Who in the world am I? Ah, that's the great puzzle. -- Lewis Caroll.

vol keerkracht.

contact:
metkarin*at*gmail.com

ondertussen:

~ liep ik, met twee dreumesen in de tweelingbuggy, naar het dorp. Een jongen en een meisje. Toevallig hetzelfde type haarkleur. Maar verder een vergelijking van niets. Spraken tal van mensen me aan of het een tweeling was, of het mijn tweeling was. Mensen, het zijn geen honden en B. waar bemoeien zij zich mee!

~ vrat ik een halve zak salmiakrocks leeg. The question now is, if the bag is half empty or half full.

~ was op het werk de koffie op. Dat betekende rampscenario toepassen. Collegae liepen al met een grote boog om me heen terwijl ik allerlei ideeen bedacht om zo snel mogelijk koffie te drinken. De senseopads die het lef hadden cafeinevrij te zijn gooide ik in de prullenbak. Gatverdamme wat een viezigheid. Uiteindelijk werd het heen en weer naar de supermarkt. Heul snel.

~ avond, kon ik eerder de trein nemen naar huis. Gooide mijn t-shirt in de was, trok een andere broek aan en stak mijn voeten in m'n slippers. Fatsoeneerde mijn haar ietwat en deed, vooruit, een beetje lipstick op voor the finishing touch. Ik moest snel naar mijn afspraak. Dat getut bleek later wel een goeie zet geweest te zijn.

~ was de uiensoep niet zo lekker. Ik liet een halve kop soep staan. De ober was teleurgesteld. 'Ik ben eerlijk gezegd wel veel beter van jullie gewend' vertelde ik. We kregen koffie on the house.

~ vierden we, vriendin en ik, dat het weekend was. Mogen er nog meer van die zonnige, gezellige en flirterige weekenden volgen. Proost!

Labels: ikke

Donker haar en heldere blauwe ogen.

*gulp*

maar dat zegt niets over hoe aardig die persoon is.

Labels: ikke

Toen ik begon te werken als bleu begin twintig meiske, bij een basisschool die qua team vrij open was, keek ik op naar anderen en leerde van hun werkwijze.

Toen ik jaren later de kans kreeg zelf een lokatie op te starten, via het brede school idee voor een naschoolse opvang, en dus een klaslokaal ging inrichten in een openbare basisschool waar ik niet alleen verantwoordelijk was voor de aanschaf van meubilair maar ook werving van 'klanten', de kas, intake-gesprekken, boodschappen, contacten met de schoolleiding, verslag uitbrengen in een zeswekelijkse overleg, kindverslagen bijhouden, oudergesprekken, contacten met buurtnetwerk, enzevoorts, dacht ik dat ik het een verademing zou vinden alleen te werken. Lekker zelf alles beslissen en regelen. Ik ben soms een tikkeltje eigengereid.
Maar ik snakte, na een jaar, naar samenspraak. Overleg. Twee-eenheden. Ik verliet met pijn in m'n hart mijn werkplek om te switchen naar een groter team (en dichterbij huis).

Een groter team betekent meer meningen, meer gedachten, meer kletspraat, meer democratisch gedoe, meer overleg waardoor het langer duurt voordat een punt wordt goedgekeurd, afgekeurd of doorslag geeft. Ik raak soms een beetje moedeloos van dat wijvengedoe. Dat gezever. Dat nutteloze in de rondte geharrewar. Mensen, stel je doel vast, maak je punt, hak een knoop door en ga naar huis!

Ik ben toch meer een solist. Denk ik. Of ongeduldig?

En de haloscan commentbox heeft kuren. Maar ik vind reacties zo leuk. Doe je me deze keer een plezier en mail je het door? metkarin*apedinges*gmail.com
Dank je.

Labels: ikke, werk

Lieve mensen,

vandaag is het 1 juli. Dat betekent voor ondere andere mijn vriendinnen (en aanhangers) dat, als zij gezellig willen bijkletsen in een restaurantje/brasserie, zij binnen niet meer mogen roken. De ene wilde toch al stoppen maar verzekerde me dat ze nog niet zwanger wilde worden, de andere haalde haar neus op en zweerde nóóít te zullen stoppen.



Vanavond gaan we met een aantal collega's een hapje eten buiten de deur. Als er geen plek is buiten, hebben een stuk of ... drie mensen hartstikke dikke pech. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Het leven van een roker gaat ook niet over één hoestje.

Labels: ikke, pics

EN DIE GEDACHTEN,

die zo weleens door mijn hoofd gaan. Als zoete fluisteringen. Laatst fietste ik langs het ziekenhuis en bedacht me dat er telkens exposities hingen van mensen die iets geschilderd hadden of gefotografeerd en dat ik ineens zei, als in een ongecontroleerde gedachtekronkel, 'Waarom ga ik daar niet een keer mijn werk hangen?' Een plek als een ziekenhuis was vol onrust en zorgen. Waarom daar niet iets aan de muren laten hangen wat zou opvrolijken? Of op andere gedachten brengen? Afleiding?

Dat het idee dat soms al jaren in mijn gedachten zit, in mijn hart eigenlijk, er niet voor niets is en blijft. Vooral dat laatste. Het idee, de gedachte, de droom, blijft ronddwarrelen in mijn hoofd.

Gisteren sprak ik een hele avond met iemand. Over dromen. Dromen vangen. Dromen zien. Dromen uitspreken. Durven dromen. En er dan iets mee willen. We zaten bij het eetatelier in Arnhem en spraken over wensen en hoe je misschien toch, met je dromen, iets kan bewerkstelligen. Een gedachte die niet weggaat met de wind is toch een kriebel in je buik waar je aandacht moet schenken. Vooral als je dreigt vast te lopen in patronen als bureaucratie en het vele 'moeten'.



Ik ging vol energie naar huis. Het was al laat, tegen half elf, toen ik de trein instapte naar huis waar ik verder kon broeden op alles wat mij ter oren was gekomen en wat zij me had kunnen aanreiken met haar visie en inzicht, maar misschien ook wel omdat ze er met een afstandje naar kijken kon, en die dingen wist te benoemen of eruit te pikken waar ik verder over zou moeten nadenken.

En dat is wat ik de komende tijd ga doen. Want het roer moet om. Mijn hart uit mijn hoofd en weer voelen met de buik.

Het zijn de verbindingen ...

Labels: ikke, zweef

Bij de één is de verbinding moeizaam. De trein van A naar B is wel te bereiken maar via een omweg, of het duurt langer voordat je er bent. Bij de ander is de verbinding makkelijk, zonder obstakels, maar misschien daarom ook wel zonder pieken. Uitdaging.

Laatst was er een verbinding gelegd en was de verbinding vlekkeloos maar voelde de ene verbinding anders op de heenweg dan op de terugweg. En wat doe je dan met 'anders'? Later viel die verbinding zelfs even weg, omdat door contact de schakeling tussen A naar B anders bleek.

En ik heb weleens meegemaakt dat in een telefoonverbinding degene aan de andere kant van de lijn de hoorn erop gooide. Verbinding verbroken. En dan vroeg ik mezelf af of dat ooit nog goed zou komen? De tijd zou dat leren.

Afgelopen dinsdag wachtte ik op de trein naar huis, kwam de trein, stond stil en liet mensen uit, en het jongetje voor mij wilde instappen maar de conducteur floot al en de deuren vielen dicht. Het jongetje zat ertussen. Zijn moeder reageerde heel instinctief door aan de deuren te trekken. En luidkeels te roepen. Uiteindelijk gingen de deuren weer open maar wederom floot de conducteur en de trein reed zonder ons weg.

Trein gemist. Een uitgestelde verbinding.

Soms komen mensen op je pad die je van A naar B brengen. Omdat je erom vraagt, of omdat zij weten wat je wilt. Volgens mij zit het hele leven zo in elkaar. Verbindingen die gelegd worden tussen A en B. Vaak zijn mensen zo gehaast dat de verbinding niet of nauwelijks gezien wordt, maar vaak bemerk je toch dat het zo is.

Of niet?

Labels: ikke, zweef

Het was toendestijds elke maand feest. De rode loper ging spreekwoordelijk uit. Dan werd mijn moeder gebeld:

'Ze ligt hier weer.'

En dan kon mijn moeder de leraar vertellen dat ze mij vooral nog even moesten laten liggen zodat zij iemand kon bellen die mij wél met de auto kon ophalen. (Moeders heeft geen rijbewijs.)

Dus toen ik besloot een tijdje geleden te stoppen met zulks dagelijks pilgebruik, verre van xtc of andere troep, maar het voelde als troep in mijn lijf, dacht ik heel stoer:

Dat handle ik wel. (Of: dat handle ik well.)

Ik handle-de niet. Dus. De eerste keer zware acute buikkramp kwam nadat ik heel slecht geslapen had bij een logé en dacht heerlijk onder de douche te kunnen maar ineens zijn toilet zag draaien, evenals zijn tandpasta en een creme-pje om de huid wat donkerder te maken. Iets met natuurlijke zonnegloed. Zelfs toen ik al die dingen in zijn badkamer zag draaien en tollen, moest ik nog grinniken. Maar niet voor lang.

Ik geloof dat ik al op de grond lag voor ik er erg in had. Ergens in de woonkamer hoorde ik een bezorgde eigenaar roepen:

'Is alles oke?' en toen ik pieperig 'Neej!' riep even later:

'Ben je nou zielig aan het doen?'

Toen ik uiteindelijk aangaf nog even te willen liggen, in zijn bed, wilde ik dat de kramp verdween. En terwijl de eigenaar van de warme kruik en toch lieve woorden en ook zelfs een emmer ging halen, fluisterde er een mantra in mijn hoofd.

Laat het gauw over zijn. Laat het gauw over zijn.

De tweede keer belde ik met M. terwijl ik ergens in een portiek stond van een flatgebouw terwijl het met bakken uit de hemel kwam. Ik hing net op en maakte aanstalten om naar huis te lopen, dan maar zeiknat, toen alle tegels draaiden, alle muren, alle regendruppels en alle auto's in de straat. Voor ik het wist zakte ik al door mijn benen en werd ik kotsmisselijk. Ik zag voetstappen langs me heen lopen toen ik me zat te bedenken hoe ik dit in vredesnaam goed ging oplossen. Ik was bijna thuis, mensen liepen gewoon door en ik wilde de krampen uit mijn lijf kotsen.

Dat vertelde ik mijn huisarts vanmorgen. Ongeveer. In grote lijnen.

Sja, het waren toch de hormonen. Spiraaltje of weer aan de pil. Gatverdegatver.
(Mag ik nog eenmaal herhalen? Gatverdegatver!)

En de eerste de beste kerel die hierboven in de commentbox durft te beweren dat het leven van een vrouw over een rode loper rozen gaat, die mag van mij voor eeuwig een flinke buikkramp krijgen.

Labels: ikke

Vriendin J vertelde gisteren, onder het genot van een sapje, over hyves. Dat ze haar toenmalige vriend 'sprak' op internet via een krabbel en hij een krabbel bij haar plantte in de trant van:

'Bij H is het zo vies thuis.'

H was zijn goede vriend. H. had net een huis gekocht, in z'n uppie, en woonde er net een maand in. Hij nodigde mensen uit, gaf ze een drankje en een hapje, en weken later kwamen er vrienden aanwaaien. Onverwacht.

'Bij H is het zo vies.' vertelden ze.

Maar niet tegen hem!

Dus J's toenmalige vriend schreef een krabbel voor zijn toenmalige liefje en vertelde dat hij bij H onverwacht op visite was gegaan. Dat het er zo vies was.

Drie keer raden wie dat dus las. En vervolgens naast ontieglijk beledigd ook ontzettend boos was.

Ik luisterde er allemaal naar. Ik had hyves maanden ervoor al opgedoekt. Na lang zoeken eindelijk de link gevonden om heel de account te deleten. Het moest allemaal niet gekker worden; hele levensverhalen werden in krabbels gezet. Zelfs mensen die ontevreden waren over hun collega's en baan krabbelden vrolijk bij een ander op de hyvespagina en spuiden over alles dat los en vast zat.

Maar, iedereen weet dus nu dat het ontzettend smerig is bij H thuis. Dat je het even weet.

Labels: ikke

~ Gisteren sprak ik een jongedame met blonde haren. Zij droeg een roze t-shirt met de volgende opdruk: 'Ik ben blond. Praat langzaam'.

~ Dat nieuwe kleine meisje bij ons in de groep zei alleen nog maar 'mama'. Amper anderhalf jaar oud. Sinds deze week kende ze nog een woord: foebah! De papa mompelde, toen hij de deur uit liep, dat het niet gekker moest worden met de oranjekoorts bij het kinderdagverblijf.

~ Gelezen. Bij het openen van de pak bevroren spinazie: serveertip: ontdooien.

~ Bij de markt stond een viskraam. Viskraam Ad van der Zalm.

~ and I'll never eat spicy peanutsauce again. Never. I think.



and back to the couch.

Labels: ikke, pics

De verbindingen die liggen in de opslagplaats van woorden.

Trechtercommunicatie.

Giterenavond zat ik bij een jaarbijeenkomst waarbij ik eens naar de uitleg luisterde de woorden en zinnen in me opnam, de reacties eens bekeek van anderen en constateerde dat het een kunst is om eromheen te lullen. Mooie woordenpraat. Veel zeggen en tegelijkertijd helemaal niets beloven. Of helemaal geen inhoud uitdiepen.
Best knap.

Een tijd geleden liep ik de groep binnen (werkplek) en riep uit dat het ontzettend koud was. Zonder verder iets te zeggen draaide mijn collega de verwarming wat hoger.
Ik vroeg helemaal niets, ik constateerde. Had wellicht best graag die verwarming wat hoger gewild. Vrouwencommunicatie luistert in verborgen boodschappen waar mannen geen enkele kaas van gegeten hebben.

vrouw: 'Kun je de vuilnis buiten zetten?'
man: 'Ja, dat kan ik wel.'

Zeggen wat in je hart ligt. Luisteren naar je hart. Dat gaat vaak mis in een discussie. Vaak gaat het over heel iets anders dan waarover gediscussierd wordt.

'Ze had opeens heel erg rode billen. Dat was nog nooit eerder gebeurd. Ik zou graag die invalkracht spreken. Mijn kind heeft echt nog nooit eerder van zulke rode billen gehad.'

In plaats van:

'Ik vind het spannend om mijn baby achter te laten bij een invalkracht. Misschien weet ze nog niet alles en durft ze niets te vragen. Als ik wat vaker bel, hoop ik niet dat je het erg vindt.'

Een collega zat er vorige week eventjes doorheen en moest 'bijtanken.'

'Ja, zou ik ook wel willen. Bijtanken. De vakantie duurt ook voor mij veel te lang!'

En oordelen zijn snel gemaakt.

Labels: ikke, werk

Toen ik een foto maken moest ging voor een flickropdracht, zette ik mijn (nieuwe) tas op de gevoelige plaat. Mijn tas is namelijk zeer belangrijk. Een meid zonder tas is als een jongen zonder piemel.

Wat mij deed denken aan een muts. Dat ik aan hem vroeg wat in hemelsnaam de definitie van een muts was. En ik eens naar mijn tas keek en bedacht dat het wel erg mutserig gedrag was. Om te denken dat een tas net zo belangrijk was voor een meid als een jongen met een piemel.

Want in een tas hoort veel toei. Naast een mobieltje, portemonnee en sleutels dus ook lipgloss en een paraplu. En blarenpleisters. Ja, blarenpleisters.
Voor van die mutsen die perse op nieuwe schoenen willen wandelen in Amsterdam en dan kreunend van de pijn wensten dat ze andere schoenen aangetrokken hadden waardoor deze muts hier, met uberkoele tas, aan de barman van een brasserie in het vondelpark vraagt om een schaar zodat zij

BLAARPLEISTERS KAN KNIPPEN VOOR MENEER!


Wat ik dus wilde zeggen. Een tas is belangrijk.

Labels: ikke

'Je weet niet waar je naartoe gaat, als je niet weet waar je vandaan komt. --Jandino.

Als je aan het ontdekken bent, wie je bent, ook al ben je aan het puberen of pas als je bezig gaat met een enorme dertigerslifecrisis, dan kom je stukje bij beter dichter bij karakterkenmerken. Misschien is het ontkennen van bepaalde karaktereigenschappen juist wat je in crisis doet belanden. Of het nalaten ervan.

Als je van nature een lieverd bent, en je probeert koel en stoer te zijn, ontken je, volgens mij, je lieve kant, zodat mensen niet (voldoende) zien in jou, wie je werkelijk bent. Lang dacht ik dat lieverds mensen waren die over zich heen lieten lopen. Zij waren ongecompliceerd en rustig. Goedgemutst en goedgezind. Optimistisch en vrolijk. Geen eigen mening.

Mijn eigen mening. Daar heb je een karaktereigenschap die me nogal eens vol tegenstrijdigheid laat zwemmen in het halfdiepe. Net steeds kopje onder, zakkend naar de bodem, in een plotselinge paniek, met beide grote tenen op de bodemvloer en weer naar boven duwend.

Want een eigen mening hebben en eerlijk willen zijn, over veranderingen, fricties, emoties en verschil van inzicht is en blijft een zwembad. Zeker als de ontvanger zich in stilzwijgen hult. Ik zou best wel eens de steun van een lifeguard wensen. Zo'n sterke lieverd met stoere blik in zijn ogen maar die zijn hart op de goede plek heeft.

Ik hoor jullie al. 'Maar dat moet je alleen doen.' Ik weet.

'say it, like you eat it.' -- elizabeth gilbert.

Labels: ikke

(In een wereld van rijkdom. Welke rijkdom?)

Een verkleedkist met een poncho. Een sjaal. Oude hoge-hak-schoenen van oma. Een oude jaren dertig hoed met veer. Een ecru leren handtas. Kralen kettingen. Een oude make-up doos.

Tweedehands kleding twee keer per jaar van familie ver weg. Merkkleding weliswaar, goede kwaliteit, maar tweedehands. Een rode fiets, derdehands. Voor de communie gaatjes in mijn oren. Ik kreeg zilveren zweerknopjes, ik was als een kind zo blij.

Zwart wit televisie. In negentienvier-en-tachtig nog steeds zwart wit televisie. Een vakantie gekregen van opa en oma, naar Center Parcs. In de bossen rennen. Spelen in het gras. Pannenkoeken eten.

In de buurt springtouwen. Buiten spelen. Loloballen. Jojo's. Fluoriserende t-shirts. Zweetbandjes. Buttons. Single-tjes kopen. Elpee's. Cassetterecorders. Kleurtelevisie.

Ik moest me wel vermaken met een verkleedkist met een poncho. Een sjaal. Oude hoge-hak schoenen van oma. Een oude jaren dertig hoed met veer. Een ecru leren handtas. Kralen kettingen. Een oude make-up doos. Een jaren zestig pick-up met jaren zestig single-tjes. Van zolder gehaald.

We waren als kinderen zo blij als er een schaal met appels op tafel stond.

Geef een kind een kartonnen doos. En ga eens zien wat het kind ermee doet.

Labels: ikke

HERINNERINGEN OPHALEN,

want iemand belde me toen hij op de fiets zat; ik heb ooit, lang geleden, heel lang geleden, een blauwe maandag drumles gehad waar ik niets meer van weet en ik reed heul even een blauwe maandag op een wielrenfiets.

Aangezien ik fietsen gewend was (en ben) met een terugtraprem; ik ben pro retro, en wielfietsen usually met een handrem gebeurde, en ik heul erg van hard fietsen hield (en hou) en ik toen opeens een auto op me af zag komen van links, en ik heul hard terugtrapremde, maar de fiets, een stoer merkding van metallic grijs, gewoon doorreed, kieperde ik zo op de kap van een rode renault.

Dat terzijde.

Of dat ik in Amerika was en mijn hechtingen in mijn rechterknie eruit gehaald moesten worden door een voor mij onbekende arts maar ik eigenwijs, net voordat de pick up voor de deur toeterde, zelf de hechtingen eruit friemelde. Beetje pijnlijk maar ik was zo'n bikkel.

Of dat ik assepoester was in een dramales van de aw-opleiding en vol overgave mijn rol speelde terwijl bij mezelf dacht: wat een leipe toestand allemaal. Sta ik hier in een bijeengenaaid gordijn dat moet doorgaan voor een baljurk.

Dat Mark en ik wilden zoenen, toen we op een fuif waren, en hij kleiner was dan ik en hij op zijn tenen, gretig als wat, zijn mond op de mijne drukte maar iets te hard waardoor ik de volgende dag rondliep op het schoolplein met een dikke onderlip.

Ja, herinneringen dus naar aanleiding van een telefoontje op de fiets.

Labels: ikke

Ik heb de afgelopen dagen zitten peinzen over Oranje. Nee, niet het Koninklijk Huis, tss, voetbal natuurlijk. Dat het mensen in twee, misschien drie kampen, verdeelt. Dat het de onverschillige, tegendraadse en met armen over elkaar negatievelingen brengt, de overtuigde, oneindige trouwe aanhangers brengt en de mensen die vragen wat de bedoeling is van de aankomende weken.

Met een stapje terug en open blik vroeg ik de afgelopen week de papa's en mama's in mijn groep of zij 'het' gingen volgen. Want de Oranje koorts, met ondergetekende als de grootste boosdoener, heerst nu ook al in het kinderdagverblijf. Aangezien wij met een VVE beleid werken, ontwikkelingsgericht en begrijpelijk gemaakt voor de leeftijdsgroepen waarmee we werken, begonnen wij simpel.

Een bal is rond. Het kan dus rollen. Welk fruit kan ook rollen? (De kinderen kwamen erachter dat een mandarijn, ook oranje, wel goed kan rollen maar een banaan niet.)

(En zijn er voorwerpen in de groep die ook rond zijn? Ja, de bril van T.)

De papa van een kindje legde uit dat hij het niet snapt dat wij nog steeds denken dat we kampioen gaan worden. Ik vroeg me af waarom hij zo negatief was. Maar het lag toch voor de hand? zo legde hij uit. Daar kon ik dus helemaal niets mee.

Ook viel het op dat meer papa's anti voetbal waren en de mama's voor de buis zaten. Waar waren de stoere, sportieve mannen gebleven van zoveel jaren geleden? Verschoof deze man/vrouw cultuur nou echt zo snel? Ik krabbelde even op mijn hoofd bij deze vreemde constatering.

Ik probeerde te bedenken wat ik voel als de dag nadert van de eerste wedstrijd, aanstaande maandag. Dan schiet er een pijlscheut aan kriebels door mijn buik. Een beetje hetzelfde gevoel als een opbouwende, positieve spanning. Het zingen van het volkslied bouwt die spanning alleen maar meer op. En als de eerste aftrap gegeven wordt, en Nederland zich moet gaan bewijzen, de druk hoog ligt, zit ik op het puntje van mijn bankstel en volg de prachtige bewegingen op het grasveld.

Het zijn die bewegingen die me fascineren. Alsof het een soort van choreografie is van een modern ballet. Er zit al heel lang een idee in mijn hoofd om ooit eens te proberen van een muziekstuk een voetbalballet te maken. Want die bewegingen zijn prachtig.

Het saamhorigheidsgevoel voelt voor mij een beetje als wat er gbeurt met Carnaval. Dan is er feest, met de buurman, de overbuurvrouw en mensen die je je hele leven nog nooit gezien en gesproken hebt. Omdat het kan. Omdat iedereen hetzelfde wilt en denkt. Dat zorgt op de een of andere manier voor een warm bad. Waarin iedereen kan poedelen. Een positief gevoel.

Misschien zijn gros van de Nederlanders te nuchter ingesteld om dit gevoel te voelen. Voelt het op de een of andere manier als een 'doe maar niet zo gek' idee, en voelt het stoerder om niet zo Nederlandsgezind te zijn. Want wij Nederlanders moeten niet zo gek doen, is het al gek genoeg, toch?

Toch vraag ik je om heel even dit filmpje (*klik) te beluisteren. Met een open blik. En probeer te kijken. Naar het moois. Nee, ik zet geen voet tussen de deur. Als je het nog steeds niet wilt/kunt zien en snappen, hou ik verder mijn mond.


*lied geschreven met medewerking van Ruud van Nistelrooy.

Labels: ikke, werk

Tien jaar geleden kwam ik bij m'n ouders thuis en opperde iets. Ik opperde niet alleen, ik zeurde erom. Ik zeurde nooit. Zeuren had in mijn ogen nooit geholpen, bovendien voelde dat aan als drammen en je zin doorzetten. Het voelde altijd een beetje egoistisch. Mijn aversie tegen drammers was een feit. Toen al.

Maar het ging om die een-jarige hond. Van de boerderij van een jongetje in mijn remedialteachinggroepje. Daan had moeite met automatiseren en ik maakte elke week tijd vrij om te oefenen. Daan vertelde over Max. Max moest het erf af. Waarom? Ik had geen idee. Hij was al te oud om verkocht te worden. Ofzo.

Ik zeurde. Vertelde over de foto's die ik had gezien. Max was zo'n mooie hond. Lief. En had geen huis meer binnenkort. We moesten Max in huis. Het moest gewoon!

Mijn ouders, beiden nooit opgegroeid met huisdieren, gingen met broer naar Schijndel om een keer te kennismaken. Max rende naar de auto en was waaks. Een roodblonde goldenretriever die zo waaks was als een rotweiler. Mijn ouders slikten een beetje.

Toch kwam Max bij ons. Een geadopteerde boerderijhond die niets gewend was van veel auto's in de straten, vreemde mensen en zoveel vogels. Menige keren kwam ie na een rondje park thuis met een vogel in zijn bek. Soms nam ie een sprintje naar de vijver waar de ganzen en de eenden zwemden. Max was een apart beest. Max mocht nooit of te nimmer los. Broer nam hem weleens mee naar een verlaten terrein en liet hem rennen.

Max nam ons weleens in het ootje. Dan wilde broer 's morgens zijn sokken aantrekken en vond hij er maar een. Dan wist hij al hoe laat het was. Zocht hij de andere sok op de gang of op de overloop. Ook verstopte Max zich weleens stiekem onder het bed. Kwam zijn koppie ineens onder het dekbed vandaan als in een plagende kiekeboe!

Drie weken geleden ging bij mij de deurbel.Een kleine tingeling, een teken dat mijn broer voor de deur stond. Toen ik opendeed zag ik niemand, maar kwam Max opeens om de hoek. Hij zat bij mijn benen en vroeg om pootjes. En nog meer pootjes. Hij speelde hier met zijn eigen speeltjes en deed erna een dutje. Het was de laatste visite van Max bij mij thuis.

Gisterenochtend ben ik zo snel mogelijk naar huis gegaan. Ik had die trein wel een duwtje willen geven. Uitgerekend gisteren wachtte hij langer bij de brug. Ik huilde achter mijn zonnebril. Ik wilde naar Max. Max was zo ziek. Vorige week bij een dierenkliniek in Utrecht nog zo'n positieve uitspraak gehad van de leverarts. Met medicijnen zou hij er bovenop komen. Het werd alleen maar erger. Dinsdagmiddag zat ik naast hem in de gang. Hij had zijn kop naar de hoek van de deur gedraaid. We konden hem niet meer alleen laten. Ik paste op een zieke hond, terwijl mijn moeder snel boodschappen deed.

Het doet veel teveel als je een huilende broer aan de telefoon krijgt. Dat je een crematorium moet bellen omdat we laatste regelingen willen treffen. Dat iedereen ineens met zijn eigen verdrietjes zit. Dat je vader (weer) niet thuis is. Dat je ineens, na een hele middag wachten, een laatste ritje in de auto moet maken met een doodzieke hond om hem daar, in een kleine kamer te zien liggen, op een warm kleed, met een hele lieve dierenarts die precies uitlegt hoe alles zal gaan.

Ik ben naast hem op de grond gaan zitten. Heb hem geaaid. Heel even stond hij op. Ineens. Kwispelde even met zijn staart. Rook nog heel even aan mijn handen. Ging weer liggen, alsof hij hij het ook wel welletjes vond. Hij kreeg zijn eerste injectie.

'Max, bedankt voor alles.
We hebben zoveel plezier met je gehad.
Je mag nu spelen in de hondenhemel.'

Hij kreeg na tien minuten zijn laatste injectie.
We zagen Max gaan.

Labels: ikke, zweef

Het was bloedje heet in het zonnige zuiden. Iets meer naar het oosten ook. En ik had een afspraak. Toen ik op het station aankwam, zag ik geen bussen. Waar zijn de bussen nou? Geen bussen. Geen mensen. Geen bussen met mensen. Ik zag een totaal verlaten busstation.

Toen pas viel het euromuntje. De bussen waren boos. As in de buschauffeurs waren boos en wilden niet in de bussen rijden. Nee, logisch met dit weer. Duhuh!
Ik bedacht me, nadat ik een flesje 7 Up gehaald had, dat ik een poging ging ondernemen te gaan lopen naar m'n afspraak. De afspraak was namelijk best belangrijk. Ik wist ongeveer hoe ik lopen moest, ik bedoel, ik weet heus wel hoe ik moet lopen, maar ik bedoel dus, de route. De route viel alleen een beetje tegen.

Ik strandde in een speeltuin. In een ontzettende gezellige woonwijk. Waar twee jonge knullen aan het pootje baden waren in een teiltje. Met hun baggy jeans in het klotsende water. Ik was aan het bellen naar mijn afspraak, dat ik onderweg was, een beetje uit de richting was, maar ik vol goede moed zou verder zoeken.

Na drie kwartier het gevoel te hebben in een cirkeltje rondgedraaid te hebben, belde ik toch maar weer mijn afspraak. Dat het misschien handiger was, nu mijn t-shirt soaking wet was, en ik het gevoel had blaren op mijn voeten te hebben, weer het station op te zoeken. 'Ja, zei de afspraak, 'Ik kon je vantevoren vertellen dat het een veel te lange wandel was!'

Terug bij het station kreeg ik een sms. Het was alweer als een lopend vuurtje door het roddelkanaal gegaan. Die gekke Kaatje toch. Ik smste terug:

VOLGENS MIJ BEN IK TIEN KILO KWIJT.

en nam nog een hapje van mijn net gekochte ijsko.

Labels: ikke

WANT IK HEB EVEN,

zoveel anders aan m'n hoofd.

Labels: ikke

IK WAS VIER,

toen ik een brilletje kreeg. Toen ik negentien jaar oud was en de oogarts mij adviseerde lenzen te nemen omdat mijn bril ging hellen en ik pijn aan m'n ene oor kreeg, want het linkeroog was toen -6, ging er een nieuwe wereld voor me open.

Als mijn ogen de minste geringste ontstekinkjes vertonen en ik eigenlijk een brilletje moet dragen, voel ik me weer net als toen; brilsmurferig. Alsof ik met twee loeigrote kokers op m'n kop loop. Alsof ieieieieiedereen kan zien dat ik een stomme bril draag.



Een paar jaar geleden gingen mijn ogen, tot ieders verbazing, langzaam vooruit. Het linkeroog is nu -4,75. Maar dat was jaren terug.

Morgenochtend loop ik zonder lenzen, en met brilletje op, naar de brillenwinkel voor een oogtest. Moet ik de A's en de B's onderscheiden en de openingen in de cirkels zoeken.

En dan mag ik, staande voor de lange rekken, een nieuwe montuur uitzoeken. Bij de kinderafdeling. Omdat mijn hoofd te erg smal is.

Homptidom ...

... ...

Labels: ikke

DE AFGELOPEN WEEK,

(en weken) ren ik een beetje van hot naar her. Drukke tijden bij mijn werk, veel overleggen, ouderavonden organiseren, fotoreportage in opdracht maken, lunch en hapjes eten buiten de deur, hatsjoes er tussendoor, verjaardagen, kraamvisites, sommige uitnodigingen die ik met een beleefde 'nee, dank je' afsla. Een afscheid van een collega in het verschiet natuurlijk met een receptie en een etentje, het gevoel hebben continu aan het oefenen te zijn met je eigen grenzen aangeven, en nu is ook Max ziek.

'Ach ja, een hond.' zul je denken. ...

Nee, zo denk ik dus niet.

Labels: ikke

*Waarschuwing: niet geschikt voor jonge moeders die beledigd raken van/door dit stukje.

TOEN IK VORIGE WEEK OP KRAAM VISITE WAS,

was het in eerste instantie best gezellig. Kopje koffie, beschuit met muisjes, 'hoe is het met jou?' 'Ja, met mij is het goed', toen de bom leek te barsten.

Tepelkloven, uitscheuren, pijn, ruggeprik, strippen, blaasontsteking, incontinentie, spugen, het sjeesde zo langs mijn oren.

Ik droeg een nieuwe spijkerbroek die avond, erg koel ding, maar om tijdens de zwangerschapshorror, bloedvergieten en persweeen daarover te beginnen leek me niet echt een goed plan. Er bestond niets anders meer dan het tellen van de hechtingen, en hoe goed hij of zij aan de borst lag. Ook het nieuws, politiek, een goed boek of een fijne film, waren geen opties meer.

Ik bedacht me dat een kind je leven veranderen zou, maar ook de relatie met je man. En dat baarde me zorgen. Niet dat ik een man had, maar dat uitscheuren en die hechtingen *dat* baarde me erge zorgen. (Ja,leuke woordspeling.) Vooral ook omdat ik merkte dat de vrouw het over niets anders meer kon hebben dan over het kind. Arme man. Hij zat er maar bij en keek ernaar.

Ik kreeg door al die horror zin om naar huis te gaan. Had ik nog steeds die kinderwens?

Labels: ikke

EN TOEN KREEG IK,

opeens erg koele brievenbuspost. Van een blogster.




Gisteren zag ik een vimeo van erwin blom over de kracht van weblogs. Wat je kan doen om je weblog interessant te maken en te houden. Wat ervoor nodig is. Wat je ervoor terugkrijgt, naast de welbekende veer in je reet die iedereen stiekem wenst. (Ja, ook al zeggen sommige bloggers dat ze 'vooral voor zichzelf schrijven'.)

Ik bedacht me net, tijdens een lekker welverdiend frietje, dat onder andere de kracht van weblogs voor mij ligt bij het in contact komen/zijn van mensen die je volgt maar op de een of andere manier beter leert kennen. Waar je waardering voor krijgt, bewondering. Waar je 'iets' mee krijgt. Dat 'iets' kan en mag dan vanalles zijn.




Dank je wel sandra!

Labels: ikke, pics, vimeo

KLIK!

Labels: ikke

Dus toen de deurbel ging, twijfelde ik om open te maken.
Dat zal best een autistische trek van me zijn, maar veel behoefte aan onverwacht, misschien onbekend bezoek, heb ik zelden.
Omdat ik toch al halverwege mijn kont uit de bank geduwd had, liep ik toch naar de gang. De wazige schim leek me vaag bekend voor te komen. De buurman.

'Goede ....'

Zijn adem leek even te stokken.

Ik haalde mijn wenkbrauwen omhoog en toen pas voelde ik dat mijn huid een beetje trok. Ik voelde aan mijn wangen, keek naast me in de spiegel, was blij dat mijn masker skeletwit bleek met daaronder een vurige roodheid van plotselinge schaamte.

'Eh hi!' mompelde ik.

'Ik wilde vragen of ...
maar je bent bezig, zie ik.'

Bezig met intrekken. Het zou tien minuten moeten intrekken. Snapte nu iedereen dat ik normaliter zulke troep niet eens op mijn gezicht gooide?

Hij dacht dat ik een pakketje had aangenomen. Dat had ik niet. De postbode had het verkeerde huisnummer genoteerd. Ik zwaaide beleefd en deed de deur achter me dicht.
Om snel naar de badkamer te lopen om met 'lauwwarm water' mijn masker eraf te wassen.

Labels: ikke

IK WAS DUS VERGETEN,

dat ik een creme-pje op mijn gezicht had gesmeerd.
Op de tube stond:

'laat het masker circa 10 minuten intrekken en
spoel het daarna af met lauwwarm water.'

Ik was gaan zitten op de bank en zapte langs tientallen kanalen.
Toen ging de deurbel.

KLIK.

...

Labels: ikke

...

'Passies nastreven en je er aan overgeven, leuk, maar zoek ook eens naar jezelf, en geef je dan eens over..' -- kurai.

Het is voor mij moeilijk te begrijpen dat sommige mensen dwalend rondtollen; onwetend welke richting zij uit willen. Niet wetend, onvoldoende wetend, wat zij willen en kunnen. Passieloos, bijna.

De kinderen in mijn buurt, bij opa en oma vroeger, wisten dat als Kaatje kwam, dat zij de poppenkast naar buiten sleepte en ging spelen. Alle buurtkinderen zaten in een halve cirkel en luisterden naar een zelfverzonnen verhaal.

Gisterenavond sprak ik iemand die me vertelde dat hij het beu was om te doen wat hij dagelijks deed, om geld te verdienen, om te leven, maar hij niet deed wat hij graag zou willen doen, maar niet eens (meer) wist wat hij nu zo graag zou willen doen. Het was kwijt, die richting. Hij stond op een rotonde en al het verkeer kwam langs maar hij kon niet kiezen welke richting het beste was om naartoe te springen.

Stagiaires die ik zie komen en gaan besluiten de laatste tijd nogal eens 'om maar kinderopvang te gaan doen' maar voelen de passie niet. Het zielende.
Toen ik vorige week mijn snuffelstagiaire uitzwaaide, een stoere knul die 'iets wilde gaan doen met sport en kinderen' riep ik hem nog na dat hij de ziel ervoor had. Dat hij dat moest gaan doen, die richting uit. Waar zijn focus lag. Bijna wanhopig riep ik, omdat deze mensen zo zeldzaam zijn.

Ik denk dat het wel helpt, je passie te onderzoeken. Je passie is onder andere wat je hart sneller laat kloppen, waar je goede gevoelens van krijgt, waar je van groeit, waar je sterk(er) van wordt, waar je met grotere happen naar ademt en wat met meer intensiviteit uitademt. En ik denk echt, dat als je weet waar je van gaat glimlachen, je hart vervuld van raakt, onder andere je persoonlijke missie is.

Labels: ikke, zweef

'HET IS NIET ZO DAT IK,

er altijd mee bezig ben, maar soms beangstigt het me wel.'

Ze had moeite deze openbaring te maken, maar ik bewonderde haar doorzettingsvermogen. Dat zij toch, ondanks de plotselinge brok in d'r keel en onverwachte kwetsbaarheid, mij in vertrouwen nam. Wij hadden wel een band, maar niet een echte vriendschapsband.

'Ik ken hem nu al meer dan tien jaar en ik ben heel erg gelukkig en ik heb twee lieve kinderen, maar ik vraag me heel soms weleens af: 'is dit het dan?' Snap je?'

Ik knikte. De omgekeerde wereld. We wisten niet waar we waren over tien jaar. Ik ook niet. Dat was soms een beetje beangstigend. Werkte ik hier dan nog, was ik dan nog steeds zonder maatje van mijn leven? In dezelfde woonplaats? Gelukkig kon er in tien jaar vanalles gebeuren. Als dat geen understatement van de dag was. Gelukkig was ik er sinds kort achter dat vooral passies volgen belangrijk waren. En overgeven aan die passies een voorwaarde was.

'Ik vind mijn werk hartstikke leuk, maar als ik twee weken vakantie heb gehad, en met de kinderen thuis ben geweest en mijn vriend is er ook, dan wil ik dat. Maar tegelijkertijd denk ik weleens: ik zal nooit meer toe kunnen geven aan de verliefdheid voor een ander, of zoenen met een ander. Dat allemaal opnieuw meemaken.'

Het kabbelde voort. Dat gesettelde leven. Iedereen bleef maar op zoek. Leek wel. Als je de man van je dromen kreeg, op een presenteerblaadje, bloedjes van mooie kinderen, een enorme uitdagende baan, superdeluxe huis, het liefst een fijne wagen voor de deur en minimaal twee vakanties per jaar, dan was het nog niet Utopia.
Was Utopia wel een optie? We renden, zochten, vervulden, kochten en verfraaiden.

'En jij kan nog. Snap je wat ik bedoel? Jij kan nog verliefd worden en plannen gaan maken om samen te gaan wonen, en kiezen voor kinderen en je kunt nu gaan en staan waar je wilt.'

Ik kon nog.

Er ontsnapte mij een weemoedige lach. Wiens leven wilden wij nou? De utopie bestond niet. Zoeken naar het perfecte ook niet. Perfect was er gewoon nooit geweest.


Ik vertelde zachtjes:

'Het is een fabeltje dat mijn leven zo spannend is. Het is niet zo spannend.'

Labels: ikke

Vanavond een
kraamvisite
van een
tweeling.

Oh Boy!

Labels: ikke

Toen ik vorige week, op het station, de collega van broer tegenkwam, en hij tegenover me plaatsnam en vertelde wat hij die middag in Nijmegen ging doen, vroeg hij wat ik ging doen.

Aangezien het toen al warm weer was en ik me opgesloten voelde thuis, mijn vriendinnen graag met partner wil(d)len zijn en broer moest werken, besloot ik een kaartje te kopen naar bestemming Waalkade met Boek.

Toen collega van broer knikte, even stil was, toen bedenkelijk keek, en ineens een zogenaamd euromuntje hoorde vallen, leunde hij voorover en sprak de griezelige woorden uit:

'Maar je gaat toch niet alleen?'

Tot mijn zesde jaar was ik altijd alleen. Ik speelde boven op mijn kamer, verkleedde me in (te) grote rokken, draaide rondjes zodat mijn rok ging waaien. Ik bond een lange sjaal om mijn hoofd zodat het net leek of ik lange haren had. Zwierde ik in de rondte. Zwieren. Zwieren.

Of luisterde ik naar de oude platenspeler van papa, die ik gekregen had toen ik op zolder tussen de rommel keek. Draaide ik oude platen van Elvis. Later kocht ik mijn eigen single. Cyndi Lauper met Time After Time. Ik danste in mijn kamer. Tekende er. Las boeken. Zong. Danste. Zwierde.

A, J en B zijn mijn goede, goede dinnen. B en andere J mijn maatjes. Ik zou niet zonder hen kunnen. Ze zijn de enige vrienden die langer bij me zijn gebleven dan de mensen die langzaam van me wegwaaiden. Door andere wegen, door strijd, door afstand.

Gisterenavond zei dingetje uit Grey's Anatomy, toen zij iemand sprak die net haar man verloren had en moest wachten of de partner van haar man het zou redden, dat het beter was iemand te hebben.

Iemand hebben.

Soms mis ik opeens, uit het niets, alsof diep weggestopt, die vertrouweling. Die arm. Die vriendschap. Die handen. Die aanwezigheid. Die gesprekken. Die aaibaarheid. Die iemand.

Labels: ikke

'EN WAT DOE JE DIT WEEKEND?'

'nou, duken.'

Labels: ikke

Ik wilde vertellen dat ik soms naar mezelf kijk en het raar vind dat ik mezelf zie. Dat ik het helemaal niet als vanzelfsprekend zie. Dat ik mezelf soms in mijn sproetenwangen knijp om te voelen dat ik ik ben.



This is my face,
covered in freckles
with the occasional spot
and some veins

This is my body,
covered in skin
and not all of it
you can see *

Over flirten gesproken, ik dacht vanmorgen, toen ik op mijn flipflops de deur uit wandelde, op naar een gezellige werkdag vol zonnebrandsmeersels, kapotte knietjes en boterhammen uit de vuistjes, dat een date van een aantal jaren geleden flirten uitsprak als fleerten.

Dat het niet klonk. Fleeeeerten.

Ik was gestopt bij een stoplicht, ook al had ik best baldadig door rood kunnen fietsen, maar aangezien ik van de brave aard ben, toch niet deed. Ik staarde een beetje voor me uit, keek nog eens op de kerkklok, en zag vanuit mijn ooghoek iemand naar me kijken.

Dat geeft altijd een mix van overrompeling, verbazing, ongemakkelijkheid. Het is namelijk, vind ik, vreemd dat een ander je zo openlijk in zich opneemt. Het betrof een manspersoon. Vrouwen kunnen er trouwens ook een potje van, maar zij keuren je outfit. En je kapsel. En je nieuwe topje. En je zonnebril. En je nagels.
Mannen keuren je gezicht, je titelatuur, je kont en je lengte. En niet perse in die volgorde. Mijn gezicht kleurde opvallend rood.

'Goeiemorgen!' riep hij toen en knipoogde.

Ik had een aha! moment. Ik aarzelde. Maar ik wilde het vragen.

'Jahaa!'riep ik terug.

Hij keek een moment vertwijfeld.

'Ja, een flirt! Toch? Heb ik het goed?' Ik wees met mijn vinger en lachte.

Er was een moment, in mijn spontane impulsiviteit, dat ik ineens dacht bij mezelf:

God, laat dit een ja-dat-is-het-antwoord zijn.

Zeg dat me dat het zo is!

En dat was het.

Daarna was fietstrappen loodzwaar naar het station.
Maar ik had een beetje overwonnen. Een beetje, beetje.

* Kate Nash - Mouthwash.

Labels: ikke, pics

HET IS VAST MIJN NAIVITEIT,

of de afweging die ik aan de woorden en zinnen hecht. Vaak heb ik het niet eens door, knippert iemand driftig met zijn ogen en denk ik dat ie een vuiltje in z'n oog heeft. Vroeger met het uitgaan (ja vroeger) wilde een jongen met me naar buiten maar reageerde ik verontwaardigd want het was veel te koud daar!

Ik blijf ook niet meer (onverwacht) bij iemand slapen slapen, want dat is al helemaal een ramp, want als je blijkbaar zegt en besluit te slapen slapen, verwacht de ander (alsnog) een stevig potje rampentampen, maar mocht je daar nog niet aan toe zijn en willen slapen, maar kroelen dat dan weer wel, dan is het eigenlijk de bedoeling dat je middenin de nacht alsnog je biezen pakt.

'Slapen slapen? Ik ben toch een man?'

Ik heb me wel vaker afgevraagd wat en hoe; erover nagedacht, hardop uitgesproken of gevraagd wat de waarde is van een flirt; want flirten is niet (meer) aan mij besteed.

Labels: ikke

GISTEREN GREY'S ANATOMY,

gezien?

Was janken he?

Labels: ikke

EN IK VROEG ME OOK AF,

toen ik dus wakker lag; starend in de duisternis terwijl er beweging was en geluiden verstomden achter dikke muren, maar toch niet dik genoeg, wat dan 'normaal' was. Hoezo deed hij niet normaal? Wat was normaal? Deed zij normaal? Was het normaal om na vieren 's nachts, terwijl iedereen sliep, ruzie te maken? Was het normaal dat ik hier lag, onder mijn lichtgroene dekbed, met een kussen onder mijn hoofd, en bedacht wat dan normaal was?

'Het is potverdrie na vieren, Karin!
Doe toch eens even normaal!'

Labels: ikke

'EVEN IN THE SILENCE THERE IS THUNDER.'

Een liedje van Matt Caplan. Daar luister ik nu op dit moment naar. Toevallig. Gekregen, ooit, als in een mp3 cadeautje. De koffie pruttelt ouverwets en ik moet nog een beetje wakker worden. Vannacht was er namelijk een behoorlijke onweer.

'Doe normaal!'

'Doe nou even normaal!'

Ik hoorde mijn buurmeisje. In mijn dromeloze slaap zag ik contouren van mijn slaapkamer en hoorde vage geluiden en werd wakker. Met een wazige blik, met dank aan mijn -4,75 en een -2,75, zag ik van heel dichtbij pas dat het net na vieren was. Ik zuchtte.

Ken je dat? Dat je dan helemaal niet wilt luisteren maar dat toch gaat doen? Ik lag op mijn rug met mijn armen onder mijn hoofd, starend naar het plafond; totale overgave aan mijn wakkerzijn, en luisterde.

'Ja! Daarom! Daarom ja!' riep ze.

Mijn buurman bleef kalm. Ik kon hem amper horen. Met zijn herkenbare zware, ietwat schorre stem, hoorde ik uitleg. Daar leek het op. Uitleg.

En toen rinkelde er iets en donderde er iets op de grond. Een geluid waar ik slecht tegen kan. Mijn hart begon zonder erg harder te bonken. Ze leken mij helemaal geen serviesgooi types. Niet dat ik meteen zag wat serviesgooi types waren.

'Doe toch normaal man!' riep zij uit.

En toen was zijn kalmte verdwenen.

'Dit is mijn huis!' riep ie in totale frustratie.

Volgens mij ging ik ergens toch wel slapen. Vanmorgen werd ik wakker na elven en hoorde de zachte klanken van een gitaarsolo. Hij zat op ons gezamelijk balkon voor zich uit te staren met een gitaar in zijn hand. Riedelde wat weg.

'And now even in this thunder, there's a silence,
A shread of comfort standing at my door.
And at least I've got the sense to reconstruct you
And leave me twice as lucid as before. '

Labels: ikke

Het is de vraag hoe je van extravert behoorlijk introvert kunt worden. Of verborgen introvert met een expressief tintje. Want ik heb blijkbaar een actrice in me. Zij komt tevoorschijn als zij in een grote groep moet spreken. Met trillende knietjes, zweethandjes en de wereld die lijkt te gaan draaien in haar hoofd, staat zij naar de mensen te kijken, heft haar hoofd op, en spreekt. Lacht vol zelfvertrouwen, zo lijkt. Maakt lollige grapjes. Hahaha. Ach, wat kan zij toch goed, open en enthousiast spreken. De grote groep applaudiseert aan het eind van de avond.

'Dank u. Dank u.'

Ze gaat weer zitten. Niemand ziet dat de draaikolk in haar hoofd zodanig waait en woelt dat ze heel even naar adem hapt. Met beide benen op de grond, haar handen op haar bovenbenen. Adem in. Adem uit. Niemand die ziet dat er iemand bijna bezweek aan grotegroepangst. Ik ben daarin een actrice.

Het is de vraag hoe je van extravert introvert kunt worden. Misschien dat iets op jonge leeftijd de kop indrukt, wegveegt of uitwist. Stemverheffing, irritatie uiten, ruzie maken, hoe dan ook, mocht nooit.

'Ssssht!' werd er gesist.

In dit huis wordt niet geruzied. In dit huis wordt stilgezwegen. Alles wat een verschil van mening is, ongenoegen, verwarring, ondervraging wordt hier gesssht. Weglopen, oogkleppen, oorkleppen, zeepbellen. Deuren dicht.

'Ik vind dat je erg fel bent.'
'Ik vind dat je snel boos bent.'

Het extraverte kind wil ook naar buiten. Als er vorige levens geweest zijn, was ik vast een spaanse. Temperamentvol. Ik ben in mijn kern een boogschutter; een volle kracht vooruit, een renner, een doelgerichte, een uitbundige, een danser, een lachende, een vrolijke. Ik ben de baldadige, de uitdagende, de plaaggeest. Ik hou van discussieren, argumenten, filosoferen, beredeneren. Ik ben een reiziger, een rusteloze, een impulsieve, wisselvallig.

Uiten hoe ik me voel is nog steeds moeilijk. Ik beredeneer mezelf naar de zijkant. Ik zwijg. Ik observeer, voel van binnen en zwijg. Ik ssssht het weg. Maar er waren momenten dat ik er genoeg van had. Mensen gingen over mijn grenzen, mensen volgden hun eigen pad. En dat mocht. Maar was het ook mijn pad? Wilde ik erop lopen?
Ik was het er niet mee eens. Voelde het niet goed, wilde ik praten. Oplossingen vinden. Verschil van meningen hebben.

Drempels.



Nu mag ik vaker boos zijn. Want ik ben als het weer. Ik ben soms de vrolijke zon, de zon achter de wolk, de mist, de regenachtige dag, de wind, een wervelwind, een storm en het onweer.

Ik zou ooit nog wel eens een perfect gedekt tafelkleed, met mooie borden en hoge wijnglazen, kaaihard willen wegtrekken. Alles kletterend op de grond. Bende. Rotzooi.

'Ik vind dat je soms snel boos bent.'

'EN DAT MAAK IK ZELLUF WEL UIT.
JA!'


lees meer bij:
kek.
sana.
draai

Labels: ikke

Soms voelt de wereld magisch. Er vormen zich onwillekeurige zinnen, woorden, momenten op wat voor tijdstip dan ook, om me ervan bewust te maken hoe het zit. Dat maakt alles zo mooi, ook al voelt lang niet alles mooi. Nee, au contraire, er zijn van die momenten dat ik het liefst zulke PLING! momenten uitzet als een knop op de tv.

Gisterenavond zag ik Juno. Een soort van moderne Amelie achtige, snelgesproken prachtfilm over een meisje van zestien die ten tijden dat ze zichzelf nog moet leren kennen tussendoor zwanger wordt en daar een oplossing voor zoekt. Het moment dat zij erachter komt, door de omgang met de toekomstige adoptiepapa, dat een huwelijk soms geen huwelijk is, en aan haar vader vraagt of zij er ooit zeker van kan zijn dat twee mensen echt voor altijd bij elkaar zullen blijven, zegt haar vader dat ze iemand moet zien te vinden die haar accepteert for who she is.

Als ik dan zo, eventjes nu, dat zinnetje hier neerzet,



WHO AM I.
Hoe ben ik

dan vind ik de woordspeling erg grappig. Bovendien zet die zin me sinds een paar dagen geleden erg aan het denken.

Hoe ben ik? Ik ben een denker. Soms een soort van magische denker. Fantasievol. Rijk. Soms verval ik in een wirwar van denken. Denken is vermoeiend. Soms. Denken klaart het hoofd. Soms.

Hoe ben ik. Ik wil begrijpen. Ik denk omdat ik de oplossing wens. Soms is ie er niet. Vaak pas veel later. Dan waait ie, als een veertje, langs me heen. Denken mag best, zolang het functievol is. Denken moet ik soms stoppen. Soms kan ik het veertje oppakken. En dan voel ik me gelukkig. Omdat ik het ineens begrijp. Dan is het cirkeltje rond. Ongeacht hoe het voelt. Laat ik los. Helemaal. Geluksgevoel.

Soms voelt de wereld magisch. Er vormen zich onwillekeurige zinnen, woorden, momenten op wat voor tijdstip dan ook, om me ervan bewust te maken hoe het zit.

Ik leer mezelf langzaam (beter) kennen.

HOE BEN JIJ?

Labels: ikke, pics

Terwijl de trein langs een rood bord denderde, waarop ik nog net de vraag kon lezen of ik liefde nodig had, luisterde ik naar Ingrid en zag de zon achter een wolkje schijnen.

Terwijl alle mensen uitstapten en de steile gang naar beneden liepen spotte ik vlakbij de roltrap een billboard met grote letters dat luid HOE BEN JIJ? riep. Toevallig had ik de avond ervoor een email gekregen van een vreemdeling die precies hetzelfde vroeg.

Rare vraag hoor. Ontzettend rare vraag.

Terwijl ik een verjaardagskaartje gekocht had, en niet goed wist wat ik erin moest schrijven, botste een kleine jongen bijna tegen mij aan toen ik de Dekker en de Vegt uit wilde lopen, -- de neuzen van mijn schoenen op de rand van de deurstrip.

'Je loopt voor mij!' riep hij uit.

'Jij loopt voor mij!' riep ik ook.

Hij keek me even goed aan. Hij leek mijn gezicht nauwkeurig te onderzoeken.

'Jij liep voor mij!' riep hij toen weer.

Zijn moeder had alles van een kleine afstand bekeken.

'Kom, Joris.'

Ik hield mijn wenkbrauwen op. Toe dan.

Hij kuierde met beide voeten voor elkaar langs over de strip van de deur. Onafgebroken tot aan het eind. Toen hij klaar was en van de strip af huppelde, keek hij nog eens achterom.

'Nu niet meer.' riep hij met een voldane smurk op zijn gezicht. En liep door, aan moeder's hand.

Labels: ikke

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Er liggen twee boeken op mijn poef, Alle Goeds van Ingmar Heytze en Witte Veder van Sanneke van Hassel. En toch mogen ze van mij niet meedoen. Leuker vind ik het, om zomaar, ogen dicht, een boek uit mijn net nieuw ingedeelde boekenkast te kiezen. Ine mine mutte. Ogen open. Ik bekijk de blauwe boeken in het elfde vierkant en pak het boek eruit.

Alice Sebold - The Lovely Bones.

Er staan meerdere boeken van deze schrijfster in mijn kast. Als ik alleen al naar de kaft staar, voel ik alweer waar het verhaal over gaat.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

He and Artie watched her back as she departed.

3. Post nu de volgende drie zinnen.

Oke.
'I was trying to warn her.'
Artie returned to his table.
He drew hypodermics, one after another.

Nu zou dus het boekenstokje af moeten zijn. Waarom voelt het dan niet af?
Ik zou niet stront-tegendraads zijn als ik er een 4e opdracht bij zet:

4. Zoek nu op wat het derde woord is van de laatste zin.

Nederlands (Dutch)
spuit, injectienaald, onderhuids.

Ja, dat is dus precies hoe ik The Lovely Bones omschrijven zou.




Af.

via anders.

Labels: ikke, pics

Voordat de zwarte Ford mijn straat in reed, even snel toeterde, haalde ik de Happinez uit de brievenbus. Nu niet meteen met je ogen gaan rollen, zuchten en uit je neus gaan blazen. Zelfs nuchtere anti zweefteven en telgen hadden de bladzijde over de waarheid even mogen lezen en tot je door mogen laten dringen, op een rustige strandavond. (Waarin ik mijn aars zoals een slanke hollandse in het zand liet glijden en even een kuiltje draaide voor absoluut comfort.) De verwarring en slight discomfort had de beslissing gemaakt om de vakantie te starten met ontstressen.

Terwijl ik de zee hoorde ruisen, er wandelaars voorbij liepen; broekspijpen opgerold en blote voeten in het natte zand, en kinderen speelden, probeerde ik te lezen. Sommige bladzijden sloeg ik meteen om, voer voor een later tijdstip, toen ik bleef hangen bij een artikel over De Lege Kom.

De waarheid is geen ding dat je kunt bezitten, maar een vloeiend proces. De waarheid is de manier waarop het leven zich ontvouwt...
Alleen als je blik helder is kun je de waarheid zien. En die is dieper, voller en mysterieuzer dan je denkt.
Oprecht zoeken naar de waarheid is de basis van alle spiritualiteit. Het is de waarheid die ons vrijmaakt, niet onze pogingen om vrij te worden. Maar de waarheid vinden, is een van de moeilijkste dingen die er zijn. Je hebt er een heldere, scherpe geest voor nodig. Slimheid heeft er niets mee te maken; het gaat erom dat je in staat bent om die dingen te zien zoals ze zijn, zonder ze te verdraaien. Dat betekent dat je geest onschuldig is en kwetsbaar. Zolang je denken is gevuld met kennis, kun je de waarheid niet zien. Je moet bereid zijn om te leren. En leren betekent dan niet dat je steeds meer kennis vergaart; het betekent dat je in staat bent om van moment naar moment mee te bewegen. De waarheid is namelijk niet iets dat vastligt of wat je kan vastpakken of begrijpen. Het is telkens weer een verschuivende ervaring. Wat de ene dag waar is, is de volgende dag niet meer waar. Je hebt eigenlijk nooit vaste grond onder je voeten als je de waarheid zoekt.*

Ik las die ene zin nog eens. En nog eens. 'De waarheid is namelijk niet iets dat vastligt of wat je kan vastpakken of begrijpen.'

Ik legde het tijdschrift in het zand en legde mijn ellebogen op mijn knieen, om zo in de verte te turen. Ik was voor het eerst blij dat ik wist waarom.



* quote van Heather Martin.

Labels: ikke

HET WAS PRACHTIG IN DE DUINEN,



de duinen van noordwijk aan de zee.
heb heerlijk gewandeld en met
de honden gespeeld,
gefrisbeed, muziekskes geluisterd,
appeltaart met slagroom gegeten
bij het lounge-achtige strandtentje.
het ruisen van de zee gehoord,
de zon op mijn gezicht gevoeld,
met kinderen gekletst,
geluierd in het zand,
gerend en gelachen.
veel gelachen. ...

Labels: ikke, pics

EIGENLIJK KON IK EEN LANGE TIJD NIET,

helemaal verklaren, uitleggen of bedenken wat ik nu precies van binnen voelde. Het kwam en het ging. Als een eb en een vloed. Golven die langzaam weer langs de zandrand dreven en weer terugdeinsden.

Het gevoel iemand heel graag te willen vertrouwen, die persoon te geloven op woord en daad. Wat jij zegt meen jij. Wat jij hardop uitspreekt meen je. Toch? Als je een grapje maakt, een flirt, een toespeling, een ondertoon, een golfje dat met een duw de zandrand opglijdt, tegen mijn voeten aan, even kietelt, en weer terugdeinst de zee in, dan zie ik dat toch? Of ik merk de draai in het verhaal. Toch?

Dat ik erachter kom, doordat daden geen daden meer zijn en woorden anders worden, soms verdraaid, anders uitgelegd, meegedeeld, dan verwart me dat. Want eerst zei je dit, en droomde je dat, en wilde je dit en deed je dat.

'ik snap soms niet
hoe alles werkt,
met woorden en daden.
ik moet toch kunnen vertrouwen
op woorden en daden?'

Laatst zei iemand tegen mij, 'Jij zoekt overal naar grip.' Misschien.
Grip is tastbaar, vast en heel. Alle woorden dwarrelen in de lucht, gaan mee met de wind, en soms, bij sommige mensen, vliegen ze weer terug naar mij. Een handjevol mensen waar ik op kan bouwen. Omdat zij de stenen zijn van de muurtjes die ik bouwen moet. Voor stevigheid. Als een investering. Basis. Grondbeginsel.

Papa loopt weleens weg. Opeens. De deur uit. Vroeger liep papa weleens weg. Opeens. De deur uit. Maar kwam toch wel weer terug. Daden.
Een leukerd zegt weleens: 'We gaan samen zijn. Oke?' Maar we gingen uiteindelijk niet samen zijn. Soms niet eens een beetje. Woorden. ...

Wil ik ergens onschuldig instappen of wil ik wantrouwen hebben?
Is er ergens een gezonde middenweg?

Labels: ikke, wow

HIJ STOND MET EEN BIERTJE,

te leunen tegen de vitrine van de snackbar. Toen ik de drempel over ging zakte de moed me al in de laarzen. Gelukkig mocht ik snel m'n bestelling doen en kreeg ik een sms-je waardoor ik hevig pre-occupied was. Te druk met lezen en terugsturen van een berichtje om zogenaamd niet te zien wat hij allemaal aan het doen was en vooral wat hij aan het gluren was.

'Ik geil op blondines!' riep ie ineens heel hard.

Nou, was dat even een meevaller, bedacht ik me.

Ineens stond ie voor me. Ik schrok me wild.

'Zeg jij niets tegen mij?' riep ie. Mijn oren suisden en mijn maag draaide zich half om bij het ruiken van een enorme bierlucht. Zo eentje die gecombineerd was met zweet en iets muffigs. Alsof zijn kleren twee weken niet gewassen waren. Had deze gast uberhaupt wel een wasmachine?

Ik was nog aan het bedenken wat ik terug ging zeggen en vooral hóe ik het terug ging zeggen toen ie zich alweer omdraaide naar de eigenaresse en daar, in een hels kabaal, een verhaal ging opsteken over het gemeentehuis en uitkeringen en huursubsidies.

'Daar word ik dus helemaal GEK van!' riep ie. Met een harde nadruk op 'gek'.

'Hoor je mij? Daar word ik helemaal GEK van!' riep ie ineens weer tegen mij.

Ik voelde rode konen opkomen, maar het deerde me niet.

'Weet je waar ik een beetje gek van word?' vroeg ik hem.

Hij keek me niet begrijpend aan.

'Ik word een beetje GEK van dat harde gepraat!'

Man, ik heb net drukke werkdag erop zitten met drukke koters. Schei toch in vredesnaam even uit!

'WAT?!' riep ie toen stomverbaasd.

Ik bekeek zijn trillende handen, zijn vieze hemd en lodderogen.

Ik kreeg mijn zakje frietjes mee en terwijl ik wegliep riep ik:

'lAAT MAAR!'

Labels: ikke

OF IK HET KLEINE BLAADJE MET ZWARTE INKT,

in ontvangst wilde nemen. Er stond namelijk een emailadres op. Van die-je-weet-wel. Het hoefde niet. Maar zou wel ... leuk zijn?

Ooit vertelde een wijze jongenman die nooit lang alleen bleef, en steeds met opgeheven hoofd van beginnende relatie naar beginnende relatie wandelde, dat je altijd kansen moest benutten. Kansen benutten. Als je zou willen natuurlijk.
Jaren geleden had ik jaren liefdesverdriet en wilde niet meer daten en relaties aangaan en bij de eerste de beste toenaderingspoging had ik de neiging het hard op een rennen te zetten. Pijn was iets te vervelend. En dat was me toch wel even een understatement van jewelste.

Dat hele gedoe begreep ik amper. Flirten? Ik snapte het niet. Het was toch de bedoeling alles met een korreltje zout te nemen? Wanneer meende die leuke, grappige, knappe en slimme man er dan wel iets van? Als hij hardop droomde, over leuke uitjes, samenzijn en elkaar leren kennen waarbij hij er vanuit ging dat er goede 'hoop' was dat het wel snor zat, was hij dan bezig een hele grote zeepbel te blazen?

Verwachtingen? Ik mocht aannemen dat als een leuke, grappige, knappe en slimme man die overigens naar mijn opluchting niet rookte, een date met me wilde hij me beter wilde leren kennen. En me beter wilde leren kennen om te zien of 'het wel zou werken'. Als een puzzeltje. En dan was ik toch meestal wel degene die uitlegde dat 'beter leren kennen' betekende dat er in stapjes gepuzzled zou worden.

Ik stond met het briefje in mijn hand naar een handschrift te staren en wist het even niet meer. Als ik zwaar aan de PMS was kon ik er zelfs een potje onbedaarlijk om gaan janken. De laatste keer was het namelijk ook al een berg te hoog.

Labels: ikke

Ik zat met koud geworden eten aan tafel. Broer zou komen eten en hij was er niet. Het was net na half zeven 's avonds.

Ik zat te wachten.
Met een opborrelende onrust in mijn lijf.

Toen de telefoon ging wist ik meteen dat het raak was. Raak in dit geval was jas pakken, telefoon mee, sleutels en met een rotgang fietsen naar de plek des onheils, zoals in 2006, of in dit geval wachten op mijn broer, die me meenam in de auto.

Het is gek. Hoe je zonder emotie handelt. Weet te handelen. Sommige mensen raken in paniek. Daar had ik nooit last van. Het schakelde zichzelf als het ware uit waardoor handelen emotieloos gebeurde. We reden naar het park. Naar de flatgebouwen.

Om te zoeken.
Naar papa.

Toen we zochten en zochten niet vinden konden, in plotselinge uitputtendheid zwijgend naast elkaar in de auto zaten, ondertussen proberend om andere mogelijkheden te zoeken, mijn broer zachtjes richting uitrit reed, keek ik een laatste maal om.

Hij stond op de rand. Rug gebogen. Zonder het te beseffen trok ik de gordel los en gooide de deur open. Ik rende. Ik had nog nooit in mijn leven zo hard gerend.
Het is raar. Ik voelde mijn hart niet kloppen in mijn borstkas. Ik voelde mijn zware benen niet. Ik rende. Ik rende.

Maar de deur kon niet open. Ik sjorde en trok aan de deur.

Ik riep: 'Godverdomme!'

Er kwam een man aanlopen. Hij wist meteen wat ik wilde, en opende de deur van binnenuit. Ik rende de trappen op. Ondertussen belde ik de politie.
Het is vreemd. Wat je op dat moment precies aan juiste informatie mee moet delen aan mensen die je liever niet spreken wilt. Terwijl ik op de bovenste verdieping arriveerde en mijn vader op zijn rug zag zwalken, hevig schokkend met zijn schouders, huilend, wist ik dat ik nu rustig moest blijven.

Ik weet niet meer precies hoe het vanaf toen gebeurde. Ik weet alleen dat ik stapje voor stapje mijn vader van die richel af wilde zien gaan. En dat hij me aankeek maar hij niet zag wie ik was. En toen ineens weer wel. En niet begreep wat ik daar deed. En toen weer huilde. En zich omdraaide. En ik rustig bleef. Hem overhaalde te praten, in de foyer.

Niet daar.
Niet buiten.
Niet op de rand.

Ik weet nog dat ik politiemensen zag. Dat mijn papa daar agressief van werd. Dat hij niet inzag dat ze wilden helpen. Dat het trekken en sjorren werd. Dat ik mijn handen over mijn oren hield. Om het geluid van herrie te dempen. Dat ik mijn ogen dichtkneep. Om de beelden weg te drukken. Dat iemand bij me bleef. Dat alles zo snel ging.

Dat hij naar me omhoog keek, ik bovenaan de trap en hij bij de deur, in hevige boosheid.

En riep:
'Heb jij dat gedaan?'

Toen ik buiten kwam zag ik allemaal mensen. Mensen die ongerust waren, meeleefden. Maar genoeg mensen die af kwamen op sensatie. Toen twee jongens van een jaar of twaalf aan me vroegen wat er gebeurd was, op een manier die ik niet oprecht voelde klinken, schold ik hen verrot. Dat ze op moesten krassen.

Weg!
Oprotten!

Mijn vader had zijn meest kostbare bezittingen thuisgelaten. Zijn trouwring, zijn horloge, zijn paspoort lag ernaast. Soms nam hij alles mee. Ik had weleens nachtmerries dat ik thuis kwam en naar mijn slaapkamer liep en hem zag hangen boven mijn bed.

Want mei komt eraan. In mei leggen vogels hun ei. In mei maken mensen weleens een eind aan hun leven. Het is een ziekte. Depressie. Maar ga mij alsjeblieft niet vertellen dat ik begrip moet opbrengen voor mensen die rondlopen met zelfmoordgedachten. Want ik heb het niet. Ik ben dochter van.

Labels: ikke

Soms krijg ik het ineens te pakken. De reis- oftewel vakantiekriebels. Dan kan ik een hele avond alleen nog maar neuzen in weekendjesweg.nl of overnachting.nl of wat daar dan ook op lijken mag.

China lijkt nog ver weg. Te ver weg. Soms moet ik mijn weekendtas pakken en eruit. Weer of geen weer. Alleen of samen. Liever samen. Maar alleen is geen probleem. Eruit. Naar een oud hotelletje. Met bad. Met een hele fles douchespul erin en dan een uur in een bubbelend bad liggen. Met iPod muziek. Heerlijke zachte lounge muziek. Lichte bliepjes. Relaxed. Zóoooo relaxed.

En dan wandelen in de duinen. Wandelen met m'n haren in de wind. Zon op mijn wangen. Sproeten kweken. Lopen. Heuvels op. Zand onder mijn laarzen. Waaien in de wind.
Uitpuffen en dan weer verder. Om dan bij te komen ergens in een brasserie met lekkere verse koffie. Dampende, hete koffie.

Boek lezen met m'n benen op een bankje. Bladzijdes omdraaien. Woorden en zinnen lezen. Proeven wat woorden en zinnen doen. De wind. De natuur. Relaxed. Zóooo relaxed.



Ik ben binnenkort een weekje vrij. Zal ik?

Labels: ikke

Kleding.
Spijkerbroek: Lee, Kuyichi.
Sneakers: Puma.
Schoenen: Airstep pumps.
Lingerie: Hema of Hunkemoller.
Blouse/ t-shirt: H&M
Horloge: Diesel.
Tas: H&M.
Zonnebril: you're kidding me?
Beauty.
Shampoo: Palmolive. (volgens mij.)
Tandpasta: Prodent arctic whitener.
Parfum: Noa Cacharel.
Deodorant: Rexona.
Bodylotion: Nivea.
Lippenstift: Hema.
Mascara: Hema.
Nagellak: Hema.
Hairstyling: eh ...geen idee.
Hardware.
Camera: Canon Powershot.
Koffieapparaat: Philips.
Televisie: Daewoo.
Mp3: iPod Video.
Mobiel: Nokia.
Auto: geen.
Scooter: nee, wel een fiets.
Eten&drinken.
Bier: niet.
Wijn: sporadisch; zoete witte wijn.
Fris: 7Up.
Koffie: Douwe Egberts.
Mayonaise: niet in huis.
Olijfolie: markant.
Pindakaas: Calve.
Hagelslag: doe mij maar jam.
Margarine: markant.

En nee, het gaat nergens over.

Labels: ikke

NOG AMPER DE KOPPELPOGINGEN TE BOVEN,

dat een deel twee kreeg afgelopen woensdagmiddag, stond ik vanmorgen, nadat ik eerder terug was van een overleg, in een brillenwinkel. Met een jongenman van mijn leeftijd die onophoudelijk aan het grinniken was.

'Ja, we lachen er nu wel om, maar het is best triestig.' probeerde ik nog, met rode konen, uit te leggen.

Zelfs een zonnebril was nog te breed. Hij deed enorm zijn best. Droeg koffers aan met monturen, en merken als Diesel, Gucci en Fendi kwamen op mijn neus terecht, om dan weer afgedankt en afgekeurd in de koffer te verdwijnen. Ik had ook al spijt dat ik deze dure brillenzaak was binnengewandeld.

'Je zou eventueel ook een ki,--'

Ik keek met een waarschuwende blik als een don't-you-even-dare omhoog.

'We kunnen ook een bestaande jongvolwassenenmontuur proberen en daarin zonnebrilglazen laten zetten.' oppperde hij met een twinkeling in zijn ogen.

Dat klonk al beter. Jongvolwassenen. Maar nog steeds voelde ik me kut vervelend. Met een nou-ja-toe-maar-dan schouderophaal wachtte ik op de monturen die uit een andere koffer tevoorschijn kwamen.

Ja, hij zat als gegoten. Mooie vorm. Lichte kleur. Paste goed bij m'n haar, zo zei hij.
Hij noteerde de code van de bril op een visitekaartje.

'Normaal gesproken zijn dan de glazen nog een extra zeventig euro per glas, maar ,-'

Hij keek achterom waar zijn collega in een kantoortje zat, druk tikkend achter een laptop.

'Die krijg je dan van mij cadeau.'

Hij knipoogde.

Ik trok mijn wenkbrauwen zo ver als ik maar kon omhoog.

'Oh ja?'

Hij knikte.

Ik bekeek het kaartje, de bril en de glazen. Mijn gedachten dwaalden af naar de lente. Naar sjans en de lente. De eerstvolgende keer dat ik toe zou zijn aan een (nieuwe) date, vond ik dat alles bubbly moest zijn.

Labels: ikke

HET IS NATUURLIJK VAN DE ZOTTE,

om voor een fluitketel helemaal naar Son en Breugel (via Eindhoven that is)
te gaan. Ik had gewoon een excuus nodig om naar de Ikea te gaan.

Onderweg leek de spoorlijn naar Eindhoven steeds grauwer. Daar dacht de Indonesische schone naast me blijkbaar anders over. Ze smeerde uit een potje, dat op de uitklapbare tafel lag, een smeerseltje uit over haar gezicht. Daarna toverde ze haar knalrode lipstick uit haar toilettasje en smeerde ook dat uit. Toen kwam ook nog de lipgloss en leek de spoorlijn naar Eindhoven opeens een stuk roder kleurrijker.

Ik miste zowaar de bus. Lijn 9 reed zo aan me voorbij. Studenten, al dan niet met afzakbroek en sjaaltjes, aftrapgympen en enorme tassen, liepen aan me voorbij. Ik had het koud. Overal waar ik ging staan botsten mensen tegen me aan. Met of zonder tas. Het maakte me niet uit waar ik ging staan. Waarom was ik ook alweer op weg naar de Ikea? Oh ja, voor de fluitketel. En natuurlijk de zweedse ballen.

Toen de nieuwe lijn 9 kwam deed ik in het kader van durf iets ergs. Ik reed snotjandikkie kaaai zwart. Ja, dat kwam omdat de ene buschauffeur wegging toen ik netjes mijn kaartje gestempeld wilde hebben, maar hij zei dat ik moest wachten op de andere buschauffeur. Daarna werd het gangpad volgestouwd met studentenvolk. Ik had geen zin meer om me ertussen te wurmen.

Op de valreep begon een oudere vrouw, die notabene mocht gaan zitten van een van die jonge meiden, te klagen in het niets over de jeugd van tegenwoordig dat maar stond te eten in de bus.

'Kijk, daar staat het hoor. Geen eten.'

'Er staat: geen friet.' riep een van de meiden, en wees naar een puntzakje met frietjes waar een felrode streep doorheen was gezet.

Toen mijn telefoon ging was ik opeens bang dat die oudere vrouw zich kras zou omdraaien en tegen mij zou beginnen te foeteren. Dat die jeugd van tegenwoordig maar aan het bellen was overal.

'Met Karin...' fluisterde ik dan ook.

Maar de andere kant van de lijn scheen me niet te verstaan en hing op.

In de Ikea liep ik linea recta naar de koffie. En ik spotte een zalmwrap met mosterdsaus met een lekkere salade. Daarna liep ik linea recta naar de fluitketel.

Oke, oke, oke .. en een nieuwe lamp, opbergdoos, onderzetters, waxinelichtjes, een spaarlamp en een bloemenvaasje. Voor de laatste drie rozen die nog over zijn van het boeketje dat ik kreeg. Een unicum.(Understatement. )

Labels: ikke

DE DEFINITIE VAN LEF,

is, denk ik, durven wat je al lang
in je hoofd wenst of wat een stem
in je hoofd blijft toefluisteren.
Een knoop in je maag die uit de knoop moet.

Ik durfde pas geleden,
maar ook omdat ik voor het eerst,
niet nadacht maar simply deed
een man bij zijn wangen te pakken,
mijn langste vinger achter zijn oor,
en mijn mond op de zijne te drukken.

Achteraf wilde ik op het bed springen
omdat ik durfde.

Ik durfde afgelopen vrijdag
op te komen voor mijn gedachten
en het gevoel dat ik erbij had.
Uitspreken, erover te discussieren
en daar Mijn Stem te laten horen.

Achteraf koste me dat een traan,
maar ik durfde.

Ik durfde toe te geven aan
mijn eigen lichaam.
Als je moe bent moet je rusten.
Ik rustte dan ook uit.

Achteraf het allermoeilijkste
wat er is; toegeven aan het falen
van je lijf. En accepteren dat het
zo is.

Durf voelt het allerhevigst,
als ik merk dat ik alleen De Stem ben,
in een overleg, vergadering of andere
groepsgesprekken, terwijl meerdere mensen
net ervoor vertelden het helemaal met je
eens te zijn, maar ik de enige ben die
alsnog opstaat om te roepen.

Achteraf voelt dat enorm alleen,
maar de knoop is wel bij mij
uit mijn maag.

'Leven is het meervoud
van lef.' loesje.

= durf. Breakable.

Labels: dichtjes, ikke, wow

OVER DE ONVERSCHILLIGHEID,

en de resetknop.

Hij klonk aangedaan. Vertelde rustig zijn verhaal met een veelvoud aan zuchten en tussendoor nippend aan een sigaret, wolkjes blazend, en spelend met as in de asbak.
Hij wilde mijn mening. Mijn eerlijke mening. Kort door de bocht mocht. Straight up.

Wat ik ervan vond dat hij afspraakjes maakte met meisjes. Leuke, spontane meisjes. Los. Lekker. Ongedwongen. Vrij. Maar een meisje, dat meisje dat los leek en vrij, bleek niet makkelijk maar moeilijk. Hij wreef over zijn voorhoofd. 'Ik ben altijd eerlijk. Altijd.'

Maar ook al was je eerlijk, dan nog kon je breken wat eerst uit porselein gemaakt was en misschien tussendoor gevallen was en weer gelijmd.

'Wat is moeilijk?' vroeg ik.

Moeilijk was steeds de aanwezigheid van die persoon. Bellen en vragen hoe het ermee was. Onverwachts langskomen.

'Interesse tonen?' vroeg ik.

'Ja, maar ik vertelde haar dat ze dat niet zoveel moest doen. Na een paar dagen nam ik wel weer contact met haar op.'

Er ontschoot me een ietwat cynische lach.

'Mijn mening?'

Ik zag zijn pijn. In zijn ogen. Voelde vertwijfeling. De wirwar aan emoties daaronder. De gesplitstheid van karakters. Enerzijds zo meelevend, hartelijk en gewetensvol. Anderzijds egocentrisch, ondoordacht en harteloos.

'Ik ga ermee stoppen.' zei hij na een tijdje.

'Waarmee?' vroeg ik me verbaasd af.

'Met roken.'

Labels: ikke

OVER CONTACT VALT VEEL,

te zeggen.

Het was een soort van klap in m'n gezicht dat iemand me zo confronteerde met het contact dat ik dacht te hebben met een belangrijk persoon in mijn leventje, maar wat eigenlijk, als we het concept 'contact' gingen ontleden, helemaal geen contact bleek te zijn.

Volgens de encyclo.nl betekent contact; aanraking, verbinding, voeling, samenvoeging.
Misschien is het woord 'verbinding' nog wel het beste woord. Contact kan zo ruim gezien worden. Vorige week stond ik af te rekenen bij een brasserie en draaide me om omdat ik voelde dat iemand naar me keek. Onze ogen maakten voor een seconde of drie contact. En toen was het contactmoment verbroken, omdat ik me moest richten op wat de serveerster tegen me zei. In de trein zit je soms hutje mutje tegen elkaar aan, vooral als een persoon lange benen heeft. Dan doe je soms moeite om geen contactmoment te hebben. Die persoon is onbekend voor je.

Met vriendinnen bel ik anders dan met een vriend.

Als je pas een date gehad hebt dan word je gek van de onzekerheden die met wel of geen contact hebben te maken heeft. Wanneer stuur je een sms? Wanneer bel je? Moet je wachten? Hoe lang wacht je dan? Ben je te opdringerig? Wanneer geef je iemand ruimte?

Zelf ben ik niet opgegroeid met (veel) lichamelijk contact. De dag dat ik voor het laatst thuis was, en mijn vader me naar mijn nieuwe apartementje bracht, kreeg ik van mijn moeder een tosti apparaat. En toen kwamen de tranen. Want hoewel ik graag op mezelf wilde wonen, op m'n twee-en-twintigste, was het ook erg spannend. Mijn moeder sloeg heel voorzichtig een arm om me heen en klopte op mijn rug. Voor het eerst.

Je kunt iemand bellen en bellen. Je kunt iemand bellen en het nergens over hebben; degene zijn die alle vragen stelt, waarop je uh huh, uh huh te horen krijgt, of je treft iemand aan de andere kant van de lijn die doorvraagt.

Nu met het hele internetgebeuren worden contacten ook breder. Laatst sprak ik iemand die nog steeds zijn neus optrok bij het hele idee om via het internet af te spreken. Dat was ergens not done. Liever kwam hij iemand spontaan tegen. Ik dacht erover na en kwam met het volgende voorbeeld:

Als iemand net verhuisd is en niet weet hoe hij nieuwe contacten kan opbouwen in de nieuwe buurt, dan gaat die persoon werken. Naast het werk kan die persoon ook ervoor kiezen om zich aan te sluiten bij een club. Een sportclub, bijvoorbeeld. Bij die sportclub komen mensen die hij nog niet eerder heeft gezien en gesproken. Maar gaandeweg leert hij, via de gezamelijke activiteit, die mensen beter kennen. Daar kan een etentje uit voortvloeien. Of een drankje. Of niets.

Op het internet zijn allemaal 'clubjes.' Mensen die elkaar niet kennen die een gezamelijke interesse hebben, namelijk internet. Soms leer je elkaar beter kennen. Soms niet. Soms besluit je vanuit dat contact af te spreken.

Contact maken.
Contact hebben.
Contact zoeken.
Contactverbinding.

"Het contact van ziel en kunst is een be?nvloeden en vervolmaken van elkaar."
Wassily Kandinsky

Hatsjikidee.

Labels: ikke

DE GANG VAN EN NAAR RITUELEN,

is meeste avonden hetzelfde. Tenzij er een etentje dan wel andere afspraak vaststaat. Maar als de fiets is weggezet, de sleutel gezocht is om al dan wel eerst in het slot van de brievenbus te steken, dan niet in het slot van de voordeur, trek ik meestal meteen mijn leren jack uit, gooi mijn sjaal in de hoek van de stoel en loop regelrecht naar de verwarmingsknop. Dat het in het voorjaar maar flink mag loeien, die verwarming.

Heel af en toe, voordat ik naar boven loop, sjeest de kat met bindingsangst visitekat voor me uit, en gaat miauwend voor de voordeur staan, en kijkt naar mij terwijl ik de voordeur open. Dan sjeest hij naar binnen, wacht in de hal totdat ik ook die deur open, om dan via de tafel, het kleed en vensterbank weer miauwend bij de haldeur te gaan zitten. Een waar genoegen.

Als ik de lamp in de keuken heb aangedaan, de televisie ook aan heb gezet, druk drukkend op 25 omdat mijn hele zendersysteem net zo chaotisch is als ikzelf, maar steeds op de EO beland waar een stom spel gespeeld wordt met rare deuntjes en riedeltjes, schop ik mijn laarzen (of schoentjes en) uit om mijn verkleumde voeten in mijn warme uggly's te laten glijden.

Om dan achterover te zakken op de bank. Met een dekentje om me heen. Warm worden. Want buiten is het zo ontieglijk koud. Mooi koud. Dat dan weer wel. Omdat de sneeuw in dikke vlokken als een langzame confetti naar beneden danst. Omdat binnen zijn, met wat kaarsjes aan en de verwarming hoog alles zo extra knus lijkt.

Dan is het zo'n ontzettende spelbreker dat er verder geen haan in huis is die voor je koken zal. Driedubbele bummer.

Labels: ikke

UIT DE SCHEMER,

knipper ik met m'n ogen maar voel me te moe om helemaal mijn ogen te openen. Alsof mijn wimpers als sluiers zwaarder wegen dan de bedoeling is. Ogen vallen langzaam weer dicht.

Het is pas sinds een maand dat ik 's morgens de wekkerradio met allerlei deuntjes van de buurman niet meer hoor. Het gaat aan me voorbij omdat mijn wekker niet zo vroeg gezet wordt.

Dat oververmoeidheid de overhand neemt en gaat spelen met je nachtrust, alsof het plagerig tikkertje speelt, en het je middenin een droom wakker tikt om te raden hoe laat het is. Gedesillusioneerd probeer je, met zware spieren, de wekker te vinden. Om te zien dat het nog maar half drie is. En de nacht is nog maar net begonnen.

De onrust verlaat nu pas langzaam mijn lijf. Als de ochtend aanbreekt draai ik me nog even om. Mag ik slapen. Diep slapen. Dromen. Liggen. Slapen.
Om dan uiteindelijk met de lichtval van de ochtend op te staan. Te douchen, de koffie te laten pruttelen en een bakje yoghurt te verorberen. Om later mijn tas te pakken en richting station te gaan. Voor nu even.Voor na de schemer. Binnenkort mag ik weer meedoen met het gewone ochtendritueel.

Labels: ikke

SOMS RAAK JE VERWIKKELD,

in een diepgaand gesprek met een wijs mens. Zo'n gesprek gaat, net als de rook van een rokerige ruimte, in je kleding zitten en neem je mee naar huis.
Het onderwerp ging over loslaten. Dat mensen soms dingen, gevoelens en herinneringen meenemen en vasthouden. Want met het vasthouden hou je het bekende vast. En vasthouden was het antoniem voor loslaten.

'Maar hoe laat je dan los?' vroeg ik haar. Voor mij (soms) ook een herkenbaar probleem. Soms had je zoveel ergens in geinvesteerd, zoveel gegeven, zoveel gehoopt, zoveel gedaan dat een einde, dat (soms) toch wel te verwachten was, alsnog als een mokerslag doeltrof. Alsof een klok bleef tikken op dezelfde tijd; zijn wijzers niet vooruit konden. Als een herhaalde hapering.

'Heb je ooit weleens spanning in je lijf?' vroeg ze ineens.

Ja, dat had ik weleens.

'Een soort zelfde spanning als het vasthouden van de rillingen in je lijf. Zoals je weleens buiten moet wachten in de vrieskou in je dikke winterjas maar je lijf niet kan stoppen met rillen. Als je tegen jezelf zegt dat je de spanning loslaat, de kou in dit geval, dan voelt je lichaam zich rustig worden. Je laat het los.'

Dat gaf bij mij een ahaaa moment.

Labels: ikke

HET IS NIET DAT,

ik een IEUW! YUCK! bui heb. Helemaal niet zelfs. Het is alleen zo dat ik opeens, zomaar opeens, bedacht dat een IEUWYUCK top 100 ook wel kon.

1) mannen met lange nagels.
2) mannen met lange nagels waar viezigheid onder zit.
3) Room Eleven.
4) snotjes.
5) walmluchtjes.
6) alarmherrie.
7) burenruzie.
8) driftkoppen.
9) drammers.
10) koude mayo bij warme friet.
11) koude ketchup bij warme tosti.
12) stinkkaas.
13) te zachte handdoeken.
14) te lang gekauwde kauwgom.
15) mannen die in het openbaar spugen.
16) mannen die in het openbaar spugen, ja want deze is dubbel YUCK!
17) witte sokken in donkere schoenen.
18) lelijke voeten.
19) luchtverfrissers.
20) te strakke kleren in niet zo strakke lijven.
21) sjaggerijnen.
22) champignons.
23) korfbal.
24) Uri Geller.
25) lelijke layouts.
26) vlekken op de stoelen in de trein.
27) rokers.
28) prullenbakken in de trein.
29) Kluun's boeken.
30) wallen.
31) gele tanden. (vooruit inkoppertje.)
32) rotte tanden.
33) spinnen!
34) spinnen die je moet opzuigen!
35) sprinkhanen!
36) als iemand je laat schrikken.
37) arrogantie.
38) liegen.
39) haantje de voorste.
40) de kleur oranje in kleding.
41) tijgerprintjes.
42) een string die boven een spijkerbroek uitkomt.
43) knalrode lingerie.
44) paspoortfoto's.
45) de nieuwe outfit van de postbode.
46) als het nederlands elftal in het wit speelt.
47) plamuur op iemand's gezicht.
48) cursussen.
49) zweetlucht.
50) iemand die in je ruimte staat, bijv. bij de kassa.
51) nekhijgers.
52) sowieso teveel make-up.
53) uber metro mannen.
54) rokersvingers.
55) overschreeuwers.
56) mensen die vaak zeggen: 'het maakt mij niet uit.'
57) zwart/wit denkers.
58) oppotters.
59) remsporen.
60) korstjes aan je brood.
61) strings voor mannen.
62) sommige dierenvlees.
63) rapmuziek.
64) ultra baggy jeans.
65) blingbling.
66) projectie.
67) fleecekledij.
68) joggingbroeken.
69) afwassen.
70) Dancing With The Stars.
71) Memories.
72) spelletjes.
73) dronkelui.
74) muffigheid.
75) stof.
76) Jan Smit.
77) dingetjes tussen je tanden.
78) ragout.
79) Telfort reclame.
80) poep onder je schoen.
81) SpongeBob.
82) Dora ook.
83) Wilders.
84) Brussel.
85) Alfredo's.
86) dat zijn mexicaanse politielui.
87) overdadig Brabants dialect.
88) puisten.
89) puisten die je wilt uitknijpen.
90) een vies glas dat in een brasserie voor je neergezet wordt.
91) een peuter die in zijn broek plast.
92) een peuter die bezig is met zindelijkheidstraining en in z'n broek poept.
93) mensen die vaak in de spiegel kijken.
94) eikenhouten meubels.
95) vloerbedekking.
96) vulpennen.
97) slijmballen.
98) asocialen.
99) als iemand 'gatsie' zegt.
100) of 'ciao.'

Als ik iemand per ongeluk ontzettend beledig, email mij niet.

Labels: ikke

IN EEN GESPREK BUITENSHUIS,

waarin ik met interesse en ingehouden plezier luisterde,
was ik net te laat met reageren op het klikken van een fototoestel schuin tegenover me. Mijn impulsieve reactie was wegduiken achter mijn handen. Ik werd zelfs een beetje boos. Een soort van lichte paniek maakte zich van me meester. Het verwarde me altijd. Dat onvoorspelbare.

Ik keek ernaar. Ik keek ernaar en fronste mijn wenkbrauwen. Het was alsof ik met andermans ogen keek naar wat voor me lag.
Met het insmeren van mijn gezicht 's morgens vroeg, een handeling waarbij ik nauwelijks bezig was met het bestuderen van lijnen en trekken in mijn gezicht, smeerde ik beetje creme als een ongedwongen handeling wrijvend over sproeten en huid.

Ik lijk steeds meer op mijn moeder.

Labels: ikke, pics

HET KWAM DOOR MARIEKE,

dat mijn hoofd herinneringen opdrong zo van de diepte naar de oppervlakte.
Het was 1997 en ik limpte met m'n rechterbeen door drukke slurfen en hallen van een vliegveld in Memphis Tennessee. Er werd door grote, forse mannen in pakken, met boze blikken, bagage gecheckt en moesten mensen met hun groene ingevulde lijstjes nogmaals uitleggen what the hell they were doing in the United States.

Twee dagen ervoor wilde ik in Den Bosch een trein halen toen ik omver gelopen werd, op een overvolle roltrap, door een meisje met een volle sporttas, waardoor ik mijn knie in de uiteinden van lelijke roltrappinnen liet vallen. Het deed pijn, maar ik stond weer op, hinkte naar de trein, en ging met pijn vertrokken gezicht zitten en blies uit.

Mijn spijkerbroek was open, mijn knie vertoonde een diep gat en iedereen om me heen zag bloed. De huisarts wilde rond vijf uur eigenlijk