belangrijk:
Alle schrijf, teken en foto content is van en blijft bij Karin R ©.
Tenzij anders vermeld.
Witte Koord:
een gedichtenbundel met één verhaal.
reserveer nu!
DE VLIEGERAAR:
De kaft had me al eerder getriggerd. Een kleine jongen half verstopt achter een rode vlieger. Maar omdat het zich in een land afspeelde met allemaal moeilijke namen en ik er te lui voor was me erin te verdiepen, liep ik steeds weer door.
Totdat een ontmoeting met een koffievriend ertoe leidde dat ik de Vliegeraar in m'n handen gedrukt kreeg.
"De eerste tachtig bladzijde zijn om doorheen te komen. Daarna begint het pas."
En een vriendin zei:
"Je moet door de eerste tachtig bladzijdes heen, maar dan wordt het vreselijk mooi. Je hebt die bladzijdes nodig, dat weer wel."
Vanaf het begin vond ik Hassan een prachtig kind. Een kind dat met heel zijn hart geeft. En zijn grote voorbeeld, Amir, plaagt hem. Plaagt hem met verhalen die niet op de manier eindigen zoals het verhaal werkelijk verteld moet worden.
Amir vecht voor de liefde van Baba, zijn vader. Voor de trots en de arm om hem heen. Hassan geeft die trots en arm maar Amir accepteert het niet. Niet helemaal.
Als er een vliegerwedstrijd komt is Hassan degene die voor Amir's winst vecht. Hassan ondergaat de vernedering van een jongen die niet gelooft in vriendschap zonder vooroordelen. Hazara's waren nu niet de beste mensen, zo redeneerde hij.
Amir maakt een fout als kleine jongen. Door de jaloezie die hij bijna onbewust voelt naar zijn vader en de ietwat vaag omschreven relatie met Hassan, zegt hij dat Hassan een horloge gestolen heeft. Hassan besluit, nobel en toegewijd als hij is, om net te doen of het ook zo is.
Hassan en zijn vader besluiten daarom weg te gaan. Een verslagen Baba en een gewetenswroegende Amir achterlatend.
Jaren later woont Amir samen met zijn vader in Amerika. Hij zorgt voor zijn oude vader, die ongeneeslijk ziek is, en krijgt een lieve vriendin met wie hij trouwt. Net na de trouwerij overlijdt Baba. Dan krijgt Amir een telefoontje. En dat verandert zijn hele leven.
Khaled Hosseini
De Vliegeraar.
Labels: boekreviews
6:40 PM //
IJSREGEN:
Dertien verhalen gebundeld. Het laatste verhaal in de bundel heet ijsregen. Alle verhalen gaan over gebeurtenissen en gevoelens waarbij grip op iets krijgen, op hun leven en van de ander, centraal staat.
De poetische manier van schrijven bevalt. Soms. Het zijn mooie woorden en mooie zinnen. Slimme zinnen.
"Dood wacht niet." zei ze en inhaleerde. Zachtjes krabde Dora over Josephs revers. Miniscule deeltjes nestelden zich onder haar nagels. Ze verzamelde wol voor later, voor een truitje van een pop, ter grootte van een rijstkorrel. Een koude vlaag trok door het cafe. Ze keek op, haar handen op zijn jas. Er stond een man met in zijn linkerhand een tas. De kaft van het boek stak er doorheen. De tas zou het niet lang meer houden."Het is even wennen, een bundel. Er werd een beetje, af en toe, doorheen geploeterd. Je wilt weten wat en hoe maar met een los verhaal stopt het toch een keer. En dan moet je weer schakelen naar een nieuw begin. En heb ik het gevoel net niet een 'binding' te krijgen met de personen in het verhaal. Tekstueel erg mooi geschreven, met vloeiende lijnen en zinnen waarover goed is nagedacht. Toch miste ik iets. Binding wellicht.
(Toch wel weer benieuwd naar haar tweede bundel Witte Veder.)Ijsregen
Sanneke van Hassel.
Labels: boekreviews
9:38 PM //
WEES EERLIJK:
Twee meiden wonende in Amsterdam. Jacky en Elisabeth; allebei negenentwintig, allebei marketeer en single. Ze komen elkaar onverwacht na jaren weer tegen bij de Appie en wisselen emailadressen uit.
Een emailcorrespondentie start. Vlot en eerlijk. In het begin leest het lekker weg. Ze maken vanalles mee; de een slaat een enorme flater tijdens een personeelfeestje en wordt ongelofelijk dronken. De ander moet naar een Joodse begrafenis terwijl ze zich een 'nepJood' voelt omdat ze maar half Joodsbloed in zich heeft.
Ze vinden allebei dat ze niet op zoek moeten naar de ware. "Ik weet dat gij zoekt en gij zult vinden jammer genoeg niet opgaat als je op zoek bent naar de ware. Dan ben je aangewezen op het onverwachte. Onopvallend door het leven gaan en net doen alsof je niets mist, is natuurlijk geen optie."
Via de emailcorrespondentie leer je meer over wie Jacky en Elisabeth zijn. Waarmee ze worstelen, waar ze blij van worden, waarover ze twijfelen, wat hun drijfveren zijn. Helaas begint het naarmate het verhaal vordert een beetje af te zwakken. De meiden willen een feest samen organiseren op een datum tussen hun eigen verjaardagen in. Er worden, tussen de beantwoorde vragen en anekdotes, irritaties zichtbaar. Het blijft lang 'hangen'.
De anekdotes an sich vind ik nog wel leuk om te lezen. Alleen begint de vorm; de email, me te irriteren. Het verhaal zwakt naar mijn idee af. Wel leuk is het hoe in het begin een hernieuwde vriendschap lijkt te ontstaan maar later omslaat in verwarring. En een van de twee meiden blijkbaar met een heel groot geheim rondloopt dat uiteindelijk op het laatst kenbaar gemaakt wordt. Met een onverwacht einde.
Grappig aan dit boek is dat er tussendoor vragen (en opdrachten) aan de lezer gesteld worden. Voorbeeld: "Heb je weleens een Oscarspeech voor de spiegel geoefend. Wie heb je bedankt?"
Wees Eerlijk
Marijntje Festen & Sharon van Minden.
Op stapel:
- Ijsregen van Sanneke van Hassel
- Terug naar de kust van Saskia Noort.Labels: boekreviews
9:56 PM //
DE HONDENKONING:
De Hondenkoning.
Walter van den Berg
Labels: boekreviews
9:13 PM //
LIEVER GEKUST:
Tonka zit erg veel in de kroeg. Niet om de drankjes, niet zozeer, maar om haar verhaal te doen. Aan ieder die het horen wil. (Dat valt te zien aan elk hoofdstuk dat begint met de naam van de kroeg, het tijdstip en met wie ze wat drinkt (en/of eet) en wat haar kapitaal is.)
"Als ik eenmaal in de kroeg zit, krijg je me er niet meer weg. Ik heb geen zelfbeheersing. Als ik uit ben, dan lokken alle kroegen als magneten en zijn discotheken de snoepjes van de stad. En hoe erg ik de mensen ook verafschuw, naar huis ga ik niet."
Tonka beschrijft haar levensverhaal met een pot honing aan cynisme dat gaat voor humor.
"In de winter daalt ook in mijn kamer de temperatuur tot het nulpunt. Als ik dan in bed lig kan ik rookwolkjes blazen. Daardoor voel ik me net een indiaan die naar andere leden van zijn stam seint dat hij het zo koud heeft."
Tonka is ergens maar een zeer kwetsbaar type jonge vrouw. Dat alles aanschouwt met een zekere, voor haar gezien, relativeringsvermogen. Dat noemt de buitenstaander cynisme, Tonka noemt dat gewoon vertellen.
De relatie met haar vader is vol letterlijke afstand want hij woont niet bij haar. De relatie met haar moeder is apart, de relatie met haar broer is apart. Als Broer besluit niet meer van de bank af te komen benoemt moeder dit als puberteit. Misschien zou hij na een tijdje de bank wel ontgroeit zijn? Et voila, ineens, na een lange tijd, staat hij op en besluit wat te gaan doen.
Tonka maakt de Bijlmerramp mee. Dat zet haar aan het denken.
Tonka valt als een blok voor Erik. Met hem ervaart ze verliefdheid, liefde, maar daardoor ook de bijkomende onzekerheid en jaloezie. En dan gaat Erik naar Amerika. En Erik gaat feesten en dansen. En vertelt ietsje later pas dat hij daar ook een vriendinnetje heeft. En dat Erik niet voor Tonka maar voor haar kiest. In een vlaag van verstandsverbijstering (zo noem ik het maar) rent Tonka achter hem aan en vraagt in een schaamteloze hijg of 'het werkelijk is wat hij wilt?' Hij had zijn beslissing genomen en zei: 'Ja, dit is wat ik wil." En hij kon gaan.
Tonka hongert naar de sterke vrouw te zijn in een kwetsbaar lijfje. Tonka roept en gilt en stelt bij. Tonka lacht haar verdriet een beetje weg door 'te relativeren', wat ik benoem als cynisme.
Want, "Tonka, het leven is geen drama."
Liever Gekust.
Aukelien Weverling.
Labels: boekreviews
6:50 AM //
MEISJE MET NEGEN PRUIKEN:
"Meisje, zijn die witte haren van jezelf?"
"Nee meneer, die witte haren kun je er zo vanaf trekken."In den beginne was het ontzettend stoer; een mooi, jong ding dat kanker kreeg en er de schouders stevig onder zette. Ze ging met een zucht naar de ziekenhuiskapper en paste een pruik. Maar die pruiken zaten niet. Ze waren stom.
Maar de wereld draaide door. (Daar was ze later nog op visite trouwens.) Ze begon met schrijven. In een dagboek vertelde ze hoe alles verliep. De chemo, haaruitval, prednison, spuiten, zweetaanvallen, moeheid, maar ook afspreken met vrienden, oma bellen die zachtjes in de hoorn van de telefoon snikte. En uitgaan. Flirten. Want ook al had zij kanker, ze zette haar schouders eronder. Ze bleef zich er goed van bewust wat haar grote ogen en volle lippen deden bij het manvolk.
Bij een pruikenwinkel kocht ze voor bijna vijftig euro een pruik. En nog een. En nog een. Om uiteindelijk negen pruiken in haar bezit te hebben. Pruiken die haar een beetje Sophie maakten, maar ook Oema, Bebe, Daisy. Of Lydia, Stella en Pam. Het nachtleven klonk, de mannen werden gezoend. Maar halverwege in hun bed bedacht ze dat haar pruik een keer af zou moeten. Dan was ze gewoon kaal.
Ze mijmerde en droomde over Dokter K, een arts met gaatjesschoenen, en Jur, een jongen die geen interesse in haar had dan alleen maar vriendschap.
"Sophie, je weet dat ik een vriendin heb. Ik kijk niet naar andere vrouwen."
Het boek voelt zo luchtig geschreven, soms zo snel, chaotisch in dagboekflarden aan fragmenten en vluchtig (ze reist ondertussen naar Nice en Barcelona en gaat feestjes af in haar sexy lange jurk en Oema pruik) dat halverwege bedacht wordt dat 'het kreng' nu maar eens de pijn en de angst moet gaan voelen en moet gaan janken en moet gaan instorten. Gewoon voor de vorm. Het leven met kanker zal toch ergens wel een eenzaamheid met zich meebrengen? Hoe kon Sophie met haar Pam pruik door een marktmenigte wandelen en zich niet een klein beetje vervreemd voelen? Of zelfs andersom hopeloos dankbaar er nu nog even te zijn?
Maar dan ontmoette Sophie Chantal. En Chantal geeft het boek eindelijk het kwetsbare tintje mee dat eerst een klein beetje gemist werd. Dat het even iets geloofwaardiger maakt, ook al had Sophie een dagboek en was haar dagboek echt. En waren die pruiken nep.
Ik vraag me tot op de dag van vandaag af hoe het met Chantal is...
Meisje met negen pruiken.
Sophie van der Stap.
Labels: boekreviews
10:44 PM //
DE VERSTOTENE:
Het was jammer dat ze al wist hoe het ging eindigen bij het begin. Mina had op een balkonrand gestaan, en de wind in haar haren gevoeld. Waarom stond er een jonge vrouw op een balkonrand? Mensen beneden keken niet op of om, nee, ook niet naar boven.
Mina, alias Amelie, leek op een harde kantoortante. Daarbuiten een chaotische, verwarde jonge vrouw die het leven aan het uitvogelen was, ondertussen zich vastklampend aan Mart, haar vriend, terwijl ze een geheim met zich meedroeg.
Geheimen, hoe groot of klein dan ook, zelfs verstopt, of onder een plastic doorzichtig laagje, komen altijd uit.
Want Amelie, hoe mooi en Europeaans dat ook klonk, was niet haar naam. En met haar eigen naam, ontpopte zich ook een identiteit. Waarom verschool zij zich achter Amelie, terwijl zij zo mooi en authentiek Mina zijn kon?
Een Moslimcultuur leek zo gecompliceerd, soms zo hard ook. Amelie, die langzaam Mina zou worden, ondervond de gecompliceerde hardheid van haar familiecultuur en ging weg. Ze had wat fotoalbums en spullen en begon opnieuw. Maar miste haar identiteit, haar binnenste. Wat uiterlijk verzwegen werd, broeide van binnen. Hoe kon een familie hun eigen kind verstoten?
Amelie zocht uitvluchten in drank, seks en vluchtige semi vriendschappen. Bevond zich meerdere malen op een bed dat zij niet kende. Moest haar collega bellen om na te gaan met wie ze geslapen had, om dan een honende lach te horen aan de andere kant van de telefoonlijn. "Samuel was voor een nacht, zoals jij dat ook wilde." Maar wilde Amelie dat wel?
Ze zocht in de rumoerige nachten van Amsterdam naar vluchtige blikken van haar familie. Zag zij een keer haar vader naar haar kijken maar besefte dat hij haar niet herkende. Bezocht ze een psycholoog om beter te worden; haar verwarde gedachten te ordenen, maar voelde dat ze moest oppassen om haar identiteit niet te onthullen. Kon ze niet vertrouwen terwijl ze zo graag geborgenheid wilde.
Mina stond op een balkonrand. Voelde haar haren wapperen in de wind. Wilde haar besluit nemen maar het besluit nam haar al.
De Verstotene
Naima El Bezaz
Labels: boekreviews
2:20 AM //
EEN VERHAAL UIT DE STAD DAMSKO:
Ze kon er niet meteen van slapen. Normaal draaide zij zich op haar buik en legde haar wang op het kussen, sloot haar ogen en droomde vanzelf weg. Dit keer had ze net de laatste bladzijde gelezen en het licht uit gedaan maar liet de beelden als een filmpje in haar hoofd op de herhalingsknop gaan.
Het gevoel dat zij kreeg door het lezen van
het boek was van een gelaten machteloosheid. Zo'n ik-ben-ooit-juf-geweest-en-ik-zou-willen-dat-het-beter-was gevoel. Damsko was koud, grauw en zonder uitzicht. Wat doen puberende jongeren, jonge jongens, van een andere cultuur, niet de onze, als zij nergens met hun gevoel terecht kunnen? Waar haalden wij de dromen weer vandaan? Waar konden we geluk weer terugstoppen? Waar vond men dan de troost?
Het splitste haar gevoel; Ze wilde het wegwuiven en bedenken dat niet iedereen zo stom en achterlijk was in de drugs te gaan. Te vechten. Te ronselen. Helden te aanbidden die niet geeerd hoefden te worden. Niet iedereen was zo meegaand.
Gebruik je hersens dan ook eens, verdomme! Had ze willen schreeuwen.
Kreeg Kader wel een kans? Was dat het? Dat hij dacht: Waar doe ik het voor? Ik krijg niet die kans?
De droom aan het einde van het boek vond zij de mooiste passage uit het hele boek. Dat sleepte haar mee in het ware denkpatroon van de jonge Kader, de angst, het verdriet en de wanhoop. Machteloosheid.
Het verhaal leek van een afstand verteld. Alle situaties leken buiten de jongen om te gaan. Hij aanschouwde, observeerde.
Het was kwart voor acht toen Kader het huis verliet. Het was na enen toen zij uiteindelijk de slaap vatte.
Een verhaal uit de stad Damsko
Hassan Bahara.
Labels: boekreviews
3:29 AM //
