De Write On Wednesday daagde je uit om na te denken over de betekenis van een woord en wat je erbij voelde of waar het je aan deed denken. En daar kon je alle kanten mee uit. Helaas stopte Marloes ermee en vroeg of ik het wilde overnemen. We bespraken de spelregels niet echt en dus maakte ik mijn eigen spelregels, soort van. Dat werd door een aantal bloggers die, die zich strikt aan een aantal woorden hielden, niet in dank afgenomen. Ik hield het voor gezien. Het was een vrijwillige bijdrage en moest wel leuk blijven. Maar regelmatig schieten er woorden te binnen, zoals ook vandaag, en mis ik de WOW.

Omdat Blogpraat bezig is met #iederedagbloggen en wellicht zo’n creatief ruggensteuntje gebruiken kan opperde ik om de WOW weer tot leven te wekken. Vanavond zat ik namelijk in de trein terug naar huis en schoot me het woord vondeling te binnen. Het is een mooi woord maar met een enorm beladen betekenis. En waarom had men dan ooit het woord vondeling bedacht? Zou je een kindje dat te vondeling gelegd zou worden ook Pietje Vondel kunnen noemen? Kon je trots zijn op zo’n naam? De gedachten dwarrelden alle kanten op. Ik had erover kunnen bloggen vanavond, over dat woord: vondeling. Ook was ik erg nieuwsgierig hoe andere bloggers dat woord zouden ervaren. Of een ander woord. Vondeling is niet het woord waarmee ik de eerste woensdag zou beginnen. Lees hier een voorbeeld van een eerdere WOW waar ik aan meeschreef. Hier vind je alle wow‘s.

Ik hou niet zo van spelregels, maar een uitleg kan ik je wel geven:

* Elke week wordt op woensdag donderdag een nieuw woord bekend gemaakt op mijn blog.
* Over het woord kun je fotograferen, schrijven, een quote, gedicht, anekdote, of video maken
* Plaats je blog op je eigen weblog en plaats een link op met-k.com onder de blogpost die erbij hoort zodat anderen kunnen lezen en kunnen reageren bij elkaar.
* Alles is mogelijk, van fictie tot non-fictie, wat bij je past.
* Probeer bij iedereen langs te gaan, een reactie te geven, zodat je van elkaars verhalen kunt genieten!
* als je wilt, verspreid je bloglink van Write On Wednesday Thursday (donderdag) via Twitter met hashtag #WOT
* tag je blogposts van Write On Wednesday Thursday (donderdag) met wot zodat je makkelijk kunt bundelen en anderen je vele wow’s kunnen lezen
* De Write On Wednesda Thursday (donderdag) is geen eigendom. Iedereen mag in welke vorm dan ook de Write On Wednesday Thursday (donderdag) gebruiken, overnemen. Doe je ding, zorg ervoor dat ook anderen er plezier aan hebben.
* Veel blogplezier!

Doe je mee?

UPDATE: de #WOW is #WOT geworden. Iedereen happy! Write on Thursday!

Van de ene in de andere fase. Van klein naar groot. Van jong naar oud. Van gezond naar ziek. Van woede naar acceptatie en van teleurgesteld naar tevreden. Van ongesteld naar overgang.

De periode van veranderende fases. Als ik het woord steeds maar hardop voorlees Over-gang, o-ver-gang dan zie ik in mijn verbeelding een lange donkere gang voor me waar iemand wandelt. Langzaam, aarzelend. Alsof iemand weet dat er geen weg terug is, maar zolang de persoon voet voor voet blijft lopen is er beweging. Maar die beweging is geen weg terug en geen weg terug is zonder enig overleg of vraag of toestemming mee moeten in de onherroepbare gang van zaken. Alsof het een contract is van je leven waarin je de pen in je handen gedrukt krijgt en men je strak blijft aankijken totdat je getekend hebt. En waarvoor je tekent is niet terug te draaien.

Vroeger wilde ik snel volwassen zijn. Ik kon niet wachten om te werken en een eigen huis te hebben en mijn eigen leven te leiden. Zelf beslissen over wat moest en niet moest. Klein en onvolwassen kwam op mij over als er niet toedoend; te weinig inbreng hebbende omdat de volwassenen om mij heen de beslissingen namen. Ik kon er woest over zijn.

Het is ook leeftijd. Van twintig naar dertig. Van dertig naar veertig. Van kleine kinderen die volwassen worden en die de deur uitvliegen. Fases. Periodes. Overgangsklachten; heimwee. Nooit meer terug.

(Via de WOW.)

‘Alsof mijn lijf hele andere dingen doet dan ik wil. Ik wil helemaal niet dat het doet wat het doet en al helemáál niet dat het iets niet doet. Waarom kan ik niet sturen?’ …

‘Alsof mijn lichaam goochelt. Trucjes uitvoert waar ik zogenaamd om zou moeten lachen. Ik lach er niet om. Het doet zeer. Het is een onvermogen, een last. Het is uit mijn handen. Uit mijn hoofd. Uit mijn wil.’ …

‘Ik heb geen litteken dat ik kan dragen en kan laten zien op het moment dat het even minder met me gaat. Het zit tussen mijn oren, in mijn bloed en waar dan ook waar ik niet wil dat het er zit. Het mag eruit, stoppen, verschrompelen. Het mag dood.’ …

‘Alsof het leeft, groeit en groter wordt zonder mijn uitdrukkelijke toestemming. Dat het een eigen leven leidt en een eigen wil heeft. Ik ben het er niet mee eens!’ …

‘Ik ben het er verdomme niet mee eens!’

‘Mijn lijf zeult met me. Plaagt me. Duwt en trekt. Schopt en grijpt me en laat dan weer los. Ik heb geen houvast meer. Ik kan niets vertrouwen. Ik zou het liefst willen verstoppen in mijn lijf, maar mijn lijf verstopt zich niet.’ …

‘Ik zou moeten loslaten. Het beste dat mijn hart en mijn verstand kan dragen. Het duwen en trekken en vechten kost mij energie. Het maakt me moe en radeloos’. …

(Onderdeel van de WOW.)

Het had zo mooi geweest kunnen zijn. Het was minder mooi. Volgens de kranten smerig en hard. Ik las de kritieken maar vroeg me af hoe dat nu zo kwam. Jaren geleden voetbalden ‘we’ als watjes. Dat was niet goed. ‘Wat een stelletje losers!’ werd er geschreeuwd. Sommigen gooiden hun afstandbediening weg. Uit boosheid. We waren te braaf. Durfden er niet vol voor te gaan.

Het Nederlands Elftal op dit WK zorgde er voor het eerst in lange tijd voor om dat gevoel mentaal om te zetten. Daardoor werd het harder. Daardoor spannender. Bovendien waren de andere partijen ook geen lieverdjes. Wil je winnen, ga je vol uit. Speel anders het spelletje maar niet.

Gisteren zag ik in eerste instantie beduusde gezichten bij het Catshuis. Later, in Amsterdam, mochten ze toch van zichzelf een beetje lachen en plezier beleven.

Wat waren we nationalistisch met z’n allen. ‘Dat daar zoveel geld aan verspild wordt.’ werd er door sommige geroepen. ‘Die lui verdienen al bakken met geld.’ Dat is ook zo. Dat geldt voor meer mensen in deze samenleving. Het weegt zeker niet op tegen alle toiletjuffrouwen, meesters en verplegers die elke dag hun benen onder hun lijf uit rennen. Zonder voetbal.

Waarom wil iedereen toch een tweede plaats vieren? Waarom was gisteren Oranje zo Oranje zoals je nog nooit Oranje gezien had? Het lijkt me een stukje psychologie waard. We zijn meestal erg op ons eilandje, individuen, en voetbal en verbroedering brengt weer samen.

(Onderdeel van de wow.)

Thuis zat zij onder de tafel. Met schokkende schouders. Ze zag vanonder de tafel de benen van mama heen en weer lopen in een nerveuze pas.

Moeder was aan het bellen maar kreeg niemand aan de lijn. Ze vloekte ervan.
Wat haar deed ineenkrimpen. Mama was woest. Theatraal, hectisch en woest. Het was koude woestheid waarvan haar lichte blauwe ogen bijna ijs werden. Daar moest ze altijd van schrikken op het moment dat het over leek. Dan volgde er alsnog een uitbarsting.

—

Ze hadden haar viespeuk genoemd. Buiten tijdens de schoolpauze. Ze renden in een kring en haar gezegd dat ze vies rook. Zij had bijna de neiging aan haar trui te ruiken. Was het echt vies? Ze was toch schoon? Ze had naar haar trui gekeken. De stof gevoeld vanonder haar vingers. Had verbaasd naar de lachende ogen gekeken die vuur spoten tegelijkertijd. Als ze vies rook moest ze zich wassen. Ze waste zich toch? Mama gooide dan een washandje de badkamer in. “Hier is een schone.” Het werd achteloos gegooid zodat zij het opraapte van de tegelvloer. Zette ze het trapje voor de wastafel want de spiegel was te hoog.
Opende ze de kraan en voelde het water warmer worden. Gleed met haar beide handen langs het water. Het water werd warmer. Het voelde als een vloeibare deken. Totdat mama opeens met een ferme draai de kraan dichtmaakte en haar aan haar bovenarm de trap aftrok. “Niet spelen met de kraan! Meekomen nu. Je gaat naar bed.”