Share

dinsdag 31 juli 2007



DROOM:

Ze liep buiten. Ze wist niet waar maar het zag er allemaal bekend uit. Haar mobiel ging. Ze nam op.
"Hallo?"
...
"Hallo?"
Er werd opgehangen. Gelukkig zag ze een nummer in haar display. Ze liep verder, in de vaag bekende buurt.
Ze besloot na een tijdje toch eens dat nummer terug te bellen.
Er werd opgenomen.
"Hallo, met T."
Ze kende T.
Had T gebeld?
"Hallo, je had net gebeld, zag ik."
Het werd even ongemakkelijk stil.
Hij legde uit dat hij, als hij haar tegenkwam, 'op slot' ging en dat kwam door zijn jeugd. Dat hij er over nadacht. Hij kreeg uitslag van een auratest, zei hij.
Ze wist niet goed wat erop te zeggen.
Een auratest?

Labels:


6:42 PM //
Share




WATTE?

"Als ik aan het eten ben dan gaat ie vervelen."
"Hoezo dan?"
"Ja, dan gaat ie op onderzoek uit. Dan heeft ie kwahondenstreken!"
"Watte?"

4:38 AM //
Share

zaterdag 28 juli 2007



SIEBE:

Als een dronkenman waggelde hij over het gras. Rook aan de paardenbloemen en boterbloemen. Zag auto's en fietsers. Keek van links naar rechts.
Het baasje raakte vaak verstrikt in het koord.
"Hela!"
Aan de overkant stonden auto's geparkeerd. Hij bekeek de autodeuren. Raar dat er nog een hond te zien was. Wat vreemd! Hoe kan dat nou?

De buurvrouw kwam een praatje maken. De mevrouw van de kat die bij de andere buuv voor de deur zat. Maar kat vond hond maar niets. Sloeg hem op zijn neus met zijn klauw.

De onderbuurman belde aan.
"Ik hoor een pup."
"Ja, een twee maanden oude pup."
Hij gaf een cadeautje.
"Kom een keer naar beneden, in de tuin, kan ie spelen."

De boxer van het grasveld was te eng. De grote getatoeeerde meneer met gouden ketting en Nikes aan zijn enorme voeten daarintegen niet.
"Wat een droppie!" riep ie ineens met een kleine stem, hurkte op zijn knieen aaide en speelde met hem.
"Hallo! Wat ben jij lief! Ja, wat ben jij lief."

Zelfs de meest stoere, don't-mess-with-me man knielde.

6:58 PM //
Share




NIET GEZIEN?

27-07-2007

Wat een mooie datum, (met een speciale betekenis.)

3:58 AM //
Share

donderdag 26 juli 2007



WITTE KOORDEN:

Reva denkt. Ze ziet en denkt en vraagt zich af.

Reva is jong en oud tegelijk. Ze denkt en voelt en vraagt zich de dingen des levens af. De dingen des levens zijn harde waarheden. Soms zijn de harde waarheden vermomd. Soms verkleed en soms helemaal tot op het bot kaal en ruw.

Reva wil. Ze wil en wenst en haalt haar schouders op. Reva heeft een geheim. Op 9 november zul je het weten.

Lees verder over Reva bij: witte koord.

11:45 PM //
Share




WEEKWOORD:

STROOPWAFELKOEKONTBIJT.


Labels:


6:29 AM //
Share

woensdag 25 juli 2007



ZOMERGASTEN DEEL 2:

"Ik volgde de documentaire De Meiden Van de Keileweg. Over de Rotterdamse hoertjes. Over de tragiek en het cynisme van ons Nederland. Over hoe verslaving, deze meiden in hun greep hield. Zij die ook vast ooit als klein meisje wilden trouwen en huisje, boompje, beestje wilden, maar door omstandigheden waren beland waar ze nu waren."

"Ja, The Wave. Die film zag ik op de middelbare school. Ik vond die film fascinerend. Het ging over conditionering. Een Amerikaanse High School klas waar men langzaam maar zeker geen eigen mening meer leek te hebben maar meewandelde met de meut. En hoe langzaam en stiekemgevaarlijk dat gaat."

"Zo ook dat experiment bij een Oprah Winfrey Show, van een blanke Amerikaanse lerares Jane Elliott die onaangekondigd een zaal vol gasten bij Oprah ging selecteren op de kleur van hun ogen en haar enzevoort. Wat er gebeurde met hen; sommigen volgden gedwee en anderen protesteerden. De psychologie ervan. Wat het losmaakte bij mensen. Hoe mensen reageren in zulke situaties. Hoe mensen kunnen zijn. Hoe vreselijk gedwee ze kunnen zijn en hoeveel lef sommigen hebben. Hoe interessant mensen eigenlijk zijn in hun doen en laten en hun denken."

"Jiskefet. Het neerzetten van menselijke types, maar dan op het absurdistische af. Zo vond ik De Lullo's meesterlijk! Maar zeker ook Debiteuren, Crediteuren. Ik vond de aflevering waar Sinterklaas op bezoek kwam, en volgens mij werd hij gespeeld door Hans Teeuwen, hilarisch maar tegelijkertijd ook afgrijselijk."

"Wie is De Mol. Niet perse de serie an sich, maar de aflevering waar de inmiddels overleden Frederique Huydts de berg op fietste en het haalde. Met zoveel wilskracht en daarna die ontlading. Kippenvel."

"De film waarmee ik zou willen afsluiten is One Flew Over The Cuckoo's Nest. One Flew is uit 1975 met Jack Nicholson die voor de zoveelste keer is opgepakt maar nergens te plaatsen is, 'faket' dat hij psychisch niet in orde is en belandt in een psychiatrisch ziekenhuis. Hij vindt het dagelijkse leven op de afdeling maar saai en gaat zuster Ratched vervelen. Ook zijn kijk op bepaalde dingen voert hij door, tot vreugde van de anderen in de groep, maar tot ergernis en woede van de verpleging. Dat loopt op het einde dan ook niet goed af.

Ik moet meteen denken aan die Indiaan die een bijrol speelde. Die zwijgzame, boomlange man die uiteindelijk, na veel pogingen van Jack Nicholson, een basketbal in een net legt."

Dit zou een mega gaaf stokje kunnen zijn, mits ik van stokjes hield.

5:25 AM //
Share

maandag 23 juli 2007



ZOMERGASTEN:

Ik zit tegenover Joris Luyendijk. De beste man heeft lichtgrijs door zijn haar. Het glinstert op de warme lampen terwijl hij heen en weer schuift in zijn paarse overhemd. Hoogst aantrekkelijk.

Normaal gesproken hou ik helemaal niet van paarse overhemden. Joris, echter, weet de overhemd aantrekkelijk te maken. Het maakt dat ik een beetje trillerig praat omdat hij me vragen stelt.

Joris heeft een jongensachtige blik. Zijn ogen flikkeren als hij grapjes maakt. Zijn mondhoeken gaan bijna onzichtbaar maar dan toch zichtbaar, eventjes, omhoog. Het is een onweerstaanbaar iets. Onweerstaanbaar. Woest onweerstaanbaar. Ik zucht ervan.

Hij vraagt naar mijn favoriete tv momenten. Ik heb er zoveel. En ik leg uit. Knik. Leg mijn handen in elkaar en uit elkaar, veeg het zweet van mijn handen op mijn spijkerbroek. De lampen zijn warm, mijn lipstick plakkerig en hij is in zijn overhemd onweerstaanbaar sexy. Woest sexy.

Joris heeft een mooi gebit. Mooie tanden. Mooie tanden in een best aantrekkelijk gezicht. Met lichte grijze haartjes die ik opeens ontzettend graag wil strelen. Mijn vingers door zijn haar. Dik weerbarstig haar. Haar dat je kan vastgrijpen.

Er gaat een plotselinge fantasie door mijn hoofd. Ik schuif mijn stoel naar achter en blijf gefascineerd luisteren naar wat Joris me te vertellen heeft en wacht op de volgende vraag. Ik leun voorover. Joris haalt zijn wenkbrauwen in een vraag omhoog. Hij lacht. Verlegen.

Ik laat mijn handen over de brede tafel gaan. Leg mijn knie op de rand en klim erop. Joris deinst een beetje naar achter en lacht verlegen maar onthutst en kijkt heel even om zich heen naar de cameraploeg.

Deze gast heeft het warm. De lampen zijn warm en zijn overhemd sexy en ik wil zijn haren vastgrijpen.

Ik klim over de tafel en schuif in zijn schoot. Pak zijn haar met beide handen waar mijn vingers door zijn haardos woelen. Lichte grijze haren glinsteren in het felle licht.

"Dan nu het laatste fragment..."

Ik knipper met mijn ogen. Joris Luyendijk is op tv. Hij interviewt Bettine Vriesekoop en stelt vragen over ping pong.

Wat is ping pong ontzettend interessant. Woest interessant.

6:56 AM //
Share

zondag 22 juli 2007



SPIEGELS VAN DE ZIEL:

Ze vond ogen soms zo mooi,
dat de rest er niet meer toe deed.

3:12 AM //
Share

vrijdag 20 juli 2007



RAAM OPEN:

Het huis voelde beklemmend. Er hing een bepaalde benauwdheid rond. Door de ramen scheen een zonnetje, alleen waren alle ramen bedekt met een licht soort rolgordijn.
Hoewel de zon zo zijn best deed die kamer te verlichten, het lukte maar moeizaam.

Er waren weinig meubels. Ze kon vrij rondlopen op de houten vloer. Om haar heen bleef het beklemmende gevoel rondwaren. Als een onzichtbare hand die heen en weer ging en een benauwende lucht met zijn beweging meenam.

Het was een kamer die wilde maar niet kon, leek wel. Het huis was niet van haar, en ook al wilde ze naar het raam toesnellen en met een wijde draai het raam openen, ze wist niet of de eigenaar het wel wilde.

Het zou zoveel schelen. Zoveel wind zou erdoorheen gaan. Zoveel ruimte om te ademen, zoveel licht, zoveel helderheid en rust.
"Ik voel me een beetje benauwd." zei ze.
"Het is een beetje een beklemmend gevoel."
"Het is hier ook benauwd." bevestigde de eigenaar.

Een moment twijfelde ze. Het beeld dat door haar hoofd spookte. Van een huis dat verlicht moest worden. Met heldere witte muren en lichtgele zonneschijn. Frisse lucht, frisse adem. Wind.

"Wil je alsjeblieft je ramen openzetten." vroeg ze zacht.
De eigenaar knikte.
"Dat zal ik doen."

Labels:


5:41 PM //
Share

donderdag 19 juli 2007



4 DAAGSE:

"Als we nou met de bolDerkar naar de mensen gaan kijken die aan het lopen zijn, en je moet plassen dan kan dat niet he? Als je in je broek plast ben je helemaal nat en kunnen we niet omkleden. Daarom moet je dus dadelijk goed plassen."
Even stil.
Zegt D (3,5): "Maar anders neem je toch een tas mee met kleren?"

In de avond:

"Wat komt daar aan?"
"Een trommelband."
"Oh leuk, klinkt goed!"
"Maar eh, waar hadden we het nou over?"
Neemt nog een slokje wijn.
"Wat?"
"Wat zeg je?"
"Ik versta je niet!"
"Ik versta je niet hoor."

Versiertip:
"Leuk meisje, loop je volgend jaar ook mee? Dan zal ik je dragen als je moe wordt!"

6:28 PM //
Share

woensdag 18 juli 2007



WINKELHUMOR:

"Goedemiddag mevrouw, kan ik u helpen?"
"Ja, ik kom foto's ophalen, een stuk of veertig in totaal."
"Mag ik uw naam dan?"
"Nou, uw collega heeft me geholpen een uurtje geleden en geen naam genoteerd."
"Ohw?"
"Ja, hij zei ik onthou u wel."
"Is dat die collega misschien?"
"Ja, dat is 'm."
"Heb jij deze mevrouw geholpen? Ze zegt dat je haar wel zou herkennen als de foto's klaar waren."
"Klopt! U bent ook niets veranderd!"

2:04 AM //
Share

maandag 16 juli 2007



WEEKWOORD:

PROTAGONIST.

Labels:


4:56 PM //
Share

zondag 15 juli 2007



MISLUKT WANHOPIG:

De vier vrouwen, ergens in de veertig, genoten van hun espresso's. Aan de andere kant op het terras zat een buitenlandse meneer met een blind date. Zij schoof steeds haar jurk over haar knieen en legde haar cardigan recht over haar schouders. Hij leunde helemaal voorover en sprak lieve woorden. Ze bleven in de lucht hangen; de blind date schoof ongemakkelijk op haar stoel en toen hij een hand op haar knie legde schoof zij hem weg.
"Niet doen." mompelde ze.

De vier vrouwen wilden een nieuw drankje bestellen. Ze bekeken de kaart.
De buitenlandse meneer wenkte een serveerster.
De vakantiekracht met slenterende tret en kauwgom in haar mond kwam bij hem staan.
"Iek weil ietseh warrems, koffie. Neeej, du maoar thee. Thee jah."
De serveerster pakte haar computertje. Drukte driftig op de toetsen.
"Jai, nieteh drinkuh?"
Blind date wilde niet. Schudde haar hoofd.
"Ik hoef niets meer."

Ze wilde naar huis.

"Eggeh nieteh drinkuh? Thee? Koffie? Rosai?"
Blind date schoof haar cardigan recht en wiebelde nerveus met haar slipper.
"Nee. Echt niet. Ik wil niet."
Hij glimlachte wat. Leunde voorover voorbij blind date.
Hij wenkte serveerster nogmaals.
"Diej vier frauwuh, mag drankiejuh anbieduh."
De serveerster begreep het niet.
"Voor die vier vrouwen?" vroeg ze verbaasd.
Hij knikte en lachte schaapachtig.
Blind date's mondhoeken zakten. Nog verder.
"Iek betaluh. Doe mar."
Serveerster liep naar de vier vrouwen. Ze leunde voorover en sprak zachter dan voorheen.
"Zomaar?" riep een van de vier vrouwen.
Ze lachten verlegen en ongemakkelijk. Bestelden wijn en fris.
Toen serveerster hun bestelling neerzette hieven ze hun glas en bedankten de buitenlandse meneer met een knappe mevrouw aan zijn zij.

"Jai mooie frauw. Heeluh mooie frauw." fluisterde hij terwijl hij zijn best deed blind date's blik te vangen.
Hij faalde.
"Jij bent een poeet."
"Wat ies dat?"
"Een dichter."
'Een slijmerd." mompelde ze.
Hij begreep het niet.
"Ik moet nu echt gaan."
"Wat moet jai doeun?"
"Boodschappen halen voor een feestje."
Ze stond op. Kuste hem op zijn wangen.
"Het was een genoegen met je kennis te maken."
Haar woorden logen.
Ze ging.

Hij bleef zitten. Pakte een sigaret uit zijn pakje en bekeek de vier lachende vrouwen. Een ervan was opgestaan en wilde langs hem heen naar het toilet.
"Maggeh iek ietsj fraguh?"
Ze knikte.
"Zain joelie friendinnuh?"
"Eh, nee. We kennen elkaar wel maar we zijn geen vriendinnen."
Ze liep gehaast naar het toilet.

De vier vrouwen stonden na een tijdje op en liepen richting de buitenlandse meneer om het terras te verlaten.
Toen de derde vrouw langs hem heen wilde stond hij op en liet haar stoppen.
"Magguh iek ietsj fraguh?" vroeg hij en leunde voorover om iets te fluisteren.
De derde vrouw schudde snel haar hoofd.
"Nee. Dat doe ik niet."
Ze verlieten verontwaardigd en met snelle pas het terras.

Wat zou hij haar toch ingefluisterd hebben?

5:43 AM //
Share

zaterdag 14 juli 2007



ANGELINA!

De jongen met afzakbroek sprak met heftige toon en wilde gebaren. Zijn donkerbruine ogen spoten vuur.
"Meisje, dit doet mij ook pijn, weet je. Ik ben helemaal van m'n padje, meisje."
...
"Maar je laat jezelf nu van een hele andere kant zien, meisje. En dat trek ik niet van je. Ik ga de stad in, Angelina, het is teveel shit aan m'n kop, meisje. Teveel stress, weet je."
...
"Het is beter geloof mij maar, meisje. Dit is echt niet oke. En weet je wat ik het ergste vind? Wat ik het ergste vind? Je hebt m'n ouders gezien. Ik breng nooit een meisje naar huis, weet je. Ik heb nog nooit een meisje mee naar huis genomen, ook al ben ik twintig."
...
"Maar ik ga nu ophangen. Angelina, het is klaar."

3:28 AM //
Share




IK HAD NOG ZO GEZEGD:

"Vertel acht dingen over jezelf."

Ik:

...schrijf met links, maar zet m'n handtekening met rechts. (Dat krast beter.)
...was vroeger een alternatieve, hippie rockchick die naar Steppenwolf's Magic Carpet Ride luisterde.
...ben m'n dromen aan het zoeken.
...kan als een kind zo blaai zijn.
...zou best een jaar in het buitenland willen verblijven om te sabbaticallen.
...geloof niet in toeval.
...heb iets met nummer 23.
...heb kunst verkocht.

Daar gaat m'n disclaimer.

pluuusje.web-log.nl en petite-sirene.blogspot.com zijn de klos.

So shoot me.

1:41 AM //
Share

vrijdag 13 juli 2007



WEEKWOORD:


KOELKASTPOEZIE.




U verwart en maakt opnieuw?

Labels:


4:04 AM //
Share

donderdag 12 juli 2007



JANDIKKIE:

Het humeur had een optater gehad. Men mopperde en sjokte voet voor voet door gangpaden en zelfs 3FM dat schalde door de kamers met vrolijke gangmakers als Reset Your Brain (Soulvation) hielp niet.
"Potverdorie! De regen verpest alles. Alles!" riep de een met hanglippen uit.
"En we zitten erbij en kijken ernaar." vulde de ander aan.
"Het is snertweer."
"Ja, soep met ballen."
"Hema worst."
"Uggs."
"Inside BBQ."
"Leg de bikini in de kast."
"Wat? Wat is zonneschijn?"
"Zonnebrand? Ik ben niet verbrand!"
"Huisje aan zee? Weggewoeid."
De ander stond zuchtend en steunend op.
"Ik ben even klunen."

Gelukkig hebben we de zomerfeesten nog.

7:27 AM //
Share




HERFSTIG:

Er zat een mevrouw op het bankje. Ze droeg een halflange jas en een sjaal. De sjaal wapperde hevig in de wind. Haar grijze haren kletsten in haar gezicht en toen ze haar mond opende om te hoesten floepten er haren in haar mond die ze er met moeite weer uit kreeg. De wind hielp niet mee.

Er stonden twee meiden op het station. Ze hadden het einde van hun mouwen over hun handen gedaan. Soms hinkten ze op een been en dan weer op de andere. Het was koud aan hun blote voeten gestoken in kleine gympen.

De regen kletterde tegen de ramen. De kinderen stonden met hun neus tegen de ruit. "Regen!" riep een kind. Hij wees met z'n vinger tegen de ruit naar buiten, waar de regen in snelle lijn naar beneden viel.
"De zonnebloemen krijgen nu water he?" vroeg een ouder kind. Er werd geknikt.

Onder de deken, in een huisbroek. Met de televisie aan. Zappend naar niets, want de zomer was begonnen. Het dikke boek met 347 bladzijdes was niet eens op de helft van de helft maar zoals het nu zo goed als herfstvakantie leek, was het boek erg snel uit.

3:50 AM //
Share

woensdag 11 juli 2007



DAGKAART:

Frank, ik wilde een virtuele dagkaart sturen naar degene die het goed geraden had. Tot mijn vreugde hadden veel mensen het bij het rechte eind.
Dus kon ik ook voor alle mensen een virtuele dagkaart sturen!



BEN JE BOOS? PLUK EEN ROOS. ZET HEM OP JE HOED, DAN BEN JE MORGEN WEER GOED.


Daar wordt een mens blaai van.




3:16 AM //
Share

dinsdag 10 juli 2007



TRUIS:

"Karin, Karin, ik heb 3 nieuwe truis!"

En wie weet wat dat betekent krijgt van mij een virtuele dagkaart.

Labels:


4:23 AM //
Share

maandag 9 juli 2007



KRULLENMANS:

"Waar zijn ze gebleven?"

Ze sloeg meteen een hand voor haar mond. Haar wangen kleurden een dieprood waardoor sproeten onzichtbaar leken.

"Wat?"

Hij keek onnozel even. Een mooi gezicht; een hondenblik weerspiegeld in bruine kijkers.

"Je haar. Ik bedoel, dit is ook mooi."

Ze wist niet wat ze moest doen. Ze wist niet of ze moest zwijgen of moest uitleggen, en als ze dan zou uitleggen ze zichzelf dan openbaarde.

Zijn donkere, bijna zwarte krullen, waren eraf geschoren. Nu lag er een miniscule donkere schaduw over zijn schedel. Als ze er met haar handen over zou strijken zou het stoppelig aanvoelen.

Zijn gezicht kreeg een glimlach. Zijn bruine kijkers verzachten en zijn starre verlegenheid verdween.

"Het is warm met krullen."

Ze miste de krullen. Waar ze met haar vingers in kon spelen; haar vingers konden verdwalen in cirkelende bewegingen zoals ze draad zou spannen om haar vingertop.

"Maar ik kan het weer laten groeien." sprak hij hoopvol.

Haar rode kersenwangen kregen een nieuwe kwast verf. Ze glimlachte. Verlegen. Ze openbaarde.

"Ja. Fijn vind ik dat."


2:18 AM //
Share

zondag 8 juli 2007



WITTE WAS:

Ze droomde van een geopende deur met aan de deurrand, bovenaan, een kleine waslijn vol schoon gewassen wasgoed. Het rook fris en naar wasverzachter en het deinde heen en weer in de morgenwind.

Toen ze langs het wasgoed liep, terug de kamer in, voorbij een oude kersenhouten dressoir vol tierelantijnen, zag ze zichzelf in een spiegel. Ze had fris gewassen haar, misschien wel geurend naar shampoo, en een reine huid. Ze keek naar zichzelf en voelde lichte verbazing. Onderhuidse verbazing, die via haar ogen tot uitdrukking kwam. Ze was zoals ze was.

Ze fietste door het centrum en stopte bij een stoplicht met de zon fel op haar gezicht. Ze had geen tijd om haar zonnebril uit de koker te halen zo uit haar tas, want elk moment kon het stoplicht verspringen. Er stond een man te wachten bij het looppad. Toen zijn moment kwam over te steken glimlachte hij naar haar.
"Lastig he zo, met de zon in je gezicht?"
Ze knikte en glimlachte terug.

Bij de snackbar nam ze haar plastic zakje mee naar buiten met de geur van vers gebakken vlaamse frieten toen de man, zittend op een bankje, haar toeknikte.
"Eet smakelijk zo!" knipoogde hij. "Dank u wel."

Bij cafe L zag ze hem buiten zitten. Zwarte tafeltjes en stoeltjes en muziek dat zichzelf zacht door de deur heen naar buiten duwde. Hij leek even zijn hoofd weg te draaien maar toen hij merkte dat zij eraan kwam zeiden ze allebei glimlachend 'Hoi.'

Wasgoed stopte je na een keer of twee, soms maar eenmaal dragen, in de wasmachine om te wassen. Dan kwam het er schoon en fris uit en hing men het op aan de buitenlijn of stopte het in de droger. Om droog te worden zodat de was, kleding, opnieuw gedragen kon worden. Schoon. Fris. Helder.

De deurbel ging. Toen ze de tussendeur opende zag ze een blauwe schim door het reliefraam. Ze opende de voordeur en keek verbaasd naar de man in blauwe kleding voor haar neus.
Hij stelde zich voor, drukte zijn stevige werkmanshanden in de hare en had een vraag. Ondertussen ging de glimlach niet van haar gezicht. Met deze glimlach, gemeend en voelbaar tot in de porien van haar huid, en tot het kloppen van haar hart, had ze de wereld.

6:09 AM //
Share

zaterdag 7 juli 2007



WEEKWOORD:

PA-ZAZZ [klik om te luisteren] or pi·zazz or piz·zaz(p-zz)

n. Informal
1. Dazzling style; flamboyance; flair.
2. Vigorous spirit; energy or excitement

Labels:


8:53 PM //
Share

vrijdag 6 juli 2007



LAGOS:

Het zand gleed langs haar vingers terug waar de rest lag. Een handjevol zand. Het stond voor alles dat je vast wilde houden en loslaten moest. Omdat het niet anders kon. Het leven leefde zich toch wel. Als een vlieger in de lucht. Met de windstroom mee; maar alle kanten op.

Tranen stonden in haar ogen toen ze de verte in keek waar een jong echtpaar een tas droeg terwijl het kleine mensje voorop liep, kinderbuikje recht vooruit en een verkoelend hoedje op zijn kleine hoofdje. Ze herinnerde zich het gevoel dat ze bij zich droeg van tere kinderhuid. Zacht en warm en zwitsalgeurig. De baby had zich met zijn knuistjes op haar borst gelegd en had zijn hoofdje in het holletje van haar nek gelegd om met opgetrokken beentjes te gaan doezelen, terwijl zij haar armen onder zijn billetjes hield en ermee heen en weer drentelde. Dat eindeloze rustige en vredige gevoel dat elk moment hetzelfde leek, stilstaand en helemaal volkomen gelukkig.

De kinderen groeiden en ouders verouderden. Vader was die ochtend wakker geworden en voelde zijn ene wang niet meer. Ook zijn ene hand leek gevoelloos. Hij had om zich heen gekeken en had tranen in zijn ogen gevoeld. Het ebde langzaam weg, dat enge verlammende gevoel, en zichzelf scheren lukte na een paar dagen weer.

Het leven zat vol ironie; net toen vader zijn leven herzag, beter wilde doen, ook voor zijn dochter, sloeg het in als een bom. Was het een waarschuwing van de tijd? Dat hij het leven moest nemen zoals het was; als los zand want loslaten moest toch?

Ze wreef de korrels van haar handen. Het geluid van de klotsende golven die uiteen spatten tegen de grote stenen maakte haar weer rustig van binnen. Er ontsnapte een lichte zucht uit haar longen. Tranen werden weggeknipperd. Zand in ontelbare korrels glipten langs haar vingers. Naar benee. Naar benee.

12:06 AM //
Share

donderdag 5 juli 2007



Vol.

Ze had het vervloekt; de mensen die uit wraak een one night stand hadden. Gewoon een mensenlijf gebruikten als tijdelijke warmte energie. Behalve als beiden er helemaal achter stonden. Als het besproken was. Maar zij had na een koppelpoging van een collega met een date die middenin de nacht leek te zijn afgelopen, afscheid genomen maar toch nog op de deurbel gedrukt. Omdat zij woede in zich voelde borrelen als een smeulende vulkaan die elk moment op uitbarsten stond. Dat gebeurde er nou als ze herhaaldelijk in de inpalmelarij trapte van de andere sekse.

Ze dacht dat ze het niet kon. Onbekende lijven tegen elkaar, vochtige monden, kneedbaar vlees, rondtollen in het bed, bovenop, onderop, vastgrijpend, duizelingwekkend doordat er teveel wijn gedronken was. Achterover met haar ogen naar het plafond, lichte pijn toen hij in haar kwam doordat ze toch nog gespannen bleek, overgevend aan het gevoel van tijdelijke warmte. Als in een roes. Met een halve vreemdeling. Waarvan zij wist dat blauw zijn lievelingskleur was. Dat spaghetti zijn lievelingsgerecht was. Dat hij teveel werkte. Veel reisde met de auto. Naar Hugo Boss rook.

De volgende morgen, weekend, droge mond en lichte spierpijn, zwaar hoofd, had ze het gevoel zichzelf verloochend te hebben. Anders kon ze het niet verklaren. Wat ze aan lichaam gaf, gaf ze geestelijk. En de grootte van haar hart was nu een gat.

De vreemdeling was aardig en omhelsde haar. Kuste haar gedag toen ze alsnog de voordeur uit liep, de gang uit wandelde met haar fietssleutel in haar hand. Wallen onder haar ogen. Geen lipstick op haar mond. Ze kreeg diezelfde dag een telefoontje. Ze had gedacht dat de one night stand bij een nacht zou blijven. Het werden twee maanden en een beetje.

Gevoel was half te vullen. Als een emmer onder een lekkende kraan. Dat drupte in de stilte in een monotoon geluid. Zoals het geluid de stilte vulde.

Deze tekst is ook te lezen bij schrijversinondergoed.web-log.nl

9:29 AM //
Share

woensdag 4 juli 2007



IJSLANDSCHAP:

Terwijl de gordijnen in een zomerse nachtbries heen en weer zwiepten verkeerde zij in een staat van coma. Waarin de zomer winter leek omdat de golven, blauw van kleur, veranderden in helder wit doorzichtig blauwgrijs ijs.

Ze stond aan de ijsrand. In een seconde vloeide het water niet meer in een golvenstroom maar bevroor alles in een lijn van rechts naar links en was alles ineens stil. In het midden van het ijs wenkte hij. Ze kende hem; als in voorbijgaande reeks ontmoetingen waarin beiden een energetische verbinding voelde maar door omstandigheden in het leven niet echt nader tot elkander kwam.

Hij kwam op haar af in een sierlijke draai op schaatsen en stak zijn rechter hand uit. 'Kom' leek hij te zeggen met zijn hoofd schuin en z'n glimlach vol vertrouwen en welgemeend.

Ze nam zijn sterke hand en schoof met hem het ijs op. Ze voelde hoe alles draaide. Hoe alles zo vrij voelde. Met ogen dicht. In een onbewaakt ogenblik, in een dansende draaikolk, kuste hij haar. Voelde ze hoe zijn mond de hare beroerde.

Toen ze opkeek uit haar stille nachtdroom dansten de gordijnen in een ruis van wind. De eens kolkende blauwe golven, die bevroren waren in een ijsbaan, verdwenen. De nacht was nog zo lang.

Labels:


9:08 PM //
Share




VILAMOURA:

Hij had net zes euro betaald aan de man met de grote handen. Hij keek naar de parasol. "One parasol, two chairs is six euros, half a day."
Hij keek hoe de man met de grote handen met potlood een bonnetje schreef. Het papiertje wapperde in zijn grove knuist.

Hij draaide zich om en bekeek de gebruinde rug van zijn vriendin. Haar blonde haren schoven heen en weer in haar nek. Hij verplaatste z'n billen terwijl hij z'n handdoek recht wilde leggen. Toen hij voorover schoof zakte zijn zonnebril van z'n neus. Vriendin verroerde zich niet. Druppels zweet glommen als parels op haar rug.
Hij ging maar weer rechtop zitten. Armen over zijn knieen. Hij keek voorbij parasols in vaste rijen.

Aan het eind van de rij, bijna bij de beach bar, lag een man op zijn rug. Zijn rode zwembroek fel, zijn haar zwart gekruld. Naast hem lag een jonge vrouw. Ze droeg een grote zonnebril. Haar bikini fel oranje met strepen. Roze en bruin.
Ze las een boek. Even keek ze op. Via zonnebrillen leken hun blikken te kruisen. Toen reikte hij naar z'n pakje sigaretten, keek zij weer in haar boek.

Ze hoefde niets tegen Bram te zeggen. Hij had z'n ogen gesloten terwijl er muziek uit zijn iPod kwam. Om hen heen lagen Britten. Blote buiken en blote borsten recht overeind naar de hemel gewend. De rieten daken van de parasols ritselden heen en weer. De zon stak op haar huid.

De man een eindje verderop smeet zijn sigaret weg en leunde voorover om zijn benen in te smeren met zonnebrandcreme. Ze legde haar boek opzij en nam een gele fles in haar hand en smeerde haar armen en schouders in. Wreef haar plakkerige handen af aan het badlaken.

Ze tuurde in de verte naar de vreemdeling. Zijn vriendin of vrouw naast hem lag roerloos op het bed op haar buik in een miniscuul kanariegele bikini. Bruine huid. Glimmend. Hij keek zonder zonnebril haar kant op. Draaide het pootje van zijn zonnebril tussen zijn vingers. Ze pakte haar boek en las bladzijde 200. Nog even en het boek was uit.

Het was warm. Zo heet. Ze duwde een lok achter haar oor. Een briesje kriebelde haar benen. Ze bekeek de zee en stond op. Voelde korrels tussen haar tenen. Het zand was heet. Ze trippelde naar de golven. Voelde het water om haar enkels. Een rilling over haar rug en armen. Zon op haar gelaat. Er was geen behoefte om om te draaien. Ze wist dat ze niet alleen was. Soms wist je gewoon genoeg.

6:24 AM //
Share

dinsdag 3 juli 2007



SAGRES:

Het zand waaide in alle gleufjes en inkepingen. Langs de rand van haar voorhoofd waar haar haarlijn begon, in de kuiltjes van haar benen.
Ze stond op en keek in de verte waar tientallen mensen allemaal schuilden achter de rotsranden en parasols.

De zee was woest. De rotsen groot en krachtig. Alsof hij met zijn lange nek over de rand heen stond ver naar beneden. Er lag een grote kei op het zand, vlakbij haar rode badhanddoek.

De lucht sprak blauw in een felle zon. Haar huid kleurde met de minuut terwijl ze weer neervleidde op het badlaken, ogen gesloten en zand kriebelend in haar oorschelp.

11:17 PM //