belangrijk:
Alle schrijf, teken en foto content is van en blijft bij Karin R ©.
Tenzij anders vermeld.
Witte Koord:
een gedichtenbundel met één verhaal.
reserveer nu!
de verlate WoW.
rou·ti·ne [roetiene]
de; v 1 door gewoonte verkregen vaardigheid 2 normale gang van zaken
Dat alle rommel
Chaos -- een plek
moest krijgen,
alles op een
geordende stapel.
Recht --
alles dat scheef was
Recht,
Gelijk;
Ontrommeld
voelde bizar genoeg
als een bevrijding.
fragment uit
Witte Koord.
(all rights reserved.)Reva is overal!
KLIK!Labels: in de trein, projectje, wow
12:22 PM //
de WoW.
Bevlieging.
Wat komt, dat gaat
uiteindelijk.
Tenzij je,
vast kan grijpen
alles dat voor jou
grijpbaar blijft.
Ook het onzichtbare,
het mysterieuze,
het bevlogene.
Wat komt, vertrekt weer
Behalve de droom, de kracht.
Labels: dichtjes, wow
2:12 PM //
de verlate WoW.
origineel
[zelfstandig naamwoord]
dat wat echt is: dit is geen kopie, maar een origineel
'Geloof jij in God?'
BAF! Die kwam even binnen.
We liepen op de antiekmarkt. Allemaal spulletjes die je kon kopen die van andere mensen geweest waren. Ik kreeg daar altijd een apart gevoel van. Dat gevoel van energie van mensen, overgedragen in spullen. Zodat het geleefd had. Doorleefde bij een ander.
Ik keek en beetje hulpeloos naar haar vader. Hoe ging ik dit een kind van zes jaar uitleggen? Geloven (in wat?) was één ding. Uitleggen een tweede.
'Nou, ik geloof denk ik niet in de man met de baard.'
Ik schrok meteen toen ik het zei. Sinterklaas, stomkop! Sinterklaas bestaat toch ook! ‘Liefde is als Sinterklaas. Je moet erin geloven, anders wordt het niks!’ -- alles is liefde.
'Ik bedoel, -' En keek nog eens naar haar vader. 'Hoe moet ik dat uitleggen?'
'Dat weet ik niet. Dat weet jij het beste.'
Daar had ik ook bar weinig aan, zeg."Ik geloof wel zoiets als de hemel.' probeerde ik verder.
Ik keek naar de oude kopjes en schoteltjes, schilderijtjes, frutsels en prutsels en
waande mezelf even in een aura van moeilijke kindervraagstukken waar ik hopeloos
niet uit kwam.
Labels: wow
4:55 PM //
de verlate WoW.
Verdwijnen (onovergankelijk werkwoord; verdween, is verdwenen; verdwijning)
1 door vertrek of verwijdering onzichtbaar worden
Het is raar, dat als dingen, spullen, personen of herinneringen verdwijnen, daar iets nieuws voor in de plaats komt.
Max ging dood.
Sido leeft.
Ik verloor in mijn baan mijn oude groep bij een locatie, en kreeg, na veel omzwervingen en vervelende dingen tussendoor, een nieuwe groep bij een fijnere locatie.
Door de lekkage, jaren geleden, verloor ik al het tastbare aan herinneringen, maar ik maak nieuwe.
Ik ben vrienden verloren maar ik krijg nieuwe.
Liefdes gaan maar komen ook. In allerlei vormen.
Soms zie ik ze niet meer,
die hartjes, maar op een onverwacht moment is het er weer.
Mensen die me dierbaar waren gingen op een oneindige reis. Het tastbare was verdwenen, maar in m'n dromen verschijnen ze. Soms.
Soms kan ik de stilte niet meer horen. Het is weg, maar als ik goed luister is het er wel.
Wat is nou verdwijnen? Werkelijk?
Labels: wow
4:25 PM //
de verlate WoW.
Vechten tegen de bierkaai. Als een Don Quichotte tegen de molens.
Het stomme ervan is dat het niet opschiet.
Het schiet niet op.
'Het schiet gewoon niet op, K.' zei het stemmetje tegen mezelf.
Vroeger nam ik makkelijker de beslissing mijn biezen te pakken bij een werkplek, na een jaartje of drie, om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Ik was nooit een studiewonder, leerde van de praktijk, gevoelsmatig en door observeren. Als het tijd was, ging ik. Ik huilde bij elk afscheid. Zwaaide collega's uit en ging.
'Het schiet niet op,K.' vertelde het stemmetje in m'n hoofd. Het zit zichzelf steeds meer in de weg. Wat wil je nu eigenlijk? Waarin kan je werkelijk uitblinken? Waar ben je écht goed in?
Er was een moment, toen ik de decaan sprak van de mavo, dat ik vertelde dat ik wilde tekenen. Hij regelde een afspraak bij de grafische mts in Boxtel. Ik liet mijn map zien. Men was onder de indruk. Ik kreeg een rondleiding. Iets in mijn buik vertelde me dat ik dit niet ging doen. Melkpakken 'herdesignen' was niets voor mij. Ik moest doen wat ik altijd al had gedaan. Waar mijn hart lag. Kinderen helpen.
Ik loop erop vast. Ik kan niet alle kinderen helpen. Ik kan signaleren, constateren en op onderzoek uit, maar ik ben niet bevoegd om daadwerkelijk een kind verder te helpen. Of niet genoeg. En het frustreert.
Vorige week plande ik een gesprek met mijn leidinggevende. Ik ga uitzoeken wat ik nog meer kan en wil. Ik krijg op projectmatige basis wat andere taken toegeschoven. Een nieuwe groep inrichten bijvoorbeeld. Wat meer kantoorwerk. Voor de afwisseling. Proeven wat ik wil en kan. Op een andere manier bezig zijn met creativiteit.
Ik ben een resultaatgericht mens. Dat is waar ik achter ben gekomen. En in plaats van vechten tegen de molens, zet ik de molens even stil om te zien welke richting ik op wil.
Labels: wow
12:25 PM //
De verlate WoW.
Dood.
Vorige week, toen uit Max het leven wegblies, als in een zuchtende berusting; alle pijn verdreven en de herinnering voorbij, sprak ik iemand over de dood. Dat er bij mij thuis, in de halkast, een wilsbeschikking ligt. Omdat. Daarom.
Sommige mensen kunnen er niet over denken. Ik zie het als een wezenlijk onderdeel van mijn bestaan. Dood hoort net zo bij het leven als het leven bij de dood. Waar een man of vrouw dood gaat, wordt ergens anders een baby geboren.
Het liefst spreek ik met kinderen erover. Want dan mag je woorden als 'dood' gewoon noemen. Dood is heel veel dood, maar uit herinnering leef je.
Er staat een dik boek in mijn boekenkast, van mijn lievelingsdichteres Christina Rossetti. In dat boek staat een mooi gedicht over de dood. In mijn wilsbeschikking staat dit gedicht genoemd. En verder staat erin dat ik liever niet wil dat ze in het zwart gekleed gaan. Ze mogen ook geen koffie en cake.
'Laat ze maar BBQ-en!' riep ik in het telefoongesprek uit.
Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go, yet turning stay.
Remember me when no more day by day
You tell me of our future that you plann'd:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.
Het liefst wens ik een feestje. Een feestje dat ik geleefd heb. Met heel veel hobbels en soms wat dalen maar zeker ook met zoveel franje en heel veel plezier. En ondertussen probeer ik elke dag te leven. Het kan morgen zomaar over zijn. (In hoeverre je
over over noemt. Maar dat is een andere WoW.)
Labels: wow
2:27 PM //
(zelf) dosering. de verlate wow.
1 Een dosis bepalen;
2 In doses verdelen.
Het opstaan met een onverklaarbare katergevoel. Niet dat ik een druppel alcohol gedronken had op die verjaardag. Ik drink zelden alcohol. Heel af en toe een moeseltje misschien. Meer richting
nooit dan
zelden. Het zien van mensen die steeds joliger werden met een slokje op. Ik had nog een 7Upje genomen. Met enkel bubbels vermaakte ik me ook wel. Gelukkig waren er 'chauffeurs die niet drinken mochten' en ook aan de sapjes en bubbels waren. Het was blijkbaar soms een punt van discussie thuis; drink jij straks, of ik? Ik kon het niet begrijpen.
Toen ik negentien was vierde ik mijn eindexamen en had een kelderfeest. Na drieen sjokte ik met een straalbezopen kop langs keldermuren en wankele trappen naar boven om in een bestelbusje van vriendinnetje naar huis te gaan. Ik stond met een straalbezopen kop in de tuin van de buren en vertelde vriendin's ouders eens eventjes de keiharde waarheid. Vervolgens drukte ik tamelijk lang op de deurbel. Genanter kon het niet. Buurvrouw stond met schrik op haar gezicht in haar duster naar haar buurmeisje te kijken. Via de heg kroop ik naar mijn eigen huis. Natuurlijk hoorde ik de details dagen later pas. Toen ik helder en nuchter kon aanhoren hoe de drankconsumpties 'gevallen' waren.
In welke gevallen deed ik een oogje toe en in welke gevallen wilde ik mijn knoop in de maag achterna en uiten wat mijn wensen en meningen waren? In hoeverre was 'open staan voor' toereikend en wanneer teveel voor mij? Wanneer was mijn eigen open visie 'op'? In hoeverre was 'star' star? Als ik mijn hart voelde kloppen onder mijn borstkas omdat ik in een omgeving was, of hoorde hoe iemand ander's zijn of haar omgeving was, hoe een thuissituatie in elkaar stak, wat bij een ander normaal was en bij mij niet, wanneer gedroeg ik me er dan naar door te zeggen:
dit is niet wat ik wens voor mezelf?Continu innerlijk in conflict met mezelf zijn brak me soms op. Als een kotspartij na een stevig potje zuipen. Maar ik zoop niet. Meer. Mijn eerste straalbezopenzijn was ook meteen de laatste. Het ziet er zielig en betreurenswaardig uit als iemand wankelend op haar pumps langs liggende studenten zwalkt op weg naar huis. Toen en nu.
Heel af en toe proost ik erop. Met een moeseltje. Niet meer en niet minder.
Labels: wow
3:00 PM //
EGOISME.
Er klonken volwassen klanken van buiten. Ik sjokte op m'n flipflops, gezicht vol in de zon, brief in mijn hand, langs al het prachtige groen. Op de hoek zaten oudere mensen buiten. Ik hoorde iemand van de leiding van het verzorgingshuis zingen.
'Daar bij die molen, die mooie molen.'
Er sloeg een sluier van mistroostigheid om me heen. Op het pad naar mij toe liep een vrouw achter een invalidewagen met daarin een grijsharige oudere vrouw. Haar ene hand in een plastic koker. Het zat raar gedraaid. Haar magere benen in een
te donkere panty. Ze leunde voorover op de desk van de wagen. Witte gekreukelde blouse. Oude huid. Haar ogen mat en troebel blauw. Ze keek me, in het voorbijgaan, aan.
Wat zou ik doen? Tegen die tijd? Als het moest? Ik dacht aan een moeder van een kindje bij mij in de groep, die maandenlang zorgde voor haar doodzieke vader. Terminale kanker. Geen beterschap en geen vooruitzichten. Zij had geen broers en zussen, deed alles alleen. Uit liefde. Kindschap.
Vorige week bracht ik mijn vader een bezoekje. Hij was jarig die dag. Ik gaf hem een kaartje en geld. Dat had hij gevraagd. Hij wilde dolgraag spullen kopen voor het biljarten. Zijn ietwat kromme rug keek mij aan toen ik vanaf de bank naar hem keek.
Een moment schoot een nare gedachte door m'n hoofd.
Als je in mei maar geen gekke dingen gaat doen, pap. Dan was dat geld ook voor niets geweest. Labels: wow
12:19 PM //
VERWARD.
EIGENLIJK KON IK EEN LANGE TIJD NIET,
helemaal verklaren, uitleggen of bedenken wat ik nu precies van binnen voelde. Het kwam en het ging. Als een eb en een vloed. Golven die langzaam weer langs de zandrand dreven en weer terugdeinsden.
Het gevoel iemand heel graag te willen
vertrouwen, die persoon te geloven op woord en daad. Wat jij zegt meen jij. Wat jij hardop uitspreekt meen je. Toch? Als je een grapje maakt, een flirt, een toespeling, een ondertoon,
een golfje dat met een duw de zandrand opglijdt, tegen mijn voeten aan, even kietelt, en weer terugdeinst de zee in, dan zie ik dat toch? Of ik merk de draai in het verhaal. Toch?
Dat ik erachter kom, doordat daden geen daden meer zijn en woorden anders worden, soms verdraaid, anders uitgelegd, meegedeeld, dan verwart me dat. Want eerst zei je dit, en droomde je dat, en wilde je dit en deed je dat.
'ik snap soms niet
hoe alles werkt,
met woorden en daden.
ik moet toch kunnen vertrouwen
op woorden en daden?'Laatst zei iemand tegen mij, 'Jij zoekt overal naar grip.' Misschien.
Grip is tastbaar, vast en heel. Alle woorden dwarrelen in de lucht, gaan mee met de wind, en soms, bij sommige mensen, vliegen ze weer terug naar mij. Een handjevol mensen waar ik op kan bouwen. Omdat zij de stenen zijn van de muurtjes die ik bouwen moet. Voor stevigheid. Als een investering. Basis. Grondbeginsel.
Papa loopt weleens weg. Opeens. De deur uit. Vroeger liep papa weleens weg. Opeens. De deur uit. Maar kwam toch wel weer terug.
Daden.
Een leukerd zegt weleens: 'We gaan samen zijn. Oke?' Maar we gingen uiteindelijk niet samen zijn. Soms niet eens een beetje.
Woorden. ...
Wil ik ergens onschuldig instappen of wil ik wantrouwen hebben?
Is er ergens een gezonde middenweg?
Labels: ikke, wow
8:41 AM //
DE VERLATE WOW, deel 2.
HET WAS DE WOENSDAG DER WOENSDAGEN,
toen ze wakker werd en haar ogen opende om te bedenken dat er geen weg meer terug was. Op de overloop naar de zolder hoorde zij zachte voetstappen, alsof er in een slowmotion iemand langzamer dan langzaam naar boven liep, de trap op, langs krakend hout en tikkende klok.
Er werd geklopt op de deur, en ze hoorde een doffe zin vanachter een gesloten deur uit de mond van mama komen.
Of ze binnen mocht komen, er was gebeld.
Ze sloot haar ogen, hield zichzelf even in een foetushouding voordat ze zich omdraaide en naar de gesloten deur staarde.
Er werd nogmaals zacht geklopt. De klink van de deur ging naar beneden en de deur ging langzaam open, eerst op een kier, toen stond mama in de deuropening.
In de stilte die volgde wist dochter wat moeder vertellen ging. Wist dochter dat alles even stoppen zou. Eventjes. Heel eventjes.
'Je mentor heeft gebeld. Je bent inderdaad blijven zitten. Het is jammer, maar ja ...'
Mama bleef in de deuropening staan. Dochter knikte. Een moment van stilte voordat mama haar rug keerde, de deur sloot en naar beneden liep.
Ze draaide zich om. Het dekbed draaide onvrijwillig met haar mee. Met haar hoofd naar de muur toe huilde ze. Niemand zou het zien en horen.
Labels: wow
5:59 AM //
de late wow.
DE DEFINITIE VAN LEF,
is, denk ik, durven wat je al lang
in je hoofd wenst of wat een stem
in je hoofd blijft toefluisteren.
Een knoop in je maag die uit de knoop moet.Ik durfde pas geleden,
maar ook omdat ik voor het eerst,
niet nadacht maar
simply deed
een man bij zijn wangen te pakken,
mijn langste vinger achter zijn oor,
en mijn mond op de zijne te drukken.
Achteraf wilde ik op het bed springen
omdat ik durfde.
Ik durfde afgelopen vrijdag
op te komen voor mijn gedachten
en het gevoel dat ik erbij had.
Uitspreken, erover te discussieren
en daar Mijn Stem te laten horen.
Achteraf koste me dat een traan,
maar ik durfde.
Ik durfde toe te geven aan
mijn eigen lichaam.
Als je moe bent moet je rusten.
Ik rustte dan ook uit.
Achteraf het allermoeilijkste
wat er is; toegeven aan het falen
van je lijf. En accepteren dat het
zo is.
Durf voelt het allerhevigst,
als ik merk dat ik alleen De Stem ben,
in een overleg, vergadering of andere
groepsgesprekken, terwijl meerdere mensen
net ervoor vertelden het helemaal met je
eens te zijn, maar ik de enige ben die
alsnog opstaat om te roepen.
Achteraf voelt dat enorm
alleen,
maar de knoop is wel bij mij
uit mijn maag.
'Leven is het meervoud
van lef.'
loesje.
= durf.
Breakable.
Labels: dichtjes, ikke, wow
6:41 PM //
