karin

Linkshandig en zelfstandig. Ik ben 3x auteur bij Scriptum. 1x eigen beheer. Ik hoef niet in een hokje. Schrijf mee: met-k.com/life-review

Golfpraatjes.

Ze stonden te kijken waar ze op het terras neer zouden strijken en besloten zonder te vragen dat ze pal naast me gingen zitten. Net ervoor was mijn gezelschap opgestaan om binnen een drankje te halen. Ik had geen tijd om te vragen of zij een plekje wilden vrij houden.
Het waren wat oudere golfers. Ze legden hun golfclubs op de tafel dicht tegen mijn spa rood waardoor ik het flesje moest verplaatsen. Ze droegen allen handschoenen en petten die ze allemaal afdeden. Het bier kwam al snel op tafel. Ik vroeg me af waarom sporters na het sporten aan de alcohol zaten. Ze telden punten, hadden het over handicaps en sjoemelen en andere dingen. Er was een dame, een tengere kwieke tante met nerveuze trekken, die het voortouw nam. Ze pakte de ingevulde kaarten bijeen en stond op om het gezelschap toe te spreken. Ze lachte een beetje zenuwachtig en schraapte diverse malen haar keel. Mijn gezelschap kwam weer naar buiten en wurmde zich in de bank met een drankje. Het kon net.

‘Normaal gesproken bij wedstrijden doen we altijd het golfpraatje. Het weer was goed, de baan lag er mooi bij.’
Er werd gegniffeld.
‘We hebben de scores bij elkaar genomen en er is een winnaar uitgekomen.’
Het bleef vervolgens heel lang stil. Mijn gezelschap en ik wilden nu ook weleens weten wie er gewonnen had.
In de kantine werd er opeens gejuicht. De flatscreen stond aan. Een wedstrijd voetbal.
‘De winnaar van vanmiddag is…’
Er werden handen op de tafel geslagen. Wat een spanning.
‘De winnaar is Maria!’

Maria wist niet wat haar overkwam en ging rechtop zitten. Haar buurman gaf haar een dikke pakkerd maar daar leek ze minder van gediend.
‘Hoe kan Maria gewonnen hebben?’ vroeg een ander opeens.
De kwieke tante die het woord had genomen ging met een flinke zucht zitten.
De sfeer sloeg om. Ik keek mijn gezelschap aan.
‘Ik ga weer hoor. Bedankt voor alles.’ zei Maria. Ze stond langzaam op, nam haar handschoenen en sjokte weg.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Is dat je echte naam?

De zwarte gordijnen gingen dicht. De druipkaarsen werden aangestoken en mensen bestelden hun drankjes aan de bar. De eerste soundcheck was al voorbij toen de presentatrice zich een weg naar het podium baande en de microfoon nam.

We zaten bij een singer-songwriter middag. Het podium werd gevuld met jonge singer-songwriters. Allen getalenteerd. We zaten aan een tafeltje met een drankje en luisterden naar een aankondiging die aarzelend werd gedaan door de presentatrice. Ze moest even schakelen omdat ze Engels moest spreken. Gros van de artiesten had buitenlandse roots. ‘We doen denk ik even een interviewtje.’ Zo begon het. Het leek een vraag die ze meer aan zichzelf stelde. Na de soundcheck ging ze zitten en dronk een wijntje. Daarna haalde ze bij de bar een biertje. Daarna nog een. Ondertussen aten wij wat nachos en genoten van een jongedame die op een keyboard speelde. Er namen, met name oudere dames, foto’s en video’s van de artiesten. Ze stonden wijdbeens vlak voor het podium in allerlei ongemakkelijke posities foto’s te nemen. De presentatrice zat met haar volgende biertje luid met een fotografe te praten. De zangeres keek geïrriteerd uit haar ooghoeken naar de presentatrice die stug doorsprak. De zangeres die zich later met gitaar begeleidde zong onverschrokken door. The show had to go on natuurlijk! Er kwam een snelle opbouw voor een nieuwe artiest. De presentatrice was even naar buiten gegaan. Toen de nieuwe artiest klaar was kwam ze met snelle pas weer naar het podium gelopen. Ze zette haar handtasje weg op de tafel, nam nog een slok van haar biertje en klom het podium op.

‘Jongens, hebben we er zin in? Woe!’

‘Ik kondig nu aan -‘ Ze nam haar vel papier erbij en las van boven naar beneden. Het duurde even.
‘Dan German! Woe!’

‘Welkom hier. Je komt oorspronkelijk uit Amerika en woont nu in Engeland *. Je hebt ook een website, Dangerman dot com, toch? Heb je die naam zelf verzonnen?’
‘Dat is mijn echte naam.’
‘Is dat je echte naam? Wow!’
‘Ik zal het even uitleggen, mijn naam is Dan German.’
‘Oh ja. Nou ja, misschien denk je erover om Dangerman te heten.’

‘Nou, een applaus voor Dan German!’

De beste man stal godzijdank de show.

*Dan German komt oorspronkelijk uit Engeland en zingt voornamelijk Americana liedjes.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Het was een knap staaltje locatietheater.

Onderuit zit ik bij Barrevoets (Leeuwarden) in een sofa met een gemberthee terwijl ik uit het raam kijk. Het straatje is niet heel breed, er lopen en sjokken mensen voorbij. Tegenover Barrevoets zit een bakkertje. ‘Vers brood, zonder E nummers’ staat er op een bord. Er komt een lange mevrouw aangelopen. Haar ene been lijkt wat korter dan het andere dus ze waggelt een beetje heen en weer. Ze draagt Dr. Martens schoenen en zwarte broek en trui. De trui heeft wijde armen met punten eraan. Ze heeft een klein hondje bij haar. Even staat ze stil voor het bakkertje. Dan besluit ze naar binnen te gaan. Maar dan gaat het mis.

Op een houten kist net voorbij de deuropening staat een enorme ouderwetse zilverkleurige ventilator te waaien. Wankelend stapt de vrouw de drempel op met haar hondje voor zich. Even puft ze uit en wil vervolgens doorlopen. De punt van haar mouw haakt echter in de ventilator. Terwijl ze er geen erg in heeft loopt ze door. Ze voelt dat iets trekt en sjort aan haar mouw. Ik zit meteen rechtop in de bank. In een slow-motion valt de grote ventilator om. Het beestje kan nog net opzij rennen. De vrouw slaakt een kreet. Paniek.

De eigenaresse komt aangesneld. Het hondje rent paniekerig heen en weer, de vrouw trekt aan de riem terwijl de ventilator op de grond pogingen doet rond te draaien. De bakkersvrouw probeert de zware ventilator omhoog te krijgen en weer op de houten kist te zetten terwijl het hondje voor haar voeten rent in blinde paniek. De vrouw van het hondje trekt aan de riem. Chaos.

Als de ventilator dan eindelijk staat lijkt de bakkersvrouw weer de boel onder controle te krijgen en aait de lange vrouw even over haar arm. Ze duwt daarmee zachtjes de vrouw weg van de ventilator.

Het was een knap staaltje locatietheater. Maar dan echt. Daarvoor hoefde ik niet eens naar Oerol toe.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.