Chris Klomp schreef een blog over de vuisten van Eindhoven. De eerste keer dat ik de beelden zag op tv keek ik weg. Ik was bang dat ik de beelden zou meenemen m’n dromen in, gereconstrueerd in een akelige nachtmerrie. Het beeld van een aantal jongeren die geweld gebruiken tegen een persoon vind ik laf. Nadat de jongen meerdere malen tegen de grond gewerkt was met duwen, rammen met de vuisten en veelvuldig schoppen tegen het hoofd stopte het niet. Misschien vond ik dat nog het ergste.
Het is iemand’s zoon. Iemand’s broer. Iemand’s vriend.
Hoe gaat het eigenlijk met hem?
Chris vertelt dat dit in elk persoon zit. Misschien met wat alcohol en en korter lontje is een verkeerde opmerking (lees geen ram, schop of vuistslag maar verbaal met het mondje) een aanleiding of reden iemand helemaal finaal aan gort te trappen. Ook al ligt de brutale, asociale eikel met z’n kutopmerking weerloos op de grond. Feit is dat respect vandaag de dag nergens meer te vinden is. Dat het vaker gebeurt verbaast mij niets. Is het dan maar normaal?
Men zit in de trein en durft niet meer te vragen of die telefoon uit mag want we zitten in een stiltecoupe. Men durft niet meer te vragen of dat papiertje dat net op de grond gegooid is opgeraapt gaat worden. Je moet je vuile -vul hier alle ziektes maar in- mond houden want iedereen is de koning in Nederland en verdient omgedraaide respect.
Dan heb ik het niet eens over de vreemde straffen die gegeven worden in Nederland. Hoe verkoop
je een taakstraf aan het slachtoffer van zo’n mishandeling? Zijn we vergeten met z’n allen dat degene die een waxinelichtje gooide naar de koets van Hare Majesteit een pittige straf kreeg?
En het dan vreemd vinden dat we eigen rechter willen spelen. …
