Skip to content →

Auteur: karin

Ik ben zelfstandig. Ik ben veel tegelijk. Ik hoef niet in een hokje. Ik ben gastouder, geef trainingen over bloggen, maar ben vooral auteur en schrijf nu een roman.

Wat nou, dat kan ik niet?

Toen ik de toppen van mijn vingers op de snaren legde dacht ik heel even: dit kan ik niet. Mijn vingers waren stijf, onbuigzaam en roestig. Er zitten verschillende kootjes aan een vinger. De bovenste kon ik niet buigen. En dat maakte me kwaad. Wat nou, dat kan ik niet? In mijn omgeving leerde men binnen een paar weken alle akkoorden uit het hoofd en strumde gewoon de helft of het hele lied. Ik had slagjes geleerd, nu nog de akkoorden. Maar mijn hand bleef stijf. Ik legde mijn nieuwe ukelele even weg en masseerde mijn vingers met een handcrème, bewoog ze heen en weer en pakte mijn ukelele weer. Ik kon het niet uitstaan dat het niet zou lukken. Het moest lukken.

Na een dag wist ik de A, Am, D, F , G en de C (de makkelijkste.) Vriend overhoorde mij. ‘Waar zit de A?’ Het geluid maakte me gretig. Ik wilde een liedje spelen. Maar ik had een gezonde portie geduld nodig. Leren ging met horten en stoten en met veel geduld. Ooit zei een masseur tegen mij dat ik misschien mijn haast eens moest leren vertragen. ‘Dan loop je minder hard.’ Iets waar ik nog steeds weerstand bij voelde. Als ik ergens naartoe wilde ging ik er het liefst zo snel mogelijk heen. De omwegen en de afleidingen brachten mij van stuk. Misschien was het niet eens zozeer haast maar niet willen missen. De gretigheid van niet willen vergeten.

‘The ukulele is the opposite of overwhelming.’ – Zooey Deschanel.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

One Comment

Het voelt verfrissend om een lege vulling in mijn agenda te doen.

Toen ik in de winkel bij het schrijfwaren stond bedacht ik me ineens dat het jaar alweer bijna om is. Ik zocht naar een navulling voor mijn organizer. 2018 alweer. Ik stond tussen de libelle bloemendesigns en kleurrijke hipstermotieven. Ik wilde gewoon een neutrale navulling zonder poespas. Na even gezocht te hebben vond ik er eentje. Wit met grijs. Perfect.

Elk jaar schreef ik ‘m vol
met afspraken, notities,
stukjes tekst, losse samenraapsels van woorden,
boodschappen, nieuwe adressen,
dingen die ik moest onthouden,
uitjes, borrels, vakanties,
vrije dagen, werktijden, koffiedates.
Soms keek ik een notitie terug en wist ik niet meer
waarom ik ‘dat je alles verliest…’ of
‘dinsdag 1,5 uur en woensdag 2 uur’ geschreven had.

Thuis bereidde ik me voor op een afspraak de volgende ochtend. Ik had in mijn agenda geschreven ‘oriëntatie koffie‘, de naam van de persoon met wie ik zou praten, het tijdstip 10.00 en de plek waar het gesprek zou plaatsvinden. Het was een vrij nieuwe koffietent bij mij in de buurt. Als het zou regenen kon ik erheen lopen. Ik had een hekel aan de krassen die ik door mijn ‘dingen te doen’ lijst haalde maar het ruimde wel op. Ik had ‘voorbereiding’ uiteindelijk doorgestreept. Elk jaar besloot ik, als ik een navulling kocht, netter om te gaan met mijn schrijven. Dat had ik al jaren verknoeid.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

One Comment