Dat dan een conducteur met een enorm accent keihard aankondigt dat we ‘aan boord zitten van de trein naar Goowwda, Uwtrecht Céntrrraal, en verder gaan als intercity naar Amersssfoort, Zwwoille met als éindbestemming … Grooningah.’

Blijkbaar zien veel mensen die grote S niet op het raam. Ze bellen, kleppen en ruzieën er op los. De S van stilte, silence of op z’n frans silence. Laat me gewoon even niets doen, kijken en mijmeren.

Den Bosch heeft een andere sfeer dan Oss. Het is groter, breder. De mist trekt hier op terwijl de mist in Oss meestal voor mijn gevoel blijft hangen als een zware deken over een niet beslapen bed. Bij Bagels & Beans schalt lichte Barokmuziek door de boxen en wordt er vrolijk gekletst zoals alleen brabanders dat doen met een gezalfde zachte g. Mijn familie kan nimmer wennen aan mijn halve harde G die weleens omslaat in een onvervalste zachte.

Ik voel me soms plotseling melancholisch als ik met de trein brabant binnenrijd. Een streek waar ik geboren ben maar niet kon aarden. Een zeer pijnlijk gevoel dat niet over lijkt te gaan. Het herbergt herinneringen en verdriet dat ik nooit verklaren kon. En nog steeds niet echt, hoewel ik nu vergelijken kan en beter kan duiden.

Soms moet je in je beste belang je gevoel van je afschudden. …

Jaren geleden stond ik bij een vriendin in haar net gekochte woning dat nog opgeknapt moest worden. Ze liet me binnen en ik stond heel even in de hal te wachten. Ik nam de ruimte in me op en keek om me heen. Ineens liep er in een waas een kat langs me heen. Het beeld was er even en toen was het weer weg. ‘Ik zie hier een kat rondlopen!’ riep ik impulsief. Mijn vriendin keek me even verbaasd en zwijgend aan. ‘Ik zit eraan te denken om een kat te nemen maar mijn ouders vinden het niks. Ik worstel ermee.’ Ze was in een afhankelijke positie en was bezig zich los te worstelen van haar controlerende ouders. Een week later kreeg ik een mailtje. Ze had bij het asiel gekeken en een kat had haar aandacht gevraagd. Hij liep nu vrolijk door haar nieuwe huis.

De eerste cursist kwam binnen lopen, had net thee gehaald toen ze zuchtte. ‘Ik heb telkens zo’n goed gevoel als ik hier ben.’ zei ze. ‘Ik kan het niet verklaren, moeilijk uitleggen.’

Kippenvelmomentje. Zweverig gedoe. Het interesseert me niet. Ik vind het mooi.

Lees ook ‘In de tijd‘.

Toch voelde ik me er nooit helemaal prettig. Alsof er een grijze deken over dat stadje lag, die ik niet aan de kant kon schuiven. De stad droeg geen verleden, dacht ik. De paar oude monumentale panden (o.a het Jan Cunen Museum, en een van de huizen aan de Molenstraat) leken niet te passen naast de nieuwbouw. Er was veel verwoest door branden eeuwen geleden.
Toen ik een jaar of zestien was las ik veel over de armoe in Oss in de jaren dertig en de komst van de margarine- en vlees fabrieken en later de tapijtfabriek en weverij. Van een agrarisch dorp naar een industriestad, waar keihard gewerkt werd in de fabrieken tegen weinig loon.

Misschien zit er toch meer in de grond en stenen van Oss. Het spoor van geweld in de jaren dertig gaf menig Oss gezin veel angst en onveiligheid. Men bouwde dikke deuren, tralies voor de ramen en vertelden niet waar de kluis lag. Helaas verraadde de lokale verzekeringsagent, aan wie ze grof geld betaalden voor een levensverzekering, de boel en werden deze gezinnen alsnog beroofd. Soms met de dood erop toe. De schandvlek kon niet worden weggepoetst, zelfs jaren later niet. De bende van Oss werd een georganiseerde misdaadbende die roofde, bedreigde en moordde. En in Oss zweeg je erover; had je wel toevallig wat gezien verraadde je niet anders was jij de volgende.

Ik heb jaren in de Kuiperij gewoond, vlakbij de Torenstraat en Peperstraat. Ik vraag me af wat en wie er op dat grondgebied geleefd heeft. Bestond de Kuiperij toen al, als straat? Liepen mannen met paard en wagen door de straat of stond er een fabriek, arbeidershuizen of de kazerne van de marechaussee?

Wie de film De Bende van Oss nog niet gezien heeft, ga er heen. Het is een stukje geschiedenis die verteld moet worden. Een stukje ellende, maar wel een echt verhaal. Ik ben, na het zien van de film, alleen maar nieuwsgieriger geworden naar de historie. Misschien dat ik binnenkort eens het stadsarchief binnenwandel. …

‘Volgens mij is geluk hebben een kwestie van perspectief en een positieve instelling. Geluk voelen in ieder geval wel. Wat is geluk eigenlijk en hoe zie je het?’ — Michael Minneboo.

Geluk is denk ik een gevoelsmoment. Het moment dat je niet nadenkt over morgen, compleet tevreden bent met het ogenblik waar je in zit en je zorgen verdwenen zijn. Dat kan samen met iemand zijn maar zelfs als je helemaal alleen bent. Geluksmomenten zijn er even snel als dat ze verdwijnen en komen soms onverwacht. Soms werken mensen naar geluk toe door keihard achter hun doel aan te rennen waarbij het uiteindelijke doel winnen is of bereiken wat het hoogst haalbare is, zoals een baan, een huwelijk of veel geld verdienen.

Geluk en ook succes wordt helaas nogal vaak gemeten aan status, rijkdom en welvaart maar ik denk dat geluk zit in kleine momenten die je dreigt te vergeten omdat je volwassen bent geworden of te druk bent met andere volwassen dingen zoals werk. Wie kijkt er weleens naar de hemel ‘s avonds laat en telt de sterren? Wie loopt er weleens door een natuurveld en bemerkt verschillende wilde bloemen? Wie geniet er van de ochtendzon? Van doen wat je écht leuk vindt? Zeggen wat je écht meent?

Voor mij is geluk oog hebben voor kleine, niet opvallende dingen die ik als kind helemaal geweldig vond en blijkbaar niet verleerd heb te zien. Geluk is voor mij doen waar ik me helemaal 100% goed bij voel zodat ik ook naar anderen kan uitdragen waar ik goed in ben en waar ik plezier in heb zodat ik helemaal tot mijn recht kom. Geluk is voor mij een huis om in te leven en me veilig in te voelen, geliefde mensen om me heen te hebben die klaar voor me staan en waar ik ook voor klaarsta en geluk is bovenal niet stilstaan bij toen en morgen maar hier, waar ik nu sta. Geluk is voor mij ook vrijheid voelen. Ik kan niet gelukkig zijn als ik me gekooid voel. Vrijheid in uiten van gevoel, vrijheid van beweging en vrijheid van keuzes. Geluk kun je ook zoeken. Ik zocht het ook.

Is geluk zien en voelen wat kleine kinderen zien en voelen? Alles nieuw?