Skip to content →

Auteur: karin

Ik ben zelfstandig. Ik ben veel tegelijk. Ik hoef niet in een hokje. Ik ben gastouder, geef trainingen over bloggen, maar ben vooral auteur en schrijf nu een roman.

Ik ben zo wakker als ik die beelden voor me zie.

De laatste tijd herinner ik me opeens dingen over vroeger. Ik zit in gedachten plotseling in de werkschuur van opa en zie alles zoals het was. Het lijkt alsof ik in een scène van een tijdelijke film ben beland. Ik zie een fiets hangen aan de lijnen en haken aan het plafond, ik zie het gereedschap liggen op de werkbank. Ik kan, als ik omkijk, de keuken ontdekken waar de kleine koelkast staat en daar bovenop een gasfornuis. Ik hoor het rinkelen van borden die uit een bovenkastje gehaald worden. Als ik denk dat ik dan ook oma zal zien is het beeld verdwenen. Ik ben zo wakker als ik die beelden voor me zie. Ik ben klaarwakker.

Rond kerst herinnerde ik me ineens een grote lange tafel die normaal anders stond maar voor deze gelegenheid was gedraaid. Opa stond aan het hoofd van de tafel. Hij had een groot mes in zijn hand. En er zat familie aan tafel rustig af te wachten. Hij had een konijn gestoofd. Het lag in een bolletje op een grote schaal. En hij sneed met dat grote mes een stuk vlees af van de zijkant. Misschien waren het wel z’n billen.

‘A bucket list implies a lack , a store of unfulfilled desires or aspirations, a worry that you haven’t done enough with your life. It suggests that more experience is better, whereas the opposite might equally be true. I don’t have a bucket list because it comforts me to remember the things I have done, rather than hanker after the things I haven’t done.’ ~ Cory Taylor in Dying – A Memoir.

Ik lees nu het boek van Cory Taylor. Het was het laatste boek dat ze schreef voordat ze overleed aan kanker. Misschien zou je denken dat het een triest verhaal is maar dat is het allerminst. Ik leer uit haar boek hoe ze omgaat met tijd. Ze schrijft over haar herinneringen, haar momenten. Maar ook over haar angst en boosheid. Ze wilde nog zoveel doen. Zoveel schrijven.

Ik liep vanmorgen vroeg in de mist langs de kade en de oude huizen met naamborden erop. Allemaal mensen die ooit zouden vervagen net als ik. Wat als de herinneringen zouden ophouden? Wat kon je er tegen doen? We konden alleen maar vertellen. En herinneren.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Leave a Comment

Cocoonen op de bank.

Het regende tegen de vieze ramen van de tram toen ik ’s avonds naar huis ging. Door het raam zag ik troebele lampjes van buiten en passeerde de tram het station. Het was koud en nat.
Naast me zat een meisje te bellen. Ze leunde half met haar gezicht tegen het koude raam. Ik deed er mijn best niet voor, ze sprak gewoon luid, ik verstond alles wat zij te bespreken had. Zelfs wat de ontvanger vertelde hoorde ik zonder moeite. De ontvanger vroeg wat ze vanavond ging doen.

‘Ik ga cocoonen op de bank.’ zei het meisje.

‘Wat?’

‘Ik ga cocoonen op de bank.’ zei het meisje.

De ontvanger had blijkbaar geen idee wat dit betekende.

‘Niets doen en op de bank liggen. Met een dekentje. Filmpje kijken. Cocoonen!’

Ik vond dat een zeer goed idee.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier. 

Leave a Comment

Zo licht als een veertje.

Mijn opa bakte altijd bijna zwarte oliebollen. Met krenten. Die waren ook bijna zwart. Er zat ook een beetje bier in het beslag verwerkt. Hij zat in het kleine keukentje met pannen en olie op het vuur. Soms wilde het beslag niet goed rijzen. Met natte theedoeken was hij dan in de weer. Mopperend. Wij riepen altijd dat de oliebollen zo lekker waren maar ik weet dat we hem niet wilden teleurstellen. Ze waren taai. Toen opa doodging is mijn moeder oliebollen gaan bakken. En sinds een aantal jaren bak ik ook elke oudjaarsdag oliebollen. Het leukste aan het bakken van oliebollen vind ik het keren van de oliebol in het vet. Ze maken namelijk zelf uit wanneer ze willen draaien. Als de onderkant goed is draaien ze om. Ik kan daarvan genieten. Vraag me niet wat daar nou het absoluut genot van is maar het is zo.

|||

De winterjas en ik zijn geen goede vrienden. Elke keer als ik er eentje moet aanschaffen raap ik mezelf op en sjok naar de winkels en word met het uur chagrijniger. Te groot. Afvallende schouders. Te groot. Veel te groot. Te zwaar. Te … lelijk. Laat maar, ik draag die zware, lompe jas van vorige jaren wel. Ik zeulde die jas mee op mijn rug. Een moetje. Goed tegen de kou en regen, dat wel, maar verder genoot ik er niet echt van. Totdat ik, tijdens het struinen op een kerstmarkt, bij een vintage winkeltje aan een rek de mooiste jas zag die ik ooit had gewild. Lichtblauwe met groene ruiten. Een jaren negentig model. Maar hij was veel te groot. Maar ik was verliefd geworden. Op een jas.
Een week later ging ik terug naar het winkeltje. Ik paste de jas. Hoewel nog steeds erg mooi en warm was hij niet voor mij gemaakt. Maat 46 ging ‘m niet worden. Ik verzoop erin. Ik nam afscheid van de mooie maar veel te zware, grote jas. Als ik een nieuwe winterjas wilde moest hij licht zijn. Vooral licht. Alsof de jas als een satijnen sjaal gedrapeerd lag op mijn schouders. Mijn ene schouder was al pijnlijk en ik moest binnenkort naar het ziekenhuis voor die schouder. Zo’n jas, zoals alles, moest licht veren en meedraaien met elke beweging die ik maakte. Ik ben niet iemand die van winkelen houd en dus was het volkomen onverwacht dat ik afgelopen weekend met een enorme tas een winkel uit wandelde. Een donkerblauwe winterjas. Zo licht als een veertje. Weg ballast. Weg zwaarte.

|||

Ik fietste jaren geleden naar huis toen Dickie, een erg naar en vervelend mannetje uit de buurt, een rotje mijn kant op gooide. Hij lachte erbij. Zijn gemene ogen werden spleetjes als hij lachte. Dat rotje belandde in mijn capuchon. Het ging niet af. Maar ik was zo woest dat ik op hem af liep en hem van zijn fiets duwde. Hij lag op de grond te vloeken. Zijn fiets tegen hem aan. Zijn ogen waren groot van woede. Ik reageerde zo heftig omdat ik geschrokken was. Dickie veroorzaakte wel vaker trammelant in de wijk. Ik vraag me vandaag ineens af hoe het hem vergaan is.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier. Ik wens iedereen een goed nieuwjaar toe!

One Comment

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten