopen en zij naar de andere kant van de stad moest gaan, naar een nieuwe mavo, weg bij haar vriendjes en haar lieve vriendinnetjes, bedacht ze dat ze het misschien wel nooit terug zou krijgen. Maar het was er weer voor even.
Een dag ervoor zei ze nog tegen iemand dat het leven soms kut was, en soms zo mooi.
Ze knikte, bekeek al haar vriendinnen die nu volwassen waren, en bedankte dit moment.

[filmpje. ]





BOB DE ROOY/ SPUUG EEN DATE:

Er stond een grote man achter haar bij een pinautomaat. Haar gezelschap stond ernaast bij een andere rij. De rij reikte tot over de stoep waar een Arriva bus langs moest.
"Laat die bus er maar langs voordat er onderdelen op je vallen." riep ze nog.
De grote man moest heel hard lachen. Zo'n Ha-ha-ha-kijk-mij-nou-lachen lach. Ze keek achterom en keek naar een torso in een strak zwart truitje. Daarboven een gouden ketting en daarboven zijn gezicht. Hij haalde zijn wenkbrauwen op terwijl zij zich weer omdraaide.
Toen hoorde ze opeens een aanloop tot spugend speeksel. En jawel hoor, vanuit haar ooghoeken zag ze het. Hij leunde voorover en spuugde op de grond.
Dit keer keek ze hem aan.
"Charmant hoor. Spugen. Met jou wil ik wel een date."


In Den Bosch stond een forse man met een dik leren versleten tas vlakbij de stilstaande trein ergens naar te kijken. Met een bolle kop en een ouderwetse jaren zestig bril maat dikke glazen en zwaar omrand montuur, bekeek hij waarschijnlijk het bord. Zijn hoofd was nagenoeg kaal, alleen achter, net boven zijn nek, een randje donkerbruin, vettig haar. Over zijn hoofd lagen drie of vier strepen vette rechtgelegde haren die reikten tot aan zijn andere oor. Hij schoof met zijn dikke wijsvinger zijn bril weer terug op zijn neus.
Even werd het figuur door meer mensen, die alvast in de trein zaten te wachten, bekeken.
"Is dat Bob?" vroeg een mevrouw. Ze was serieus.
"Bob wie?"
"Bob. Bob de Rooy! Bob Paul de Leeuw de Rooy!"
"Alsof Paul de Leeuw zo op een station in Den Bosch gaat staan!" riep haar gezelschap foeterend uit.





BUURMANNEN EN KOFFIE MET SUIKER:

Ze droomde 's nachts dat ze via een spiegel, hij staande op een balkon, zij staande voor een spiegel aan de muur, elkaar bekeken. Daarna betrok ze zijn stulp. Er was veel familie. Er speelde een kind dat vrolijk door de kamer huppelde.
De volgende morgen, met een crackertje, een bakje yoghurt en een pruttelende kan koffie, wilde ze de koffie in de mok schenken en erna suiker in de pot doen. De pot en de koffiemok stonden dicht bij elkaar. Ze schonk koffie in de mok. Het dampende goedje rook overheerlijk. Ze neuriede mee met Terra Naomi's Say It's Possible terwijl ze de suikerzak opende en bijna een volle gooi wierp in haar koffiemok. Ze schrok net op tijd en haalde de suikerzak weg. Dat kreeg ze ervan!

zezunja.nl bijt de spits af. Lees hier.

Labels: zweef

[KLIK]




MET DE PAAR'LEN IN DE POEP:

Waar de paar'len glinsterden in fel zonnelicht
Vloekte haar venijnige woordenstroom de glans eraf.
De paar'len vielen in de koeienstront.
Konden de paar'len nog gepoetst?

Buitenstaanders schudden hun schouders.

Labels: dichtjes

ROGIER:

"Mag ik je kaartje zien?" vroeg een lichtelijk hese stem van ergens boven haar.
Ze was even weggedommeld. Vanmorgen was ze ook al bijna te laat gearriveerd op haar werk doordat ze door de snooze geslapen had. Met een sprint uit bed regelrecht de badkamer in en als een wervelwind heen en weer rennend met haar ene been in een spijkerbroekspijp en lurkend van een kommetje yoghurt had ze enorme haast gehad.
Ze knipperde met haar ogen en keek op.
"Eh, oh ja, natuurlijk." stotterde ze.
Ze friemelde in haar tas. Kon moeilijk bij haar portEmonnee. Verdorie, wat ging dat allemaal moeizaam.
Ze haalde een kaartje uit haar zijvakje en liet het zien.
"He jammer." zei de jonge, knappe, conducteur. Ze had hem nog niet zo goed bekeken maar, jeetje, best een leuk ding.
"Wat is jammer?" vroeg ze.
"Dat je geen OV hebt. Dan had ik kunnen zien wat je naam is."
Ze knikte. Het euromuntje viel nog niet echt. Oooooohw! Bedacht ze ineens. Ze moest blozen.
"Dat kan je toch ook zo vragen?" opperde ze.
Hij knikte.
"Ik ben Rogier. Jij?"
"Nee, ik niet." reageerde ze droog.
Hij moest lachen. Ze zag dat ze eruit moest.
"Nou, dag Rogier!" riep ze terwijl ze langs hem heen liep en glimlachend achterom keek. Hij zwaaide terwijl de volgende passagier wachtte om zijn kaartje te laten zien.
"Ik ben Hans." vertelde de passagier.





DAN NIET:

Ik help L (3 jaar) met aankleden. Ze treuzelt. Ze pakt speelgoed terwijl ze ook haar broek wil aantrekken.
"Kijk dan, Karin!" ze laat een pop zien.
"Hij moet ook aangekleed."
Ik zucht een beetje en schud m'n hoofd.
"Nee, dat ga ik nu niet doen."
L zet haar handen in haar zij.
"Nou, dan doe je het toch niet."

Hoe heet zoiets? Pre puberteit?

WEEKWOORD: EMODIP Heb je een emodip? Dat komt hierdoor.

Labels: weekwoord, werk

LIEVER GEKUST:

Tonka zit erg veel in de kroeg. Niet om de drankjes, niet zozeer, maar om haar verhaal te doen. Aan ieder die het horen wil. (Dat valt te zien aan elk hoofdstuk dat begint met de naam van de kroeg, het tijdstip en met wie ze wat drinkt (en/of eet) en wat haar kapitaal is.)
"Als ik eenmaal in de kroeg zit, krijg je me er niet meer weg. Ik heb geen zelfbeheersing. Als ik uit ben, dan lokken alle kroegen als magneten en zijn discotheken de snoepjes van de stad. En hoe erg ik de mensen ook verafschuw, naar huis ga ik niet."
Tonka beschrijft haar levensverhaal met een pot honing aan cynisme dat gaat voor humor.
"In de winter daalt ook in mijn kamer de temperatuur tot het nulpunt. Als ik dan in bed lig kan ik rookwolkjes blazen. Daardoor voel ik me net een indiaan die naar andere leden van zijn stam seint dat hij het zo koud heeft."
Tonka is ergens maar een zeer kwetsbaar type jonge vrouw. Dat alles aanschouwt met een zekere, voor haar gezien, relativeringsvermogen. Dat noemt de buitenstaander cynisme, Tonka noemt dat gewoon vertellen.
De relatie met haar vader is vol letterlijke afstand want hij woont niet bij haar. De relatie met haar moeder is apart, de relatie met haar broer is apart. Als Broer besluit niet meer van de bank af te komen benoemt moeder dit als puberteit. Misschien zou hij na een tijdje de bank wel ontgroeit zijn? Et voila, ineens, na een lange tijd, staat hij op en besluit wat te gaan doen.
Tonka maakt de Bijlmerramp mee. Dat zet haar aan het denken.
Tonka valt als een blok voor Erik. Met hem ervaart ze verliefdheid, liefde, maar daardoor ook de bijkomende onzekerheid en jaloezie. En dan gaat Erik naar Amerika. En Erik gaat feesten en dansen. En vertelt ietsje later pas dat hij daar ook een vriendinnetje heeft. En dat Erik niet voor Tonka maar voor haar kiest. In een vlaag van verstandsverbijstering (zo noem ik het maar) rent Tonka achter hem aan en vraagt in een schaamteloze hijg of 'het werkelijk is wat hij wilt?' Hij had zijn beslissing genomen en zei: 'Ja, dit is wat ik wil." En hij kon gaan.
Tonka hongert naar de sterke vrouw te zijn in een kwetsbaar lijfje. Tonka roept en gilt en stelt bij. Tonka lacht haar verdriet een beetje weg door 'te relativeren', wat ik benoem als cynisme.
Want, "Tonka, het leven is geen drama."

Liever Gekust.
Aukelien Weverling.

Labels: boekreviews

MEISJE MET NEGEN PRUIKEN:

"Meisje, zijn die witte haren van jezelf?"
"Nee meneer, die witte haren kun je er zo vanaf trekken."

In den beginne was het ontzettend stoer; een mooi, jong ding dat kanker kreeg en er de schouders stevig onder zette. Ze ging met een zucht naar de ziekenhuiskapper en paste een pruik. Maar die pruiken zaten niet. Ze waren stom.
Maar de wereld draaide door. (Daar was ze later nog op visite trouwens.) Ze begon met schrijven. In een dagboek vertelde ze hoe alles verliep. De chemo, haaruitval, prednison, spuiten, zweetaanvallen, moeheid, maar ook afspreken met vrienden, oma bellen die zachtjes in de hoorn van de telefoon snikte. En uitgaan. Flirten. Want ook al had zij kanker, ze zette haar schouders eronder. Ze bleef zich er goed van bewust wat haar grote ogen en volle lippen deden bij het manvolk.
Bij een pruikenwinkel kocht ze voor bijna vijftig euro een pruik. En nog een. En nog een. Om uiteindelijk negen pruiken in haar bezit te hebben. Pruiken die haar een beetje Sophie maakten, maar ook Oema, Bebe, Daisy. Of Lydia, Stella en Pam. Het nachtleven klonk, de mannen werden gezoend. Maar halverwege in hun bed bedacht ze dat haar pruik een keer af zou moeten. Dan was ze gewoon kaal.
Ze mijmerde en droomde over Dokter K, een arts met gaatjesschoenen, en Jur, een jongen die geen interesse in haar had dan alleen maar vriendschap.
"Sophie, je weet dat ik een vriendin heb. Ik kijk niet naar andere vrouwen."
Het boek voelt zo luchtig geschreven, soms zo snel, chaotisch in dagboekflarden aan fragmenten en vluchtig (ze reist ondertussen naar Nice en Barcelona en gaat feestjes af in haar sexy lange jurk en Oema pruik) dat halverwege bedacht wordt dat 'het kreng' nu maar eens de pijn en de angst moet gaan voelen en moet gaan janken en moet gaan instorten. Gewoon voor de vorm. Het leven met kanker zal toch ergens wel een eenzaamheid met zich meebrengen? Hoe kon Sophie met haar Pam pruik door een marktmenigte wandelen en zich niet een klein beetje vervreemd voelen? Of zelfs andersom hopeloos dankbaar er nu nog even te zijn?
Maar dan ontmoette Sophie Chantal. En Chantal geeft het boek eindelijk het kwetsbare tintje mee dat eerst een klein beetje gemist werd. Dat het even iets geloofwaardiger maakt, ook al had Sophie een dagboek en was haar dagboek echt. En waren die pruiken nep.

Ik vraag me tot op de dag van vandaag af hoe het met Chantal is...

Meisje met negen pruiken.
Sophie van der Stap.

Labels: boekreviews

LEREN FIETSEN:

Onderweg, trappend op haar fiets in de tegenwind, met een dvd in haar hand, spotte ze een vader met zijn dochtertje. Het kind zat met haar pluizige blonde haren op een knalroze fietsje met zijwieltjes. Ze had het puntje van haar tong tussen haar lippen gepropt en het stak een beetje naar buiten terwijl zij zich concentreerde op de stoep en hoe ze fietsen moest. Vader wandelde er achteraan, stak nog een peuk op, woelde door zijn peper-en-zout-haar en riep opeens:

"Ik wil die'un wielekes nieh horuh, Lisa!"





PIELEN: (ook een leuk weekwoord.)

Ze zat in een rustige trein onderweg naar huis. Naast haar, in een andere stoelgedeelte, zat een jongenman. Terwijl zij naar buiten keek besefte ze dat ze bijna bij haar eindstation was. Ze stond op. De jongenman liep mee.
De trein ging langzamer rijden, kwam het perron op gereden terwijl de jongenman naar voren liep en op de knop ging drukken.
"Je bent een beetje vroeg!" riep ze uit.
Hij bleef maar op de knop drukken. Hard.
"Je zit met die knop te pielen! Dat moet nog niet!"
Ze was bozig en geirriteerd.
Uiteindelijk gingen de deuren open en stapten ze uit. Terwijl ze blij was uitgestapt te zijn, bedacht ze ineens dat ze haar paraplu in de trein had laten liggen. Ze keek lichtelijk in paniek om. Als ze terug de trein in ging reed hij natuurlijk weer verder!
Maar ineens keek ze in haar tas, betastte haar spullen en voelde de paraplu. Opgelucht liep ze verder. Met een glimlach op haar gezicht.

Labels: zweef

OPEN:

De jas was dicht
met een rits tot bovenaan
Er waren mensen
zij sjorden eraan
de karteltjes geopend
beetje bij beetje
Open

Open heeft een rits
"Laat je de jas open?"

Labels: dichtjes

LES IN SNOEPJES:

"Een lekker snoepje heeft in het begin alleen een buitenkant." vertelde de oudere vrouw. Ze zat op een bankje buiten in de wind.
"De buitenkant heeft vele gezichten." vertelde ze verder.
Ze staarde in de verte, waar kinderen aan het spelen waren op een veldje. Kletsnatte schoenen en pijpen van hun broeken, door onophoudelijke regen 's morgens vroeg.
"Het is de kunst om aan die buitenkant de binnenkant te vinden. Zodat je weet wie je voor je hebt staan. Veel mensen hebben haast. Haast om binnenste te snoepen. Daardoor proeven ze nauwelijks de smaak van de kern. Is het ook logisch dat zij daardoor sneller zullen zeggen dat het snoepje niet goed genoeg smaakte."
De bal vloog rakelings langs het bankje. Een puber met lange slagen in z'n haar rende langs haar heen om de bal te pakken, zich om te draaien en het weer richting de anderen te gooien. Bovenhands.
"Sommige snoepjes hebben een binnenbuitenkant." Ze knikte ter bevestiging van haar zojuist gesproken woorden.
"Deze snoepjes hebben een doorzichtig laagje zoet eromheen. Daar bijt je dan zachtjes de randjes vanaf en vindt dan een nieuw laagje en nog een nieuw laagje, totdat je bij de kern bent gekomen."
Het begon weer te regenen. Ze zocht haar regenkapje in haar bruine tas. Zette met trillende handen het kapje over haar grijze kapsel. Strikte het lintje onderaan haar kin vast.
"Ik ga weer eens op huis aan." zei ze terwijl ze moeizaam opstond.
Ze stond even stil. Draaide zich toen om.
"Sommige mensen maken de menselijke fout een snoepje te proberen waarvan ze weten dat het niet lekker is. Bij voorbaat al. Maar leren om te onderscheiden wat lekkerder is. Wat beter bij hen past."
Ze legde haar bruine tas om haar arm, knipoogde, en sjokte door het natte gras richting huis.





BUURMAN:

Buurman was aan het rommelen. Met een betonmolen. Zijn vrienden zagen eruit als witte muizen. Buurman's krullen waren ook wit. Er stonden drie witte muizen op haar appartementoverloop. Ze kon er met moeite langs. Bekeek haar achterwerk, zodat er geen witte troep langs haar spijkerbroek ging. Ze knikten allemaal tegelijk. Het was best komisch.
Een week later liep Buurman naar beneden. Terwijl zij de post uit de brievenbus haalde sprak hij haar aan. Op het moment dat zij zich omdraaide en wilde reageren stokte haar adem. Buurman was niet meer wit. Buurman was mooie bruine krullen en helblauwe sprekende ogen. Ze moest eventjes slikken.





WEEKWOORD:

BLIEKEN.





VIJF WEKEN:

"Vijf weken." sprak ze hardop uit.
"Pardon? Ben je zwanger?"
"Nee, nog vijf weken en dan lig ik op een tuinbedje, met de zon op m'n gezicht en een bluumke in m'n haar, met een sapje, een boek, een bikini, met een muziekje aan in de tuin van m'n vrijstaande vakantiehuisje in de Algarve."
"Dat is dan nog vijf weken dromen?"
"Uhuh ... Maar dat lukt aardig."



Via het initiatief van zezunja.nl: Dit is een oproep aan alle zwijgzame lezers.
Dus eigenlijk is dit een oproep aan alle onbekenden, aan m'n ouders, oud-studenten, verre kennissen, nichten en neven, toekomstige werkgevers en ex-collega’s. Aan alle toevallige passanten en stille aanbidders, aan de verlegenen en de digibeten, aan iedereen die reageren maar stom vindt, aan iedereen die niet durft, iedereen die niks te zeggen heeft en iedereen die mij leest.



Maak je bekend. Vertel mij voor één keer dat je meeleest. Klik op het woordje ‘reacties’ onderaan dit stukje en zeg het:
'Ik lees mee’. Liefst met (schuil-)naam. Eventueel voorzien van hobby’s en andere geheimen. Weet je niet of je een lurker bent? Welnu, dat is gemakkelijk na te gaan. Lees je mijn weblog of andere weblogs zonder je ooit te mengen in de reacties? Vind je reageren stom? Weet je niet eens hoe dat moet, reageren?
Grote kans dat je een lurker bent. Schaam je niet, maar heb lef!






ANDERE WERELD:

De bus, richting Den Bosch, bracht haar naar een halte aan een drukke weg. In de vroege ochtend stapte ze uit de bus met een onbestemd gevoel. Niet altijd, maar zeker in het begin zat ze met het liedje van INXS op in die verlaten bus.
Sommige ochtenden leken stiller dan anders. Terwijl ze het stukje bos naderde, het grote gebouw voor zich zag opdoemen, als grauwe blokken steen, volgde ze het paadje langs de hoge bomen die ruisten in de wind.
Vroeger stopten ze de gekken ver weg in de bossen, weg van de mensheid. Verstopt en weggemoffeld. Er kraaide een haan. Haar voetstappen zorgden voor ritselingen. De takken knapten onder haar schoenen.
Ze passeerde een oud verlaten kerkhofje. De oude stenen stonden scheef. De namen nauwelijks herkenbaar. De stenen groenig en duister. De ochtend leek stiller dan anders. Alsof er energieen rondwaarden waar zij nauwelijks grip op had.
Ze wandelde langs een unit. Deze unit was een gesloten afdeling voor jeugdige 'gekken'. Haar was verteld, bij haar stage intake, niet bij dat gebouw te komen. Of in iedergeval, zij mocht nooit verzocht worden daar te werken. De jeugdigen waren van haar leeftijd. Er zouden grenzen overschreden kunnen worden. Althans, die kans bestond.
Er liep een jongeman naar buiten, oud versleten broek en shirt, verward haar alsof hij net uit bed kwam. Hij keek lodderig uit z'n ogen. Zij bedacht dat hij net medicijnen had ingenomen.
Ze liep verder naar de unit waar ze wezen moest. Waar de oudere 'gekken' bezig waren met opstaan. Waar de koffie pruttelde uit een enorm apparaat en de vaatwasmachine net klaar zou zijn. Ze opende de rode deur en liep de gang in. Hing haar jas op en pakte de sleutel om in de kast haar spullen te pakken om te beginnen.
Het was altijd een andere wereld geweest. Waar de 'gekken' allemaal op een bepaalde manier liepen, trager, onvast. Waar zij met een wazige blik in hun ogen de wereld vast matter inschatten.
Er stond, jaren later, een vrouw naast haar op het station. Ze tilde steeds een been lichtjes op en dan de andere. Haar sigaret moest nodig een asje verwijderd. Ze draaide langzaam, als in slowmotion, haar hoofd opzij.
Even bekeken ze elkaar. Tastten elkaar af. Ze vroeg zich af hoe de wereld in tweeen verdeeld kon zijn.





NO DOUBLING BACK:

Vriendin en zij keken tv.
"Ik dacht altijd dat ik niet op een type man viel maar dat val ik wel."
Er liep een jongen langs, beetje lang, blonde krullenbol met vaal gestreepte t-shirt, licht afzakkende broek en gympen.
"Ik denk dat je wel op een type man valt." zei vriendin.
Ze wees naar het tv scherm.
"Het type lanterfanter. Pluk de dag. Daar val jij op, want jij plukt twee dagen. Jij hebt bewondering voor de Pluk De Dag."
Ze knikte wat.
"Je valt niet op mannen die de dag plukken, eigenlijk." Constateerde vriendin.
"Ik val niet op mannen die jagen en dan ineens twijfelen aan het jagen en dan de koffie afzeggen." mompelde ze en pakte nog een stroopwafel uit de koektrommel.

Ook *hier*





HALS; SCHAKEL TUSSEN LICHAAM EN GEEST:

Ze was de roltrap op gegaan. In een winkel. Telkens als ze een roltrap naderde, keek ze extra goed waar ze haar voeten neerzette. Ooit, jaren geleden, rende ze een roltrap op om een trein te halen. Er liep een mevrouw naast haar, wilde haar voorbij, botste hard met haar volle tas tegen haar aan waardoor ze ten val kwam. Met haar knie precies in de pinnenuiteinden van de roltrap. Ze had even een scherpe pijn gevoeld, maar was opgestaan, hinkend en met pijn vertrokken gezicht verder gelopen. In de trein had zij opeens gezien dat haar spijkerbroek helemaal kapot was en er een enorm gat in haar knie zat. Daar kwamen toen een aantal hechtingen in die de huisarts net voor sluitingstijd zonder verdoving gezet had.
De roltrap liet haar in een liftgevoel naar boven gaan. Ze had gedachten over niets en nergens. Opeens beroerde een lichte kriebel haar nek. De kriebels waren stoppels. De stoppels werden zachte lippen. De lippen beroerden haar nek lichtjes. Met een mannenmond die even met zijn lippen haar nek vast leek te pakken. Even met lippenkracht in de welving van hals naar schouder kuste. Omsloot. Even had ze haar ogen gesloten. Met een glimlach. Ze ging zachtjes omhoog. Op een roltrap. In een winkel.

Labels: zweef

KOFFIE:

"Toffie tinken!" zegt S (2 jaar) en geeft me een plastic kopje.
"Dank je wel." zeg ik en doe net of ik de koffie helemaal opdrink.
"Op?" vraagt ie.
Ik knik en neem vervolgens mijn eigen kop koffie ter handen.
"Toffie tinken!" roept ie weer.
"Kijken?" vraagt ie dan.
Ik laat hem de koffie zien.
"Ook toffie tinken." Hij wijst met z'n vinger.
"Wil je ook koffie drinken?" vraag ik.
De koffie is behoorlijk afgekoeld. Ik laat hem een slokje nemen.
Hij trekt een vies gezicht.
"Lekkuh!" zegt ie dan.

De bikkel.

Labels: werk

HET CADEAU EN DE SNACKBARMAN:

Ze sjokte vermoeid, in de vage miezerregen en de trillende onweerklanken, richting station, in de veronderstelling haar trein niet te halen. Er was vergaderd. Haar wallen hingen halverwege haar wangen, ze gaapte met een hand voor haar mond, probeerde haar paraplu vast te houden terwijl haar mobieltje afging.
"Ik ben nu op het station." Verzuchtte ze, plotseling snakkend naar een hete douche, haar sloffen en een warme deken. Ogen die ze sluiten kon. Soezend op de bank met op de achtergrond de zachte geluiden van een muziekje. Geen afwas. Geen rommel. Geen kou en geen vermoeidheid. Ja, haar trein was net vertrokken. Hij liet een wazig spoor na in de mistige verte.
Ze stopte haar mobieltje weg, opende de deur van de stationsrestauratie en knikte naar een man met donker haar, die hevig in een doek stond te wringen.
Ze sjorde met de opening van haar tas, zocht verwoed naar haar portomonnee terwijl haar paraplu tussen haar benen op de grond kletterde. Er keken mensen op die een friet met aan het wegwerken waren.
"Zeg het maar?" vroeg de man, terwijl hij zijn handen onder de kraan hield en haar vragend aankeek.
"Mag ik een ..." Ze doorzocht haar tas en vond eindelijk haar portomonnee.
"Mag ik een koffie?" Vroeg ze terwijl ze haar portomonnee opende. In het eerste vakje zat geen briefgeld.
"Wacht even hoor. Ik weet niet eens of ik wel geld bij me heb."
Hij wachtte geduldig, lachte en leunde voorover om beter te kunnen zien wat er precies gefrunnikt en gefrutseld werd. Het maakte haar een beetje zenuwachtig.
"Hoe duur is een koffie?" vroeg ze toen, terwijl ze muntgeld aan het sprokkelen was.
"Een euro vijftig." Deelde hij mee.
Ze zuchtte, voelde haar bijholteontsteking opzetten en was teleurgesteld.
"Ik heb niet genoeg bij."
Hij beet op z'n lip. Krabbelde achter in z'n nek en keek even richting keuken.
"Ga daar maar zitten, dan breng ik je koffie zo. Ik moet even dat ding schoonmaken,-" Hij wees naar de automaat, "Dat gaat twee minuutjes duren, krijg jij je koffie van mij."
Ze keek op. Verbaasd. Verwonderd. Ze voelde zich blij. Het leek op een cadeautje! Ze had een kutdag achter de rug. Een lange werkdag, vergadering en ander gepieker. Hij maakte alles goed.
Ze legde haar tas op de andere stoel en schoof aan. Pakte haar boek en opende de bladzijde. Las totdat de snackbarman haar koffie bracht.
"Alsjeblieft." Knipoogde hij.
"Heel erg bedankt." Sprak zij. En ze meende het, die glimlach.





MET DE JO JO'S OP STAP:

Het was na World Press en voor de stoelendans op het terras van Fonteyn. Dat ze struinend langs kraampjes bij de Nieuwmarkt liepen en een verzameling oude foto's bekeken en ander oud materiaal.
De vrouw glimlachte en vertelde de man achter het standje dat ze ook oude foto's op zolder had liggen maar weg had gedaan.
"Ik wist niet dat ze nog wat waard zouden zijn."
De man schudde z'n hoofd en riep ineens met harde stem. "Ja, sommige mensen snappen dat niet, daar zijn ze te dom voor!"
Ze hadden met z'n drieen erbij gestaan en gekeken naar het tafereel. De vervelende woorden van de man sloegen nergens op. Dat vertelden ze dan ook. J riep dat ze het niet erg netjes vond, zo'n botte opmerking.
De andere J riep mee. Zijzelf moest gewoon lachen. Ja, uitlachen. Sommige mensen waren het gewoonweg niet eens waard om boos op te worden, bedacht ze.
Het was koud en nat op zondag. Ze waren verwend geweest de afgelopen weken. Nu zaten ze op een verwarmd terras te vernikkelen van de kou, met koffie en bier. Na twee keer te veranderen van plek renden ze bijna naar binnen. Daar was het gelukkig lekker warm en werd er van appeltaart en bittergarnituur gesmuld. Het personeel was danig in de war van de stoelendans en presenteerde een rekening die hen deed glunderen maar ook deed twijfelen. Cappucino's, appeltaarten, bier, cola en bittergarnituur was wel meer dan negen euro zeventig. Maar het was hun fout. In dubio besloten ze toch een tientje neer te leggen maar snel te vertrekken.
Bij Het Tuinfeest was het dan eindelijk lekker warm. Met een lekker hapje en een drankje werden herinneringen opgehaald. Het was alweer zo lang geleden. Te lang geleden.
Bij het afscheid werd dan ook afgesproken het niet meer zo te doen.
"World Press is wel ons uitje, maar we kunnen best eerder afspreken dan dat."
In de trein onderweg naar huis sloot zij haar ogen. Moe maar voldaan.





DIKKE BULT:

Leidster: "Ja, ik heb je twee keer gewaarschuwd! Dat is dan eigen schuld, dikke bult.
J (3 jaar) verontwaardigd: "Ik heb helemaal geen dikke bult!"

Labels: werk

OPEN(/DICHT.)

Open heeft soms een kartelrandje
waar ik met m'n hand en arm
doorheen
worstel
voorzichtig
anders doet het pijn
Maar ik probeer
elke keer
opnieuw.

Labels: dichtjes

BORRACHO:

De kaarsjes brandden, het gordijn wapperde lichtjes, de televisie stond aan. Hij vulde bij.
"Ik voel me duizelig." Ze zei het serieus maar begon te giechelen.
"De kaarsjes bewegen, zie je dat?"
Hij bekeek de fles wijn. Draaide het om in zijn hand. Het was verdomd goede spaanse wijn. Merk voor hem onbekend.
"Ik geloof dat dit je laatste glas is, lieve schat."
"Ik weet het ook niet, het zakt gewoon gauw verkeerd." mompelde ze, terwijl ze staarde naar het 'gloggende' drankje in haar glas. Ze nam een slok.
Hij keek haar weer aan.
"Heb je weinig gegeten straks?" wilde hij weten. Ze dacht even na. Ze had 's middags bij de Lux een tosti ham kaas op. Ze had in de zon gezeten en haar armen wat rood laten worden. Ze voelde zich toen al een beetje duizelig, maar dacht dat het door de zon kwam, of doordat ze snel opstond om naar binnen te lopen om naar de w.c te gaan.
"Bami." zei ze.
"Je hebt bami op?"
Ze knikte. Ooooh, dat moest ze dus niet doen. Ze giechelde weer.
"Ik drink geen spaanse wijn meer, hoor. Daar word ik zo duizelig van."
"Die Leonardo is best een lekker ding." Wist ze nog te vertellen.
"Leo wie?"
"Leo dinges." Ze wees naar de televisie. Begon ineens te geeuwen.
"Ik geef je Spa." Hij nam haar glas uit haar hand, zette het op de gefabriceerde tafel neer.
"Ik ga even met m'n hoofd liggen op de rand van de bank. Heel even maar, oke?
"Spa is ook lekker." Verstevigde hij zijn besluit en liep naar de keuken.

Toen hij terug kwam sliep ze.


Woohooo, moezak!





HOOG:

Er stond een vreemde man op een trap. Hij tuurde in de verte.
"Hallo!" riep ze van benee.
Hij leek verder te turen, zette zijn hand boven zijn wenkbrauwen en fronste. Want hij hoorde wel wat maar vond niemand die hem vanuit de verte riep.
"Hallo!" riep ze nog eens.
Hij wankelde even op de trap voordat hij zijn gezicht naar beneden richtte.
"Oh, ben jij het die roept." reageerde hij met een lichte verbazing.
Ze knikte.
"Je bent ver weg als je bovenop de trap staat." constateerde ze.
"Hoe bedoel je?" wilde hij weten. Hij zette een stap naar beneden. De trap wankelde een beetje onder zijn gewicht.
"Ver is ver. Is er in de verte meer te zien dan? Beneden is ook veel te zien."
Hij lachte een beetje. Zijn lach verraadde dat hij het niet helemaal geloven kon.
"Het is jammer hoor, als je weer de trap opklimt." wilde ze nog kwijt.
Maar hij luisterde al niet meer. Hij beklom de trap en tuurde in de verte.
Even bekeek ze zijn blik op oneindig. Hoe star en wijdreikend. Er klonken muzieknoten vanuit de hoek van de straat, trompetten en trommels.
"Hoor je dat?" vroeg ze, terwijl ze haar hoofd ophief om hem beter te zien. Hij schudde zijn hoofd, geirriteerd, en wuifde met zijn hand in een laat-me-met-rust gebaar.
Een moment bekeek ze de trap. Hoe de laatste tree overging in een stabiele poot dat stevig stond op het trottoir. Ze schoof met haar been naar achter en schopte met een plotselinge ruk de trap weg. De trap donderde met een smak tegen de vlakte. Hij vloog mee.
"Zo, ben je nu weer met beide benen op aarde beland." zei ze en liep vervolgens met stevige stappen de straat uit.





MET EEN BEEN OVER DE RAND:

Ze had haar boek uitgelezen aan het water. Daarvoor struinend langs het Kronenburgpark een telefoontje aangenomen. "Wat was er toch?" had ze gevraagd. Maar er was niets, alleen drukte. Terwijl zij al bedacht had een vage kennis te mailen. Met de vraag of meneer niet in het ziekenhuis lag, met een been hangend in een stang. Met een televisieaansluiting waarop Oprah en As The World Turns in een verveling voorbij ging. Arme, arme man. Ze vond het zo zielig. Daar alleen, zonder mensen om hem heen, want ja, men moest gewoon naar het werk. Dat verlepte bosje bloemen was even daarvoor door de verpleegster weggebracht. Haar voorkomen was ook al niet om naar huis te schrijven. Ze liepen in het ziekenhuis allemaal met van die dikke konten rond en klompen aan hun voeten. Ze bedacht dat hij soezend de dag doorkwam.
Maar er was niets aan de hand. Helemaal niets. Dat luchtte wel op hoor. Maar, zo turend over het water, na het nuttigen van een Bolzano en een cappucino, vond ze toch wel dat ze haar fantasiepiek nu wel bereikt had. Dat moest maar eens stoppen! Wel nu! Potverdrie!





DE VERSTOTENE:

Het was jammer dat ze al wist hoe het ging eindigen bij het begin. Mina had op een balkonrand gestaan, en de wind in haar haren gevoeld. Waarom stond er een jonge vrouw op een balkonrand? Mensen beneden keken niet op of om, nee, ook niet naar boven.
Mina, alias Amelie, leek op een harde kantoortante. Daarbuiten een chaotische, verwarde jonge vrouw die het leven aan het uitvogelen was, ondertussen zich vastklampend aan Mart, haar vriend, terwijl ze een geheim met zich meedroeg.
Geheimen, hoe groot of klein dan ook, zelfs verstopt, of onder een plastic doorzichtig laagje, komen altijd uit.
Want Amelie, hoe mooi en Europeaans dat ook klonk, was niet haar naam. En met haar eigen naam, ontpopte zich ook een identiteit. Waarom verschool zij zich achter Amelie, terwijl zij zo mooi en authentiek Mina zijn kon?
Een Moslimcultuur leek zo gecompliceerd, soms zo hard ook. Amelie, die langzaam Mina zou worden, ondervond de gecompliceerde hardheid van haar familiecultuur en ging weg. Ze had wat fotoalbums en spullen en begon opnieuw. Maar miste haar identiteit, haar binnenste. Wat uiterlijk verzwegen werd, broeide van binnen. Hoe kon een familie hun eigen kind verstoten?
Amelie zocht uitvluchten in drank, seks en vluchtige semi vriendschappen. Bevond zich meerdere malen op een bed dat zij niet kende. Moest haar collega bellen om na te gaan met wie ze geslapen had, om dan een honende lach te horen aan de andere kant van de telefoonlijn. "Samuel was voor een nacht, zoals jij dat ook wilde." Maar wilde Amelie dat wel?
Ze zocht in de rumoerige nachten van Amsterdam naar vluchtige blikken van haar familie. Zag zij een keer haar vader naar haar kijken maar besefte dat hij haar niet herkende. Bezocht ze een psycholoog om beter te worden; haar verwarde gedachten te ordenen, maar voelde dat ze moest oppassen om haar identiteit niet te onthullen. Kon ze niet vertrouwen terwijl ze zo graag geborgenheid wilde.
Mina stond op een balkonrand. Voelde haar haren wapperen in de wind. Wilde haar besluit nemen maar het besluit nam haar al.

De Verstotene
Naima El Bezaz

Labels: boekreviews

UITGEBLUST:

Soms leek het net alsof ze een interne brand moest blussen. Dat was dan geen wakkerende laaiende vuurzee zoals ze ergens gigantisch opgewonden van kon raken. Juist het tegenovergestelde.
Dat brandje begon met een stekende broeiplek en sudderde totdat er een klein fikkie uitbrak. Hete vlammen die in felle kleuren om zich heen woeiden.
De ellende was alleen dat er geen brandblusser voorradig was. De interne brandweer leek wel met vakantie gegaan. Foetsie!
Dan zocht ze overal naar water. Soms was water de enige oplossing voor alles dat brandde. Moest ze in haar hart afkoelen. Vuurvlammen deden pijn. Vuurvlammen zorgden voor meer dan verbrande onderdelen en verschroeide plekken. Bleef er soms, door het woekeren van de vuurzee, alleen nog maar een beetje as over.
Wat ooit begon als nieuw en veelbelovend, en waar vertrouwen in was gesteld, was soms gedoemd in de vlammen op te gaan.
Ze vond een brandblusser en bluste de brand. Was alles nat en koud. En leek het water als een tranendal. Eventjes. Ze zat niet lang bij de pakken neer.





WEEKWOORD:

ARROGANTIETOLERANTIE.

Labels: weekwoord

ABOUT:GIRLS

Stelling: auto's zijn voor mannen.

Ik was een aantal weken geleden bij de AutoRai in Amsterdam. Vantevoren had ik er geen enkele voorstelling van, behalve dat ik naar allerlei auto's ging kijken. Toen ik eenmaal m'n kaartje gekocht had en eens om me heen keek spotte ik bijna geen vrouwen. Terwijl ik er vanuit ging dat er ook best wel vrouwen bestaan die van mooie, gestroomlijnde auto's houden. Het krioelde van de mannen. Allemaal liepen ze rondom auto's, gingen in auto's zitten, voelden het leer, het stuur, maakten kiekjes van auto's en wandelden vervolgens weer verder. Op naar de volgende auto. Het deed me erg denken aan de huishoudbeurs, maar dan voor mannen. Zelfs de plastic zakjes met posters werden meegesjouwd.

Bij mooie, gestroomlijnde auto's horen ook babes. Carbabes. In ini mini rokjes, latex achtige jurkjes liepen ze rond. Met hun lange haren, perfect gelakte nagels en hoge hakken. Uit de boxen galmde een hippe beat waarop de carbabes heen en weer liepen. Als je hen een bordje gaf met 'volgende ronde' dan kreeg ik meteen Meneer Kaktus associaties.

Lees verder bij aboutblank.nl