belangrijk:
Alle schrijf, teken en foto content is van en blijft bij Karin R ©.
Tenzij anders vermeld.
Witte Koord:
een gedichtenbundel met één verhaal.
reserveer nu!
MOMENTEN:
Terwijl hij zijn bestelling doorgeeft aan de jongen met het schort, steekt ze met gejaagde bewegingen een sigaret op. Hij luistert naar de muziek en glimlacht af en toe naar haar. Robert Palmer, denkt hij. Hoe verzinnen ze het. Een gedeelte van de muziek gaat verloren in het gesis van de koffiemachine. Jammer.
Als de koffie wordt gebracht, steekt ze nog een sigaret op. "Druk hier", merkt ze op en neemt een lange haal. "Goed om weer eens samen te zijn" zegt hij. "Is te lang niet gebeurd en ik heb het gemist." Ze knikt beamend en blaast een lange sliert rook uit. "Gezellige tent, we hadden hier meer naar toe moeten gaan" merkt ze op en doet haar best om te glimlachen. Hij knikt en neemt een slok koffie.
Dan ineens is de knoop in zijn maag er weer en in een vlaag van besluitvaardigheid pakt hij haar hand. "Lieverd, ik moet je wat vertellen." Hij merkt dat zijn stem trilt en dat zijn koffie weigert omlaag te lopen. Tot zijn verbazing ziet hij haar gezicht ontspannen en een flauwe glimlach verschijnt. "Dat weet ik" zegt ze kalm. Voor het eerst die avond kijkt ze hem aan, met droeve ogen.
Robert Palmer is afgelopen.
Dit is deel 5, geschreven door Heer Suffie, van een weblog tweeluik onderonsje dat iedere maand een kijkje laat nemen in de wereld die mensen en cafebezoek heet. Het vervolg komt eraan..
Labels: tweeluik
7:10 PM //
ZEG, WAT LEES JE?
De ober was pas in dienst. Een blonde dame kwam gehaast binnen
wandelen en hij veegde zijn handen af aan z'n schort voordat hij z'n
hand uitstak en zich voorstelde. "Vandaag begonnen?" hoorde zij als toeschouwer hem aan de blondine vragen. Zij zat in een hoek van een donker eetcafe in Nijmegen. Er waren al vier verschillende meiden langs haar heen gelopen. De een te druk met het angstvallig vasthouden van een vol dienblad, de ander zag haar gewoonweg niet omdat een lok haar voor haar gezicht zat. De ober had al een keer naar haar gekeken en ze had ook een keer aarzelend haar hand half in de lucht gestoken om halverwege te ontdekken dat hij langs haar heen keek. Ze dacht bij zichzelf, als er niemand na tien minuten aan haar zou vragen wat ze graag wilde eten of drinken dan stapte ze op. De deur ging open en de ober zag een bekende. De bekende was een vlotte gast met een brede glimlach. Groot. Knap. Zo'n gast die, overal waar hij binnenkwam, mensen naar hem liet kijken. Ze klikte op de toetsen van haar mobieltje, omdat ze net een sms ontvangen had en keek met een half oog richting het drukke geklets pal voor haar tafeltje. Er stonden twee heerschappen naar haar te kijken. De ober en de man met de uitstraling. Ze lachtten. "Als de berg niet tot Mohammed wil komen, dan moet Mohammed naar de berg.." riep de ene tegen de andere, porde de ander in z'n arm en knipoogde tot haar. Ze glimlachte en concentreerde zich weer op het berichtje. "Hoe is het?" vroeg de ene gast aan z'n maat, terwijl de ander met een wijds gebaar liet zien waar hij net was begonnen met werken.
"Mag ik een grote koffie?" riep ze toen maar, want de tien minuten waren al lang voorbij. Ze keken beiden verbaasd achterom. "Tuurlijk mag je een grote koffie!" riep de ober gespeeld verontwaardigd uit.
Fijn. Als de koffie ook nog warm is krijg je de hoofdprijs. Nadat ze haar mobieltje opzij gelegd had, pakte ze een boek uit haar tas. De ene gast drentelde nog steeds voor haar tafeltje en stak nu een sigaret op. "Wat lees je?" vroeg hij opeens. Dat zorgde er bij haar altijd voor dat ze even het moment, als in een
freeze scene, wilde stilzetten. Oke, wilde ze hier op in gaan, of wilde ze met rust gelaten worden? "Coupland." Antwoordde ze glimlachend. Legde een plukje haar achter haar oor. "Aha..."
Het werd stil aan de overkant. De rook werd in een walmpje haar kant op geblazen. Ze onderdrukte een kuch. "Mag ik bij je zitten?" Ging hij door. Ze bekeek zijn warrige haren, zijn flirterige ogen en schoof toen, na enige aarzeling, haar jas opzij.
"Ga je gang."
Dit is deel 4 van een weblog tweeluik onderonsje dat iedere maand een kijkje laat nemen in de wereld die mensen en cafebezoek heet. U bent aan zet, Heer Suffie..
Labels: tweeluik
6:29 PM //
MOMENT:
Ze had nerveus met een gekreukt servetje gespeeld toen hij aan haar vroeg waarom. Ze hadden net geluncht. Geen vuiltje aan de lucht. Waarom had ze het zover laten komen? Ze had geen idee. Het waren wellicht een aantal facetten geweest. De periode. De avond. De roes. De warmte. De aandacht. Tijdelijke genegenheid. Vooral de warmte.
"Het is te laat nu he." Ze glimlachte zonder echt de glimlach te voelen.
De felle zon deed hem zijn ogen toeknijpen. Aan de andere kant van het glas klonk het geschreeuw en gelach van kinderen die speelden in het zand. Een groot vrachtschip schoof vanachter de pier vandaan statig het beeld in. Het leek of ze schrok toen hij naar haar keek, toen zette ze haar lege koffiekopje terug op het terrastafeltje.
"Hoe moet het nou met ons?" vroeg ze zachtjes. Hij wist het niet en haalde zijn schouders op.
"Zo kan het toch niet langer?" zei ze nog zachter. "Of vind je van wel?"
Hij schudde zijn hoofd, te verward om nee te zeggen maar te wanhopig om er iets tegen in te brengen. Een hand schoot langs hem heen en greep naar de digitale camera die naast zijn sigaretten op tafel lag. Een joviale stem: "Zal ik even een foto van jullie maken? Verliefd zijn op zo'n mooie dag als deze en er dan geen aandenken van hebben, dat is toch te gek?"
Geschrokken keek hij opzij. De man had twee tafeltjes verderop gezeten, samen met een vrouw en twee kinderen en toen hij die richting op had gekeken had man samenzweerderig naar hem geknipoogd. Nu stond hij daar, met de zon in zijn rug en de camera gericht op hun beiden. "Zo jongens" ging de man verder. "Een beetje lachen, hoor. Zo ja, ietsje dichterbij. Mooi! Wat zijn jullie een leuk stel zo. Mooie camera trouwens, goed plaatje zeg! Nou, kijk eens. Prachtig toch? Alsjeblieft en een fijne dag nog."
Ze had vaag het bekende luchtje van zijn shampoo geroken. Had voor even zijn lichte baardgroei willen aanraken. Zijn wang.
"Ja..." zei hij zacht "Ik weet niet wat ik zeggen moet."
Ze was als versteend blijven zitten. Had opeens tranen weg geknipperd. Ze kon niet meer terug. Hierna zouden ze allebei hun eigen weg gaan na deze ogenschijnlijk romantische lunch aan het water. Ze zuchtte en fluisterde zacht:
"Wil je me nu naar huis brengen?"
Hij knikte aarzelend, zette de camera op tafel en pakte zijn portemonnee.
Dit is deel 3 van een weblog tweeluik onderonsje dat iedere maand een kijkje laat nemen in de wereld die mensen en cafebezoek heet. Bedankt meneer Suffie in retreat..
Labels: tweeluik
11:40 PM //
MOMENT
De felle zon deed hem zijn ogen toeknijpen. Aan de andere kant van het glas klonk het geschreeuw en gelach van kinderen die speelden in het zand. Een groot vrachtschip schoof vanachter de pier vandaan statig het beeld in. Het leek of ze schrok toen hij naar haar keek, toen zette ze haar lege koffiekopje terug op het terrastafeltje. "Hoe moet het nou met ons?" vroeg ze zachtjes. Nu was het zijn beurt om te schrikken. Hij voelde hoe het bloed naar zijn hoofd stroomde, zijn hart oversloeg. Maar hij wist het niet en haalde zijn schouders op.
"Zo kan het toch niet langer?" zei ze nog zachter. "Of vind je van wel?" Duizend gedachten schoten door zijn hoofd terwijl hij toekeek hoe de zeewind met haar haren speelde. Hij schudde zijn hoofd, te verward om nee te zeggen maar te wanhopig om er iets tegen in te brengen. Een hand schoot langs hem heen en greep naar de digitale camera die naast zijn sigaretten op tafel lag. Een joviale stem: "Zal ik even een foto van jullie maken? Verliefd zijn op zo'n mooie dag als deze en er dan geen aandenken van hebben, dat is toch te gek?"
Geschrokken keek hij opzij. De man had twee tafeltjes verderop gezeten, samen met een vrouw en twee kinderen en toen hij die richting op had gekeken had man samenzweerderig naar hem geknipoogd. Nu stond hij daar, met de zon in zijn rug en de camera gericht op hun beiden. "Zo jongens" ging de man verder. "Een beetje lachen, hoor. Zo ja, ietsje dichterbij. Mooi! Wat zijn jullie een leuk stel zo. Mooie camera trouwens, goed plaatje zeg! Nou, kijk eens. Prachtig toch? Alsjeblieft en een fijne dag nog."
Even zaten ze als bevroren, dwaas glimlachend, terwijl de man en zijn gezin richting parkeerplaats verdwenen. "Bedankt, he!" riep ze hen na. En toen zachter: "Wil je me nu naar huis brengen?"
Hij knikte, zette de camera op tafel en pakte zijn portemonnee.
Dit is deel 3 van een weblog tweeluik onderonsje dat iedere maand een kijkje laat nemen in de wereld dat mensen en cafebezoek heet. Bedankt meneer Suffie in retreat.
Labels: tweeluik
8:03 AM //
VOOR HET EERST:
Onder het neurien van een niet-bestaande melodie liep hij de tafeltjes langs en leegde de asbakken. Bij iedere stop maakte hij een passende opmerking of grap met zijn steenkolengruizen stem en knipoogde hij vet tegen wie hij aan het tafeltje aantrof. Na veertig jaar horeca-ervaring kende hij zijn pappenheimers door en door en wist hij precies wat hij tegen wie kon zeggen. Een blik met zijn rondom bewalde ogen leerde hem alles wat hij over iemand weten wilde.
De man bij het raam bijvoorbeeld, die over zijn koudgeworden koffie heen naar buiten staarde. Vreemd geweest en nu hopeloos spijt, schatte hij zo in. Of de vrouw met haar laptop op tafel, kauwend op haar pen en haar witte wijn naast haar op een stoel, moest absoluut naar een belangrijke klant. En alles moest precies in orde zijn, want als vrouw kon ze het zich nog steeds veroorloven om ook maar een klein foutje te maken.
En dan dat jonge stelletje midden in de zaak. Zij was een lekkertje, zag hij waarderend. Hij was een lange slungel die overduidelijk zijn hormonen niet onder controle had. Dat was niet zo gek, bedacht hij zich waarderend, want het was echt een snoepje. Was hijzelf maar jonger, dan zou hij het wel weten. Hij merkte dat hij onbewust grinnikte om z'n eigen gedachten. Het joch speelde met het roodgeverfde glas, waarin hij eerder op de avond een kaarsje had aangestoken en liet het in zijn handen ronddraaien tot het kaarsje uitging. Prompt kwam dit het arme joch op een verontwaardiging gesiste uitbrander van zijn tafelgenote te staan, waarop hij haar sip en geslagen aankeek.
Hij grinnikte weer en griste een aansteker van de bar. Veertig jaar horeca hadden hem goddelijke macht gegeven over de sociale processen die er onder zijn dak plaatsvonden. Deus ex machina, had iemand hem ooit eens uitgelegd. Met drie passen was hij bij het tafeltje, pakte het glas uit de handen van de beteuterde slungel en stak het kaarsje aan. "Zo meid" zei hij met z'n gorgelende stem, "als zijn vlammetje vanavond weer uitgaat, mag je me gerust even roepen."
Maar het was de moddervette knipoog die het 'm deed. Dat wist hij zeker...
Dit is deel 2 van een weblogtweeluik rolluik onderonsje dat iedere maand een kijkje laat nemen in de wereld dat mensen en cafebezoek heet. Bedankt meneer Suffie in retreat. Labels: tweeluik
7:35 PM //
BIJ VAN PUFFELEN:
Bij het cafe restaurant aan de Prinsengracht was het druk. Sophie had net haar blonde haren in een losse knot gestoken en was met electronische portomonnee en schort langs de bar gelopen om haar collega's te groeten. Daar friemelde ze met de koorden van haar schort terwijl ze het apparaat vastgeklemd hield onder haar kin.
"Tafel 23 moet nog." riep collega.
Ze zette een glimlach op, rechtte haar schouders en struinde via de houten tafels naar twee heren die met rug naar haar toe zaten te praten.
"Heeft u al een keus kunnen maken?"
Een van de twee legde zijn blik van haar heupen naar haar licht voorover gebogen buste, daar zij in het geroezemoes van andere gasten goed wilde horen wat de mannen wilden nuttigen, en vervolgde toen zijn blik naar haar ranke nek naar haar reebruine ogen.
"Twee bier?" antwoordde hij schor. Schraapte zijn keel. De ander leek zich niet te storen aan het bijna voorbijgaande oogcontact van serveerster en klant.
"Weet je, het toepassingsgebied van een Rickenbacker 4001 is uiterst smal. Maar binnen dat gebied vind ik hem dus echt onovertroffen. Ik vind die dingen dus echt helemaal niets. Er zit geen laag in die dingen en ze klinken naar piano’s. Hoe kan je daar nou een basis mee neerzetten?" vervolgde de ander zijn verhaal.
Sophie was nooit zo gecharmeerd geweest van oudere mannen. Of, tenminste, niet ouder dan vijfentwintig. Ofzo. Maar dit exemplaar was best te doen. Best te doen.
Collega achter de bar zette twee bier op het dienblad. Zij legde er bierviltjes bij. Ze streek met haar tong langs haar opeens droge lippen voordat zij wederom haar schouders rechtte en naar tafel 23 stevende. Ze was blij dat ze haar fijnste rokje had aangedaan, in plaats van haar oude, verschoten spijkerbroek.
Sophie zette de glazen neer. Er dripte wat schuim op haar vinger dat ze achteloos van haar vinger likte. Met een glimlach draaide zij zich op haar hakken om en liep ze verder.
Temidden van de drukte voelde ze zijn blik op haar gericht. Een soort van jongensachtige volwassen dromerigheid. Ze leek te zweven langs andere tafels terwijl ze de sensatie van flirtende en verlekkerde blikken op zich gericht voelde.
Hun glazen waren leeg, ontdekte ze.
Wiegend kwam ze op hen af gelopen met een ietwat verlegen glimlach.
"Nog een keertje hetzelfde, heren?" vroeg ze toen.
Dit is deel 1 van een weblogtweeluikonderonsje dat iedere maand een kijkje laat nemen in de wereld dat mensen en cafebezoek heet. Resterend stukje tekst staat hier.Labels: tweeluik
3:41 AM //
