rou·ti·ne [roetiene] de; v 1 door gewoonte verkregen vaardigheid 2 normale gang van zaken
Dat alle rommel Chaos -- een plek moest krijgen, alles op een geordende stapel. Recht -- alles dat scheef was Recht, Gelijk; Ontrommeld voelde bizar genoeg als een bevrijding.
Eigenlijk begon het in de trein. Ik zag een tekst op de voorste bank, een vaal gele bank, waarop met zwarte pen geschreven was.
'Everything that begins has an end.'
De oorsprong. Het begin het te vertellen was op die dag gemaakt. Niet wetende dat enkel deze engelse zin, waar later een verhaal omheen geschreven werd, omgetoverd in een boekwerkje met 'poetische zinnen' zoals menig mensen uitlegde, de kern zou worden van een fictie verhaal.
Er hoort een liedje bij. Dat liedje is altijd ergens, tijdens het tiepen, verzinnen, doorstrepen van woorden en zinnen op sticky notes, revisen en opnieuw indelen op de achtergrond aanwezig geweest.
(Reserveren tegen speciale korting kan nog tot en met 8 oktober.)
Ik opende één oog. Er scheen een streepje zon door het kiertje van het donkere gordijn. In het weekend mocht ik blijven liggen. Dat was een deal die ik maakte toen ik hijgend en puffend aan het bevallen was van Zoon. 'Samen uit, samen thuis!' brieste ik, terwijl er weer een wee kwam.
'Mama?'
Mijn ene oog viel weer dicht.
'Mamaaaah!'
'Godskolere.'
Mijn ene oog viel meteen dicht. Ik kneep 'm dicht.
'Ik. Ben. Er. Niet!' riep ik terug.
Ik porde vriendlief aan. Hij draaide zich langzaam om en sliep verder. Deal naar de klote. Het werd dus zo'n dag.
~~~
'Ik maak het goed met je.' probeerde Vriendlief. Hij aaide over m'n wang en plantte er een kus op. 'Hoe dan?' vroeg ik toch lichtelijk nieuwsgierig. Zou hij eten koken vanavond? De boskippen meenemen? Een bosje bloemen meebrengen? 'Ik heb een klus vandaag, ben wel later thuis.'
Het werd dus zo'n dag.
~~~
'Ik heb geen zin in brood.' zei ik tegen Zoon. Zoon was aan het koffie zetten met een plastic koffiezetapparaat en dito kopjes en schoteltjes.
'Wil jij een sieno?'
'Hmm, lekker. Ja, graag.' speelde ik mee.
'Zullen we pizza maken?' stelde ik voor. Zoon dacht even na. 'Met salami.' 'Maar dan moeten we eerst alle spullen gaan kopen in de winkel.'
Zoon liep naar de gang en kwam terug met zijn spijkerjack en pet.
~~~
Ik geeuwde voor de zoveelste keer. Na het opruimen van alle blokken, het stofzuigen, afwassen, was draaien, was ophangen, schoenen zoeken die Zoon had weggelegd ergens 'Ja, hallo! Ik ben Gekke Henkie niet! Zoek eens even mee!' , krijt van het tapijt halen, knuffels verzamelen, telefoontjes van en naar papa, eten koken en wederom afwassen en opruimen, Zoon laten badderen en naar bed, lag ik tegen Vriendlief aan op de bank.
'Je zou het goedmaken.' constateerde ik zachtjes in zijn shirt. 'Wat zou ik goedmaken?' Ik keek verontwaardigd op, maar zag zijn pretoogjes. 'Lul!' ... 'Ik denk dat ik toch eens ga kijken naar part-time werk.' bedacht ik me hardop. 'Hmm mm.' Er viel een traan over m'n wang. 'Als elke dag hetzelfde lijkt, ook al vind ik Zoon zo lief, kom ik niet meer helemaal uit de zogenaamde verf.' 'Hmm... Ben je wel gelukkig?'
Ik dacht erover na. Glimlachte.
'Ja. Dat dan weer wel.'
*Een dag in de schoenen van een ander. Virtueel dan. Uitwisselingsprojectje met keklog.nl
Er viel een witte sluier heel langzaam van boven naar beneden. En ik zag dat ik naar boven keek Mijn armen uitstak, Mijn vingers ver gespreid totdat alles in tijd leek stil te staan. De sluier leek vlak boven me te blijven hangen Alsof het wachtte op mijn toestemming om neer te dalen, Zoals een goedkeuring, Een uitgekomen wens.
De ruwe versie van witte koord is af. Vanmiddag zal ik lunSen met iemand die werkt met tekst. Praten over en met iemand die werkt met tekst is als slagroom op een toetje. Werken aan je werk is leuk en uitdagend. Doen wat je leuk vindt is een balletje energie in je lijf dat gaat bruisen als een bruistablet. En soms, zelfs via zoiets als twitter gaan balletjes rollen. = verbindingen!
Hoe blijf je alles zien, in een wereld nauwelijks zichtbaar?
Vreemd dat men geneigd is de ogen te sluiten voor alles dat op de een of andere manier te fel is, te dichtbij, te licht, te snel. Als lichtflitsen je ogen willen doorpriemen, sluit het oog zich vanzelf.
En in de stilte die daarop volgt, brengt de herinnering alles naar boven.
'Je mist dus niets, als je niets mist.' Ik ben erachter dat dat niet klopt.
