Ik vroeg op Twitter:

wie kent het: boterhammen met appel, kaneel en suiker? beter nog: tosti appel, kaneel en suiker? #dtv

05/02/2012 1:58 pm via TweetDeckReplyRetweetFavorite

@metkcom

karin ramaker

En jawel hoor de reacties kwamen meteen:

Jaaaaa! #nostalgie RT @metkcom: wie kent het: boterhammen met appel, kaneel en suiker? beter nog: tosti appel, kaneel en suiker?

05/02/2012 2:14 pm via EchofonReplyRetweetFavorite

@JanPeterBogers

Jan Peter Bogers

@metkcom Jaaaaaa! Jeugdsentiment, te lang geleden dat ik dat op heb! #tostiappelkaneelsuiker

05/02/2012 2:03 pm via Twitter for iPadReplyRetweetFavorite

@LiavdBerg_NeCo

Lia van den Berg

En toen kwam @ienebien met een geweldig antwoord:

@mariekevdam @metkcom Er zijn meer liefhebbers :-) http://t.co/FhIhxxQb

05/02/2012 4:04 pm via Twitter for iPhoneReplyRetweetFavorite

@ienebien

Ineke van Lier

Je pakt twee sneetjes brood, wit of bruin, doet er wel/geen boter op en legt er plakjes appel op die je bestrooit met kaneel en suiker. Een paar minuten in het tostiapparaat et voila.

[Foto blokje gemaakt door Wilbert de Groot. Foto blog gemaakt door Mariëlle Ernst.]

Denk je zelf er een uitleg aan te geven? Graag reactie! Ik ben benieuwd!

Mijn vorige moodboards:

2011
2010

In mijn boek Opkrabbelen staat ook een doe-opdracht over moodboards. Het helpt om zonder al teveel na te denken bezig te zijn met wat je onbewust wilt en welke richting je op wilt.

Met liefde gejat van de Linda.

Dat helpt even. Het is even goed om te mopperen als iets niet gaat zoals je wilt of gebeurt zoals je wilt. Vroeger klaagde ik zelden. Misschien werd me dat verboden, ik herinner het me niet meer. Het enige wat ik wist was dat ik jaren later tijdens een stage op een basisschool voor leerlingen met leermoeilijkheden met de directeur een gesprek had over de voortgang.

‘Als het stervenskoud is, klaag je niet. Als je helemaal doorweekt op de fiets hier aankomt en de hele dag in een natte broek en schoenen moet rondlopen klaag je niet en als er iets mislukt klaag je niet.’ Hij vond het fascinerend en irritant tegelijk en wilde weten waar dat vandaan kwam. Als negentienjarige had ik nog niet helemaal de zelfreflectie in pacht om daar antwoorden op te geven. Het enige wat ik antwoordde was:

‘Heeft het zin om te klagen als er niets verandert?’

Pas vele jaren later kwam ik erachter dat het soms wel oké is om even te zeuren, te mopperen en te klagen. Het geeft even adem en lucht aan je gevoel. Maar er de hele dag in blijven hangen is niet erg prettig. Niet voor je omgeving en zeker niet voor jezelf.

Herken je die mensen die bij het minste geringste uit hun slof schieten op straat omdat iemand even te lang wacht bij een groen licht? Of dat er iemand niet erg snel is achter de kassa? Waar ben je écht even van uit je humeur? Die vraag stel ik mezelf tegenwoordig, als ik loop te chagrijnen. Want let wel, als ik prima lekker in m’n vel zit heb ik alle geduld van de wereld en fluit ik overal tussendoor en langs. …

Meteen ging het door mijn hoofd: Oh jee, daar kwam dus de acute treinstress. Maandag naar Delft tuffen zou natuurlijk weer moeilijk, lastig, moeilijk worden. Want ja, zo gaat dat met ProRail en de NS. Die zeggen al jaren dat ze het onder controle hebben maar als puntje bij paaltje komt staat de hele mikmak stil.
En ja hoor, gisteren lag alles plat wat er plat kón liggen. Wissel-sein en wat voor storingen dan ook. Je zou maar met je kind op een koud perron moeten wachten.

schijnt dat je met 3 volle plaszakken een wissel kunt ontdooien #tippie

03/02/2012 10:07 pm via TweetDeckReplyRetweetFavorite

@Raaphorst

Marco Raaphorst

Gisterenavond checkte ik de #NS via Twitter en lachte me een rolberoerte. Van pijnlijke lelijkheid en realiteit. Wat een soap kwam er langs van gestrande reizigers die de gekste, idiootste en meest hilarische tweets het internet op slingerden. Het was pijnlijk duidelijk hoe ernstig het was. Van een beetje sneeuw stond alles weer stil. En toen kwam het nieuws. De direkteur van de NS kwam aan het woord. “We zeggen wanneer de treinen niet rijden. We doen dus wat we beloofd hebben.” …

Bekijk hier het fragment met Sacha de Boer, die ook behoorlijk geïrriteerd leek:

Ik heb meerdere malen in treinen gezeten waar iets gebeurde, ook vorig jaar met de sneeuwval toen ik strandde voorbij Utrecht in de baggerkou en conducteurs met hun handen in het haar zaten en zelfs omriepen dat ze het ook niet (meer) wisten. Als je geen last zou hebben van je hormonen óf van de kou zou je het kunnen zien als een grote grap maar de werkelijkheid is dat er mensen niet naar huis kunnen en uren koukleumen op een tochtig perron. De eerste de beste die vanuit huis twittert of roept dat we het allemaal niet zo nauw moeten nemen en lekker van de sneeuw moeten genieten zeep ik hoogstpersoonlijk zelf in.

Lul!