Lamgeslagen.

Lamgeslagen * 1) Onthutst 2) Uit het evenwicht – Ontkrachten.

Eigenlijk een raar woord. Lam -geslagen. Alsof ik eerst helemaal lam beschonken zou zijn, zodat ik niet meer helder denken kan en daarna onthutst niet meer weet wat ook alweer van voren zit of van achter.

Heb je ooit een stomp in je maag gehad? Ik helaas wel. Ik kan het gevoel ook nog steeds terughalen. Het is een adem ontnemende baksteen die zo in je maag geschoven wordt waardoor je even uit het veld geslagen niet meer de adem hapt die je normaliter als vanzelf tot je neemt. Alsof de wereld even stilstaat en de rest van de mensen hun leven leeft. Alsof je beste maatje er vandoor is, je partner van je scheiden wilt en je pijn voelt tot op het bot omdat je broer vermist is opgegeven, want dat droomde ik ook nog eens.
Dat ie vermist was. Ik was ‘m kwijt, verloren en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Hij was weg, alsof je een horloge op een verkeerde plek gelegd had en ineens niet meer wist waar je ‘m gelaten had.
Ik reed middenin in de nacht over een dijk op weg naar de zee omdat ik daarheen moest. Zijn auto zou daar staan. Waarom vertelt een droom je niet.

Je broer is natuurlijk een soort navelstreng; het is een bloedband waarbij geen mens een streng kan doorknippen simpelweg omdat je dna overeenkomt en je dus erfelijke eigenschappen deelt. Onzichtbaarder dan dat kan het niet.

En ik voelde me lamgeslagen. Als je iets verloren bent en je niet weet waar je het moet zoeken draai je in cirkels rond. Als je ongeveer weet waar je het moet zoeken ren je daarheen en hoop je dat je het terugvindt in welke staat dan ook, maar als je er dan pas achter komt; dat het er niet ligt, voel je desillusie en raak je eerst in paniek en daarna ben je lamgeslagen.

Ik droomde mijn droom in een drieluik. Het leek alsof ik stopte met dromen en later weer verder ging met het tweede en derde deel voordat ik wakker werd. Het was verontrustend en verdrietig, en bovendien voelde ik me een hoofdrolspeler in een heel goed gelukte thriller. En als ik dan toch een extra opmerking mag toevoegen; ik speelde werkelijk Gouden-Kalf-waardig.

We doen moeilijk.

In je nieuwe sleehaksneakers teveel lopen en met blaren op je hielen naar huis gaan. Persé je pumps aan willen tijdens een stapavondje want dat staat zo leuk bij je jurkje. Tegenwoordig proppen we dan ook nog flatjes in een handtasje zodat we in ieder geval nog naar huis kunnen zonder die steltenlopers. Op enorme sleehakken naar de bus strompelen, zwikken op je ene voet en de stoep de schuld geven.

We doen moeilijk. ...

Eigenlijk is het behoorlijk stom en vinden we die Uggs, hoe ellendig lelijk ze ook zijn, ontzettend prettig om op te lopen. Geef ons gewoon makkelijk schoeisel! Fijn om naar te kijken maar ook fijn om aan je kwetsbare voeten te hebben. Waarom maken we het ons zo moeilijk door enorme hakken te kopen en alleen aan te trekken omdat het ‘zo mooi staat’ maar niet omdat ze zo praktisch zijn? Zijn vrouwen wat dat betreft gewoon teveel ijdeltuiterig?

Zelf draag ik alleen hakken als ik een zitavond heb. Leuk eruit zien, prima, maar ik heb geen zin in pijnlijke voeten, pijnlijke kuiten en pijn in m’n rug! Ook kijk ik naar de vorm van de hakken als ik dan toch hakken koop. Sleehakken lopen het prettigst, maar ze moeten dan niet al te hoog zijn. Pumps zijn voor mij een no go, bovendien staan ze me niet. Wat doen vrouwen zichzelf eigenlijk aan, vraag ik me steevast af, als ik weer een avondje op enorme hakken sta te staan.

Hoewel de Fashionstylisten en modekoningen per definitie mopperen op het Hollandse schoeisel. Vrouwen zouden te weinig hakken aan de voeten dragen en teveel ‘te makkelijk’ willen doen. Wat vinden we zelf eigenlijk? …