Share

muziekske.

zaterdag 31 mei 2008



WANT IK HEB EVEN,

zoveel anders aan m'n hoofd.


Labels:


10:11 AM //
Share

GRIJS.

donderdag 29 mei 2008



Ik sta voor een landschap
een oneindig landschap,
als een mist om mij heen
het is koud hier.

Ik zou zo graag wensen
wensen dat het wit was
met stipjes, zoveel stipjes
met rood erdoorheen.

Maar alles is zo grijs
Teveel van het grijs
Zoveel van dat grijs
Zoveel grijs.

Als de wolken konden kleuren
zoals een regenboog kon buigen
wenste ik al het grijze weg

...

Ik zou zo graag wensen
wensen dat het wit was
met stipjes, zoveel stipjes
met rood erdoorheen.

Maar alles is grijs
Teveel van dat grijs
Zoveel van zulk grijs
Te grijs.


Labels:


12:28 PM //
Share

DAT GAAT 'M DUS NIET WEZEN.

woensdag 28 mei 2008



IK WAS VIER,

toen ik een brilletje kreeg. Toen ik negentien jaar oud was en de oogarts mij adviseerde lenzen te nemen omdat mijn bril ging hellen en ik pijn aan m'n ene oor kreeg, want het linkeroog was toen -6, ging er een nieuwe wereld voor me open.

Als mijn ogen de minste geringste ontstekinkjes vertonen en ik eigenlijk een brilletje moet dragen, voel ik me weer net als toen; brilsmurferig. Alsof ik met twee loeigrote kokers op m'n kop loop. Alsof ieieieieiedereen kan zien dat ik een stomme bril draag.



Een paar jaar geleden gingen mijn ogen, tot ieders verbazing, langzaam vooruit. Het linkeroog is nu -4,75. Maar dat was jaren terug.

Morgenochtend loop ik zonder lenzen, en met brilletje op, naar de brillenwinkel voor een oogtest. Moet ik de A's en de B's onderscheiden en de openingen in de cirkels zoeken.

En dan mag ik, staande voor de lange rekken, een nieuwe montuur uitzoeken. Bij de kinderafdeling. Omdat mijn hoofd te erg smal is.

Homptidom ...

... ...


Labels:


4:58 PM //
Share

HET GRIJS PROJECT.

dinsdag 27 mei 2008



AL EEN HELE POOS,

zwoegde de een in samenwerking
met de ander.
maar daar komen mooie, bijzondere
en creatieve uitkomsten van.
nu te lezen en te horen bij:


KLIK!


Ik zou zo graag wensen
wensen dat het wit was
met stipjes, zoveel stipjes
met rood erdoorheen.


foto: ippunsch.

Labels:


6:23 PM //
Share

'ALS DIT DE HEMEL IS, WIL IK BLIJVEN.'

zondag 25 mei 2008



HET LEEK ER STERK OP,

dat ik vannacht flink aan het trippen was. Een hallucinatie was er niets bij.
De wereld leek een groot landschap. Ik herkende de droom half, ik had 'm vaker gehad, niet heel vaak, maar af en toe. Niet altijd helemaal hetzelfde, maar iets in dezelfde strekking.

Het landschap was breed en oneindig. Klaarlichte, heldere dag. Blauwe lucht. Zo blauw. Blauwer dan blauw kon bijna niet, alsof het pijn deed aan je ogen. De heuvels waren bedekt met kleine gele bloemetjes. Overal. Als ik in het midden stond zag ik gele bloemetjes links, rechts, achter me en voor me. Het leek hoog zomer. De zon scheen fel. Het was mooi. Vredig. Gelukzalig.

Ik zag onbekende mensen. Ze liepen niet maar zweefden. Eentje kon al zwevend een koprol maken. Ik was verwonderd en moest lachen. Waar was ik in hemelsnaam?

Iemand was bij me. Ik wist niet wie. Alsof er een soort van schaduw overal met me meeliep. Schuin achter me. Dichtbij me. Ik praatte hardop. Ik zei:

'Het lijkt de hemel wel! Als dit de hemel is, wil ik best blijven.'

Ik heb echt niets voor het slapen gaan gebruikt.
Geen pilletje, alcohol of paddo's.
Echt niet.

Labels:


3:14 PM //
Share

(zelf) dosering. de verlate wow.

zaterdag 24 mei 2008



1 Een dosis bepalen;
2 In doses verdelen.

Het opstaan met een onverklaarbare katergevoel. Niet dat ik een druppel alcohol gedronken had op die verjaardag. Ik drink zelden alcohol. Heel af en toe een moeseltje misschien. Meer richting nooit dan zelden. Het zien van mensen die steeds joliger werden met een slokje op. Ik had nog een 7Upje genomen. Met enkel bubbels vermaakte ik me ook wel. Gelukkig waren er 'chauffeurs die niet drinken mochten' en ook aan de sapjes en bubbels waren. Het was blijkbaar soms een punt van discussie thuis; drink jij straks, of ik? Ik kon het niet begrijpen.

Toen ik negentien was vierde ik mijn eindexamen en had een kelderfeest. Na drieen sjokte ik met een straalbezopen kop langs keldermuren en wankele trappen naar boven om in een bestelbusje van vriendinnetje naar huis te gaan. Ik stond met een straalbezopen kop in de tuin van de buren en vertelde vriendin's ouders eens eventjes de keiharde waarheid. Vervolgens drukte ik tamelijk lang op de deurbel. Genanter kon het niet. Buurvrouw stond met schrik op haar gezicht in haar duster naar haar buurmeisje te kijken. Via de heg kroop ik naar mijn eigen huis. Natuurlijk hoorde ik de details dagen later pas. Toen ik helder en nuchter kon aanhoren hoe de drankconsumpties 'gevallen' waren.

In welke gevallen deed ik een oogje toe en in welke gevallen wilde ik mijn knoop in de maag achterna en uiten wat mijn wensen en meningen waren? In hoeverre was 'open staan voor' toereikend en wanneer teveel voor mij? Wanneer was mijn eigen open visie 'op'? In hoeverre was 'star' star? Als ik mijn hart voelde kloppen onder mijn borstkas omdat ik in een omgeving was, of hoorde hoe iemand ander's zijn of haar omgeving was, hoe een thuissituatie in elkaar stak, wat bij een ander normaal was en bij mij niet, wanneer gedroeg ik me er dan naar door te zeggen: dit is niet wat ik wens voor mezelf?

Continu innerlijk in conflict met mezelf zijn brak me soms op. Als een kotspartij na een stevig potje zuipen. Maar ik zoop niet. Meer. Mijn eerste straalbezopenzijn was ook meteen de laatste. Het ziet er zielig en betreurenswaardig uit als iemand wankelend op haar pumps langs liggende studenten zwalkt op weg naar huis. Toen en nu.

Heel af en toe proost ik erop. Met een moeseltje. Niet meer en niet minder.

Labels:


3:00 PM //
Share

ROLLERCOASTERGEVOEL.




DE AFGELOPEN WEEK,

(en weken) ren ik een beetje van hot naar her. Drukke tijden bij mijn werk, veel overleggen, ouderavonden organiseren, fotoreportage in opdracht maken, lunch en hapjes eten buiten de deur, hatsjoes er tussendoor, verjaardagen, kraamvisites, sommige uitnodigingen die ik met een beleefde 'nee, dank je' afsla. Een afscheid van een collega in het verschiet natuurlijk met een receptie en een etentje, het gevoel hebben continu aan het oefenen te zijn met je eigen grenzen aangeven, en nu is ook Max ziek.

'Ach ja, een hond.' zul je denken. ...

Nee, zo denk ik dus niet.

Labels:


10:03 AM //
Share

donderdag 22 mei 2008



WEEKWOORD:

PORRETJE.

Labels:


3:46 PM //
Share




*Waarschuwing: niet geschikt voor jonge moeders die beledigd raken van/door dit stukje.

TOEN IK VORIGE WEEK OP KRAAM VISITE WAS,

was het in eerste instantie best gezellig. Kopje koffie, beschuit met muisjes, 'hoe is het met jou?' 'Ja, met mij is het goed', toen de bom leek te barsten.

Tepelkloven, uitscheuren, pijn, ruggeprik, strippen, blaasontsteking, incontinentie, spugen, het sjeesde zo langs mijn oren.

Ik droeg een nieuwe spijkerbroek die avond, erg koel ding, maar om tijdens de zwangerschapshorror, bloedvergieten en persweeen daarover te beginnen leek me niet echt een goed plan. Er bestond niets anders meer dan het tellen van de hechtingen, en hoe goed hij of zij aan de borst lag. Ook het nieuws, politiek, een goed boek of een fijne film, waren geen opties meer.

Ik bedacht me dat een kind je leven veranderen zou, maar ook de relatie met je man. En dat baarde me zorgen. Niet dat ik een man had, maar dat uitscheuren en die hechtingen *dat* baarde me erge zorgen. (Ja,leuke woordspeling.) Vooral ook omdat ik merkte dat de vrouw het over niets anders meer kon hebben dan over het kind. Arme man. Hij zat er maar bij en keek ernaar.

Ik kreeg door al die horror zin om naar huis te gaan. Had ik nog steeds die kinderwens?

Labels:


10:16 AM //
Share

'WEET JE WAT,

dinsdag 20 mei 2008



ik gewoon doe, als ik onzeker ben?

~Ik ga een hele grote mond opzetten, om te overschreeuwen.
~Ik ga afstandelijk zijn, zodat niemand ziet wat ik te verbergen heb.
~Ik ga in een hoekje zitten en bekijk alles om me heen, zodat ik niet opval.
~Ik ga de grapjas uithangen en laat mensen lachen om de tekortkomingen die ik denk te hebben.
~Ik verbalizeer mijn tekortkomingen zodat een ander het niet meer hoeft te zeggen.
~Ik ga heel veel verklaren en uitleggen zodat ik bij een ander eventuele (voor)oordelen kan wegnemen.
~Ik focus de aandacht naar uiterlijkheden zodat de ander op een dwaalspoor wordt gezet.
~Ik ga ontkennen dat ik me weleens onzeker voel. Ik weet heel goed wie ik ben en waar ik voor sta.
~Ik ga rommel opruimen, tien keer mijn handen wassen, roken, drinken, gokken, bungyjumpen, voor de one night stands, uitstellen, wegredeneren, in een fantasiewereld leven, mezelf isoleren.'

...

10:39 AM //
Share

BLOG(STER) POST!

maandag 19 mei 2008



EN TOEN KREEG IK,

opeens erg koele brievenbuspost. Van een blogster.

brievenbuspost!



Gisteren zag ik een vimeo van erwin blom over de kracht van weblogs. Wat je kan doen om je weblog interessant te maken en te houden. Wat ervoor nodig is. Wat je ervoor terugkrijgt, naast de welbekende veer in je reet die iedereen stiekem wenst. (Ja, ook al zeggen sommige bloggers dat ze 'vooral voor zichzelf schrijven'.)

Ik bedacht me net, tijdens een lekker welverdiend frietje, dat onder andere de kracht van weblogs voor mij ligt bij het in contact komen/zijn van mensen die je volgt maar op de een of andere manier beter leert kennen. Waar je waardering voor krijgt, bewondering. Waar je 'iets' mee krijgt. Dat 'iets' kan en mag dan vanalles zijn.

met een boodschap!



Dank je wel sandra!

Labels: , ,


4:20 PM //
Share

THANK GOD THEY MADE LAPTOPS.

zondag 18 mei 2008



KLIK!

Labels:


4:36 PM //
Share




ER ZIJN,

weer nieuwe hartjes gevonden.
stuur jij ook je hart naar:
metkarin*@*gmail.com ?

11:22 AM //
Share

ZO BEN IK.

zaterdag 17 mei 2008



'zo moet het niehiet!'


k*tfeest!


'zijn we nu uitgejankt?'

Labels:


12:35 PM //
Share

vervolg:




Dus toen de deurbel ging, twijfelde ik om open te maken.
Dat zal best een autistische trek van me zijn, maar veel behoefte aan onverwacht, misschien onbekend bezoek, heb ik zelden.
Omdat ik toch al halverwege mijn kont uit de bank geduwd had, liep ik toch naar de gang. De wazige schim leek me vaag bekend voor te komen. De buurman.

'Goede ....'

Zijn adem leek even te stokken.

Ik haalde mijn wenkbrauwen omhoog en toen pas voelde ik dat mijn huid een beetje trok. Ik voelde aan mijn wangen, keek naast me in de spiegel, was blij dat mijn masker skeletwit bleek met daaronder een vurige roodheid van plotselinge schaamte.

'Eh hi!' mompelde ik.

'Ik wilde vragen of ...
maar je bent bezig, zie ik.'

Bezig met intrekken. Het zou tien minuten moeten intrekken. Snapte nu iedereen dat ik normaliter zulke troep niet eens op mijn gezicht gooide?

Hij dacht dat ik een pakketje had aangenomen. Dat had ik niet. De postbode had het verkeerde huisnummer genoteerd. Ik zwaaide beleefd en deed de deur achter me dicht.
Om snel naar de badkamer te lopen om met 'lauwwarm water' mijn masker eraf te wassen.

Labels:


10:00 AM //
Share

*zucht*

vrijdag 16 mei 2008



IK WAS DUS VERGETEN,

dat ik een creme-pje op mijn gezicht had gesmeerd.
Op de tube stond:

'laat het masker circa 10 minuten intrekken en
spoel het daarna af met lauwwarm water.'


Ik was gaan zitten op de bank en zapte langs tientallen kanalen.
Toen ging de deurbel.

KLIK.

...

Labels:


5:23 PM //
Share

ZOEK EN GIJ,




...

'Passies nastreven en je er aan overgeven, leuk, maar zoek ook eens naar jezelf, en geef je dan eens over..' -- kurai.


Het is voor mij moeilijk te begrijpen dat sommige mensen dwalend rondtollen; onwetend welke richting zij uit willen. Niet wetend, onvoldoende wetend, wat zij willen en kunnen. Passieloos, bijna.

De kinderen in mijn buurt, bij opa en oma vroeger, wisten dat als Kaatje kwam, dat zij de poppenkast naar buiten sleepte en ging spelen. Alle buurtkinderen zaten in een halve cirkel en luisterden naar een zelfverzonnen verhaal.

Gisterenavond sprak ik iemand die me vertelde dat hij het beu was om te doen wat hij dagelijks deed, om geld te verdienen, om te leven, maar hij niet deed wat hij graag zou willen doen, maar niet eens (meer) wist wat hij nu zo graag zou willen doen. Het was kwijt, die richting. Hij stond op een rotonde en al het verkeer kwam langs maar hij kon niet kiezen welke richting het beste was om naartoe te springen.

Stagiaires die ik zie komen en gaan besluiten de laatste tijd nogal eens 'om maar kinderopvang te gaan doen' maar voelen de passie niet. Het zielende.
Toen ik vorige week mijn snuffelstagiaire uitzwaaide, een stoere knul die 'iets wilde gaan doen met sport en kinderen' riep ik hem nog na dat hij de ziel ervoor had. Dat hij dat moest gaan doen, die richting uit. Waar zijn focus lag. Bijna wanhopig riep ik, omdat deze mensen zo zeldzaam zijn.

Ik denk dat het wel helpt, je passie te onderzoeken. Je passie is onder andere wat je hart sneller laat kloppen, waar je goede gevoelens van krijgt, waar je van groeit, waar je sterk(er) van wordt, waar je met grotere happen naar ademt en wat met meer intensiviteit uitademt. En ik denk echt, dat als je weet waar je van gaat glimlachen, je hart vervuld van raakt, onder andere je persoonlijke missie is.

Labels: ,


9:38 AM //
Share

CARPE DIEM.

donderdag 15 mei 2008



'HET IS NIET ZO DAT IK,

er altijd mee bezig ben, maar soms beangstigt het me wel.'

Ze had moeite deze openbaring te maken, maar ik bewonderde haar doorzettingsvermogen. Dat zij toch, ondanks de plotselinge brok in d'r keel en onverwachte kwetsbaarheid, mij in vertrouwen nam. Wij hadden wel een band, maar niet een echte vriendschapsband.

'Ik ken hem nu al meer dan tien jaar en ik ben heel erg gelukkig en ik heb twee lieve kinderen, maar ik vraag me heel soms weleens af: 'is dit het dan?' Snap je?'

Ik knikte. De omgekeerde wereld. We wisten niet waar we waren over tien jaar. Ik ook niet. Dat was soms een beetje beangstigend. Werkte ik hier dan nog, was ik dan nog steeds zonder maatje van mijn leven? In dezelfde woonplaats? Gelukkig kon er in tien jaar vanalles gebeuren. Als dat geen understatement van de dag was. Gelukkig was ik er sinds kort achter dat vooral passies volgen belangrijk waren. En overgeven aan die passies een voorwaarde was.

'Ik vind mijn werk hartstikke leuk, maar als ik twee weken vakantie heb gehad, en met de kinderen thuis ben geweest en mijn vriend is er ook, dan wil ik dat. Maar tegelijkertijd denk ik weleens: ik zal nooit meer toe kunnen geven aan de verliefdheid voor een ander, of zoenen met een ander. Dat allemaal opnieuw meemaken.'

Het kabbelde voort. Dat gesettelde leven. Iedereen bleef maar op zoek. Leek wel. Als je de man van je dromen kreeg, op een presenteerblaadje, bloedjes van mooie kinderen, een enorme uitdagende baan, superdeluxe huis, het liefst een fijne wagen voor de deur en minimaal twee vakanties per jaar, dan was het nog niet Utopia.
Was Utopia wel een optie? We renden, zochten, vervulden, kochten en verfraaiden.

'En jij kan nog. Snap je wat ik bedoel? Jij kan nog verliefd worden en plannen gaan maken om samen te gaan wonen, en kiezen voor kinderen en je kunt nu gaan en staan waar je wilt.'

Ik kon nog.

Er ontsnapte mij een weemoedige lach. Wiens leven wilden wij nou? De utopie bestond niet. Zoeken naar het perfecte ook niet. Perfect was er gewoon nooit geweest.


Ik vertelde zachtjes:

'Het is een fabeltje dat mijn leven zo spannend is. Het is niet zo spannend.'

Labels:


10:00 AM //
Share

woensdag 14 mei 2008



Vanavond een
kraamvisite
van een
tweeling.

Oh Boy!

Labels:


3:46 PM //
Share

'IT'S BETTER TO HAVE SOMEONE.'

dinsdag 13 mei 2008



Toen ik vorige week, op het station, de collega van broer tegenkwam, en hij tegenover me plaatsnam en vertelde wat hij die middag in Nijmegen ging doen, vroeg hij wat ik ging doen.

Aangezien het toen al warm weer was en ik me opgesloten voelde thuis, mijn vriendinnen graag met partner wil(d)len zijn en broer moest werken, besloot ik een kaartje te kopen naar bestemming Waalkade met Boek.

Toen collega van broer knikte, even stil was, toen bedenkelijk keek, en ineens een zogenaamd euromuntje hoorde vallen, leunde hij voorover en sprak de griezelige woorden uit:

'Maar je gaat toch niet alleen?'

Tot mijn zesde jaar was ik altijd alleen. Ik speelde boven op mijn kamer, verkleedde me in (te) grote rokken, draaide rondjes zodat mijn rok ging waaien. Ik bond een lange sjaal om mijn hoofd zodat het net leek of ik lange haren had. Zwierde ik in de rondte. Zwieren. Zwieren.

Of luisterde ik naar de oude platenspeler van papa, die ik gekregen had toen ik op zolder tussen de rommel keek. Draaide ik oude platen van Elvis. Later kocht ik mijn eigen single. Cyndi Lauper met Time After Time. Ik danste in mijn kamer. Tekende er. Las boeken. Zong. Danste. Zwierde.

A, J en B zijn mijn goede, goede dinnen. B en andere J mijn maatjes. Ik zou niet zonder hen kunnen. Ze zijn de enige vrienden die langer bij me zijn gebleven dan de mensen die langzaam van me wegwaaiden. Door andere wegen, door strijd, door afstand.

Gisterenavond zei dingetje uit Grey's Anatomy, toen zij iemand sprak die net haar man verloren had en moest wachten of de partner van haar man het zou redden, dat het beter was iemand te hebben.

Iemand hebben.

Soms mis ik opeens, uit het niets, alsof diep weggestopt, die vertrouweling. Die arm. Die vriendschap. Die handen. Die aanwezigheid. Die gesprekken. Die aaibaarheid. Die iemand.

Labels:


1:20 PM //
Share

EEN DANSJE.

maandag 12 mei 2008




dans. from met-k.com on vimeo.

Labels:


11:11 AM //
Share




SOMS LIJK IK,

teveel op de buurman
van de buurvrouw
of de buurvrouw
van de buurman
even verderop.
niet een letterlijke,
maar die figuurlijke
die naar me kijkt
die van de verkeerd
gepoetste spiegel
waarbij je de neiging hebt
met de onderkant van je mouw
(als het koud zou zijn)
alles weer schoon te vegen.

maar soms wil ik los
van de verlegenheden.


dansuh! from met-k.com on vimeo.



wil ik dansen, dansen
dansen; vrij en ongeremd.

Labels: ,


9:12 AM //
Share

zondag 11 mei 2008



ER BESTAAT EEN CONTRADICTIE,

stil.


als het gaat om stilte in mij
Zelfs de stilte lijkt te spreken
in duidelijke en heldere taal
En als de stilte spreken gaat
Zegt het soms: Sssssttt ...

(Zijn er spiegels
om gebroken te worden?
of heel te laten?)

Labels: ,


4:57 PM //
Share

UBER ZERE NEUS.




erg druk.


BLEEP!BLEEP!

Labels:


10:31 AM //
Share

zaterdag 10 mei 2008



'EN WAT DOE JE DIT WEEKEND?'

'nou, duken.'

Labels:


2:12 PM //
Share

vrijdag 9 mei 2008



DE HELE WEEK AL BEN IK VERWONDERD,

over hoe het leven eigenlijk in elkaar steekt.Hoe alles eigenlijk elkaar en met elkaar verbindt. Dat van het een het ander komt. Dat als je roept, iemand je zeker zal horen. Dat als je iets wilt, en je probeert, echt probeert, dat mensen je kunnen (verder) helpen. Als je ideeen hebt, dromen, passies, je die moet volgen, want dat is wie je bent. Als je gaat glimlachen van een idee, een droom, een passie, en je komt in contact met mensen die je nooit eerder gezien en gesproken hebt, dan glimlachen die mensen met je mee, en raken zelfs ook geinspireerd, of getriggerd om iets bij te dragen. Want mensen met ideeen en dromen kunnen bundelen.

De bruggenbouwers van deze aardkloot. Dat is denk ik ons doel. Denk ik. Als de een bij een weblog leest over moedigheid, sterkte en kwetsbaarheid, dan voelt de ander ook minder gene. Plots schrijft de een na de ander hartstikke mooie dingen. Het verbindt.

verbindingen.


En wat ik over heb, kan ik geven. Wat jij niet meer nodig hebt, kun je geven. Wat ik weg wil gooien, past een ander vast wel. Wat jij op zolder opbergt, kan een ander vast nog wel gebruiken. Een kadootje is zo gekocht, maar wat heb je nog?
Verbindingen. Alles verbindt. De straten die gelegd zijn, de kruispunten ertussen. Jij schrijft een brief, de postbode brengt het en de ander ontvangt.

ver·bin·ding (dev)
1 (verbindingen; verbindinkje) het verbinden, samenvoegen
2 mogelijkheid tot communicatie
3 (verbindingen; verbindinkje) mogelijkheid tot verkeer
4 (verbindingen; verbindinkje) (scheikunde) uit meer dan één element samengestelde stof
5 (verbindingen; verbindinkje) (taalkunde) woordgroep
6 (verbindingen) aansluiting, mogelijkheid om over te stappen
7 (verbindingen; verbindinkje) wat zaken met elkaar verbindt

Labels:


11:26 AM //
Share

EGOISME.

donderdag 8 mei 2008



Er klonken volwassen klanken van buiten. Ik sjokte op m'n flipflops, gezicht vol in de zon, brief in mijn hand, langs al het prachtige groen. Op de hoek zaten oudere mensen buiten. Ik hoorde iemand van de leiding van het verzorgingshuis zingen.

'Daar bij die molen, die mooie molen.'

Er sloeg een sluier van mistroostigheid om me heen. Op het pad naar mij toe liep een vrouw achter een invalidewagen met daarin een grijsharige oudere vrouw. Haar ene hand in een plastic koker. Het zat raar gedraaid. Haar magere benen in een te donkere panty. Ze leunde voorover op de desk van de wagen. Witte gekreukelde blouse. Oude huid. Haar ogen mat en troebel blauw. Ze keek me, in het voorbijgaan, aan.

Wat zou ik doen? Tegen die tijd? Als het moest? Ik dacht aan een moeder van een kindje bij mij in de groep, die maandenlang zorgde voor haar doodzieke vader. Terminale kanker. Geen beterschap en geen vooruitzichten. Zij had geen broers en zussen, deed alles alleen. Uit liefde. Kindschap.

Vorige week bracht ik mijn vader een bezoekje. Hij was jarig die dag. Ik gaf hem een kaartje en geld. Dat had hij gevraagd. Hij wilde dolgraag spullen kopen voor het biljarten. Zijn ietwat kromme rug keek mij aan toen ik vanaf de bank naar hem keek.
Een moment schoot een nare gedachte door m'n hoofd.

Als je in mei maar geen gekke dingen gaat doen, pap. Dan was dat geld ook voor niets geweest.

Labels:


12:19 PM //
Share

vervolg:

woensdag 7 mei 2008



Ik wilde vertellen dat ik soms naar mezelf kijk en het raar vind dat ik mezelf zie. Dat ik het helemaal niet als vanzelfsprekend zie. Dat ik mezelf soms in mijn sproetenwangen knijp om te voelen dat ik ik ben.



This is my face,
covered in freckles
with the occasional spot
and some veins

This is my body,
covered in skin
and not all of it
you can see *

Over flirten gesproken, ik dacht vanmorgen, toen ik op mijn flipflops de deur uit wandelde, op naar een gezellige werkdag vol zonnebrandsmeersels, kapotte knietjes en boterhammen uit de vuistjes, dat een date van een aantal jaren geleden flirten uitsprak als fleerten.

Dat het niet klonk. Fleeeeerten.

Ik was gestopt bij een stoplicht, ook al had ik best baldadig door rood kunnen fietsen, maar aangezien ik van de brave aard ben, toch niet deed. Ik staarde een beetje voor me uit, keek nog eens op de kerkklok, en zag vanuit mijn ooghoek iemand naar me kijken.

Dat geeft altijd een mix van overrompeling, verbazing, ongemakkelijkheid. Het is namelijk, vind ik, vreemd dat een ander je zo openlijk in zich opneemt. Het betrof een manspersoon. Vrouwen kunnen er trouwens ook een potje van, maar zij keuren je outfit. En je kapsel. En je nieuwe topje. En je zonnebril. En je nagels.
Mannen keuren je gezicht, je titelatuur, je kont en je lengte. En niet perse in die volgorde. Mijn gezicht kleurde opvallend rood.

'Goeiemorgen!' riep hij toen en knipoogde.

Ik had een aha! moment. Ik aarzelde. Maar ik wilde het vragen.

'Jahaa!'riep ik terug.

Hij keek een moment vertwijfeld.

'Ja, een flirt! Toch? Heb ik het goed?' Ik wees met mijn vinger en lachte.

Er was een moment, in mijn spontane impulsiviteit, dat ik ineens dacht bij mezelf:

God, laat dit een ja-dat-is-het-antwoord zijn.

Zeg dat me dat het zo is!

En dat was het.

Daarna was fietstrappen loodzwaar naar het station.
Maar ik had een beetje overwonnen. Een beetje, beetje.

* Kate Nash - Mouthwash.

Labels: ,


3:04 PM //
Share




HET IS VAST MIJN NAIVITEIT,

of de afweging die ik aan de woorden en zinnen hecht. Vaak heb ik het niet eens door, knippert iemand driftig met zijn ogen en denk ik dat ie een vuiltje in z'n oog heeft. Vroeger met het uitgaan (ja vroeger) wilde een jongen met me naar buiten maar reageerde ik verontwaardigd want het was veel te koud daar!

Ik blijf ook niet meer (onverwacht) bij iemand slapen slapen, want dat is al helemaal een ramp, want als je blijkbaar zegt en besluit te slapen slapen, verwacht de ander (alsnog) een stevig potje rampentampen, maar mocht je daar nog niet aan toe zijn en willen slapen, maar kroelen dat dan weer wel, dan is het eigenlijk de bedoeling dat je middenin de nacht alsnog je biezen pakt.

'Slapen slapen? Ik ben toch een man?'

Ik heb me wel vaker afgevraagd wat en hoe; erover nagedacht, hardop uitgesproken of gevraagd wat de waarde is van een flirt; want flirten is niet (meer) aan mij besteed.

Labels:


2:43 PM //
Share

dinsdag 6 mei 2008



GISTEREN GREY'S ANATOMY,

gezien?

Was janken he?

Labels:


4:16 PM //
Share

EN IK HAD HEM NOG ZO GEWAARSCHUWD!

maandag 5 mei 2008



Ik had het nog zo gezegd. 'Kom niet bij die struik.'

R. (3 jr.) komt een beetje jammerig naar me toe.

'Die bloemen zijn een beetje pittig."

Hij laat zijn ene hand zien. Grote wittige bulten zitten op zijn hand.

'Volgens mij heb je een brandnetel geplukt.' stelt collega vast.

De brandnetels staan net buiten het hek, maar als je goed naar voren leunt dan kun je erbij. Collega neemt R. mee naar binnen om zijn hand te koelen.

'De volgende keer maar flauwe bloemen plukken, he!' zeg ik terwijl ik met m'n ogen rol, als hij weer naar buiten wandelt.

(en ik word mega brown man!)

Labels:


4:04 PM //
Share

vervolg:

zondag 4 mei 2008



EN IK VROEG ME OOK AF,

toen ik dus wakker lag; starend in de duisternis terwijl er beweging was en geluiden verstomden achter dikke muren, maar toch niet dik genoeg, wat dan 'normaal' was. Hoezo deed hij niet normaal? Wat was normaal? Deed zij normaal? Was het normaal om na vieren 's nachts, terwijl iedereen sliep, ruzie te maken? Was het normaal dat ik hier lag, onder mijn lichtgroene dekbed, met een kussen onder mijn hoofd, en bedacht wat dan normaal was?

'Het is potverdrie na vieren, Karin!
Doe toch eens even normaal!'

Labels:


1:06 PM //
Share

Over ruzie maken gesproken.




'EVEN IN THE SILENCE THERE IS THUNDER.'

Een liedje van Matt Caplan. Daar luister ik nu op dit moment naar. Toevallig. Gekregen, ooit, als in een mp3 cadeautje. De koffie pruttelt ouverwets en ik moet nog een beetje wakker worden. Vannacht was er namelijk een behoorlijke onweer.

'Doe normaal!'

'Doe nou even normaal!'

Ik hoorde mijn buurmeisje. In mijn dromeloze slaap zag ik contouren van mijn slaapkamer en hoorde vage geluiden en werd wakker. Met een wazige blik, met dank aan mijn -4,75 en een -2,75, zag ik van heel dichtbij pas dat het net na vieren was. Ik zuchtte.

Ken je dat? Dat je dan helemaal niet wilt luisteren maar dat toch gaat doen? Ik lag op mijn rug met mijn armen onder mijn hoofd, starend naar het plafond; totale overgave aan mijn wakkerzijn, en luisterde.

'Ja! Daarom! Daarom ja!' riep ze.

Mijn buurman bleef kalm. Ik kon hem amper horen. Met zijn herkenbare zware, ietwat schorre stem, hoorde ik uitleg. Daar leek het op. Uitleg.

En toen rinkelde er iets en donderde er iets op de grond. Een geluid waar ik slecht tegen kan. Mijn hart begon zonder erg harder te bonken. Ze leken mij helemaal geen serviesgooi types. Niet dat ik meteen zag wat serviesgooi types waren.

'Doe toch normaal man!' riep zij uit.

En toen was zijn kalmte verdwenen.

'Dit is mijn huis!' riep ie in totale frustratie.

Volgens mij ging ik ergens toch wel slapen. Vanmorgen werd ik wakker na elven en hoorde de zachte klanken van een gitaarsolo. Hij zat op ons gezamelijk balkon voor zich uit te staren met een gitaar in zijn hand. Riedelde wat weg.

'And now even in this thunder, there's a silence,
A shread of comfort standing at my door.
And at least I've got the sense to reconstruct you
And leave me twice as lucid as before. '

Labels:


10:10 AM //
Share

ZO BEN IK.

zaterdag 3 mei 2008




ZO BEN IK. from met-k.com on vimeo


OOK.

Labels:


10:10 AM //
Share

Klankbeeld.




KLIK.

Labels:


9:15 AM //
Share

HOE BEN IK? deel 2.

vrijdag 2 mei 2008



Het is de vraag hoe je van extravert behoorlijk introvert kunt worden. Of verborgen introvert met een expressief tintje. Want ik heb blijkbaar een actrice in me. Zij komt tevoorschijn als zij in een grote groep moet spreken. Met trillende knietjes, zweethandjes en de wereld die lijkt te gaan draaien in haar hoofd, staat zij naar de mensen te kijken, heft haar hoofd op, en spreekt. Lacht vol zelfvertrouwen, zo lijkt. Maakt lollige grapjes. Hahaha. Ach, wat kan zij toch goed, open en enthousiast spreken. De grote groep applaudiseert aan het eind van de avond.

'Dank u. Dank u.'

Ze gaat weer zitten. Niemand ziet dat de draaikolk in haar hoofd zodanig waait en woelt dat ze heel even naar adem hapt. Met beide benen op de grond, haar handen op haar bovenbenen. Adem in. Adem uit. Niemand die ziet dat er iemand bijna bezweek aan grotegroepangst. Ik ben daarin een actrice.

Het is de vraag hoe je van extravert introvert kunt worden. Misschien dat iets op jonge leeftijd de kop indrukt, wegveegt of uitwist. Stemverheffing, irritatie uiten, ruzie maken, hoe dan ook, mocht nooit.

'Ssssht!' werd er gesist.

In dit huis wordt niet geruzied. In dit huis wordt stilgezwegen. Alles wat een verschil van mening is, ongenoegen, verwarring, ondervraging wordt hier gesssht. Weglopen, oogkleppen, oorkleppen, zeepbellen. Deuren dicht.

'Ik vind dat je erg fel bent.'
'Ik vind dat je snel boos bent.'

Het extraverte kind wil ook naar buiten. Als er vorige levens geweest zijn, was ik vast een spaanse. Temperamentvol. Ik ben in mijn kern een boogschutter; een volle kracht vooruit, een renner, een doelgerichte, een uitbundige, een danser, een lachende, een vrolijke. Ik ben de baldadige, de uitdagende, de plaaggeest. Ik hou van discussieren, argumenten, filosoferen, beredeneren. Ik ben een reiziger, een rusteloze, een impulsieve, wisselvallig.

Uiten hoe ik me voel is nog steeds moeilijk. Ik beredeneer mezelf naar de zijkant. Ik zwijg. Ik observeer, voel van binnen en zwijg. Ik ssssht het weg. Maar er waren momenten dat ik er genoeg van had. Mensen gingen over mijn grenzen, mensen volgden hun eigen pad. En dat mocht. Maar was het ook mijn pad? Wilde ik erop lopen?
Ik was het er niet mee eens. Voelde het niet goed, wilde ik praten. Oplossingen vinden. Verschil van meningen hebben.

Drempels.



Nu mag ik vaker boos zijn. Want ik ben als het weer. Ik ben soms de vrolijke zon, de zon achter de wolk, de mist, de regenachtige dag, de wind, een wervelwind, een storm en het onweer.

Ik zou ooit nog wel eens een perfect gedekt tafelkleed, met mooie borden en hoge wijnglazen, kaaihard willen wegtrekken. Alles kletterend op de grond. Bende. Rotzooi.


'Ik vind dat je soms snel boos bent.'

'EN DAT MAAK IK ZELLUF WEL UIT.
JA!'


lees meer bij:
kek.
sana.
draai

Labels:


11:19 AM //
Share

HOE BEN IK? deel 1.

donderdag 1 mei 2008



Soms voelt de wereld magisch. Er vormen zich onwillekeurige zinnen, woorden, momenten op wat voor tijdstip dan ook, om me ervan bewust te maken hoe het zit. Dat maakt alles zo mooi, ook al voelt lang niet alles mooi. Nee, au contraire, er zijn van die momenten dat ik het liefst zulke PLING! momenten uitzet als een knop op de tv.

Gisterenavond zag ik Juno. Een soort van moderne Amelie achtige, snelgesproken prachtfilm over een meisje van zestien die ten tijden dat ze zichzelf nog moet leren kennen tussendoor zwanger wordt en daar een oplossing voor zoekt. Het moment dat zij erachter komt, door de omgang met de toekomstige adoptiepapa, dat een huwelijk soms geen huwelijk is, en aan haar vader vraagt of zij er ooit zeker van kan zijn dat twee mensen echt voor altijd bij elkaar zullen blijven, zegt haar vader dat ze iemand moet zien te vinden die haar accepteert for who she is.

Als ik dan zo, eventjes nu, dat zinnetje hier neerzet,

hoe ben ik.


WHO AM I.
Hoe ben ik

dan vind ik de woordspeling erg grappig. Bovendien zet die zin me sinds een paar dagen geleden erg aan het denken.

Hoe ben ik? Ik ben een denker. Soms een soort van magische denker. Fantasievol. Rijk. Soms verval ik in een wirwar van denken. Denken is vermoeiend. Soms. Denken klaart het hoofd. Soms.

Hoe ben ik. Ik wil begrijpen. Ik denk omdat ik de oplossing wens. Soms is ie er niet. Vaak pas veel later. Dan waait ie, als een veertje, langs me heen. Denken mag best, zolang het functievol is. Denken moet ik soms stoppen. Soms kan ik het veertje oppakken. En dan voel ik me gelukkig. Omdat ik het ineens begrijp. Dan is het cirkeltje rond. Ongeacht hoe het voelt. Laat ik los. Helemaal. Geluksgevoel.

Soms voelt de wereld magisch. Er vormen zich onwillekeurige zinnen, woorden, momenten op wat voor tijdstip dan ook, om me ervan bewust te maken hoe het zit.

Ik leer mezelf langzaam (beter) kennen.

HOE BEN JIJ?

Labels: ,


8:54 PM //
Share




THERE'S THIS TRUTH


about you and me,
seperately

dia.


we stand alone,
together
in this world apart
all we've done is touching
briefly
it was a fastforward movie
with a beginning,
short middle and an end.

'cause you weren't living
and I was trying too hard.

Labels: ,


5:11 AM //
Share

DIA.




negatief.

Labels:


12:09 AM //