Who in the world am I? Ah, that's the great puzzle. -- Lewis Caroll.

vol keerkracht.

contact:
metkarin*at*gmail.com

ondertussen:

EN DIE GEDACHTEN,

die zo weleens door mijn hoofd gaan. Als zoete fluisteringen. Laatst fietste ik langs het ziekenhuis en bedacht me dat er telkens exposities hingen van mensen die iets geschilderd hadden of gefotografeerd en dat ik ineens zei, als in een ongecontroleerde gedachtekronkel, 'Waarom ga ik daar niet een keer mijn werk hangen?' Een plek als een ziekenhuis was vol onrust en zorgen. Waarom daar niet iets aan de muren laten hangen wat zou opvrolijken? Of op andere gedachten brengen? Afleiding?

Dat het idee dat soms al jaren in mijn gedachten zit, in mijn hart eigenlijk, er niet voor niets is en blijft. Vooral dat laatste. Het idee, de gedachte, de droom, blijft ronddwarrelen in mijn hoofd.

Gisteren sprak ik een hele avond met iemand. Over dromen. Dromen vangen. Dromen zien. Dromen uitspreken. Durven dromen. En er dan iets mee willen. We zaten bij het eetatelier in Arnhem en spraken over wensen en hoe je misschien toch, met je dromen, iets kan bewerkstelligen. Een gedachte die niet weggaat met de wind is toch een kriebel in je buik waar je aandacht moet schenken. Vooral als je dreigt vast te lopen in patronen als bureaucratie en het vele 'moeten'.



Ik ging vol energie naar huis. Het was al laat, tegen half elf, toen ik de trein instapte naar huis waar ik verder kon broeden op alles wat mij ter oren was gekomen en wat zij me had kunnen aanreiken met haar visie en inzicht, maar misschien ook wel omdat ze er met een afstandje naar kijken kon, en die dingen wist te benoemen of eruit te pikken waar ik verder over zou moeten nadenken.

En dat is wat ik de komende tijd ga doen. Want het roer moet om. Mijn hart uit mijn hoofd en weer voelen met de buik.

Het zijn de verbindingen ...

Labels: ikke, zweef

Bij de één is de verbinding moeizaam. De trein van A naar B is wel te bereiken maar via een omweg, of het duurt langer voordat je er bent. Bij de ander is de verbinding makkelijk, zonder obstakels, maar misschien daarom ook wel zonder pieken. Uitdaging.

Laatst was er een verbinding gelegd en was de verbinding vlekkeloos maar voelde de ene verbinding anders op de heenweg dan op de terugweg. En wat doe je dan met 'anders'? Later viel die verbinding zelfs even weg, omdat door contact de schakeling tussen A naar B anders bleek.

En ik heb weleens meegemaakt dat in een telefoonverbinding degene aan de andere kant van de lijn de hoorn erop gooide. Verbinding verbroken. En dan vroeg ik mezelf af of dat ooit nog goed zou komen? De tijd zou dat leren.

Afgelopen dinsdag wachtte ik op de trein naar huis, kwam de trein, stond stil en liet mensen uit, en het jongetje voor mij wilde instappen maar de conducteur floot al en de deuren vielen dicht. Het jongetje zat ertussen. Zijn moeder reageerde heel instinctief door aan de deuren te trekken. En luidkeels te roepen. Uiteindelijk gingen de deuren weer open maar wederom floot de conducteur en de trein reed zonder ons weg.

Trein gemist. Een uitgestelde verbinding.

Soms komen mensen op je pad die je van A naar B brengen. Omdat je erom vraagt, of omdat zij weten wat je wilt. Volgens mij zit het hele leven zo in elkaar. Verbindingen die gelegd worden tussen A en B. Vaak zijn mensen zo gehaast dat de verbinding niet of nauwelijks gezien wordt, maar vaak bemerk je toch dat het zo is.

Of niet?

Labels: ikke, zweef

Tien jaar geleden kwam ik bij m'n ouders thuis en opperde iets. Ik opperde niet alleen, ik zeurde erom. Ik zeurde nooit. Zeuren had in mijn ogen nooit geholpen, bovendien voelde dat aan als drammen en je zin doorzetten. Het voelde altijd een beetje egoistisch. Mijn aversie tegen drammers was een feit. Toen al.

Maar het ging om die een-jarige hond. Van de boerderij van een jongetje in mijn remedialteachinggroepje. Daan had moeite met automatiseren en ik maakte elke week tijd vrij om te oefenen. Daan vertelde over Max. Max moest het erf af. Waarom? Ik had geen idee. Hij was al te oud om verkocht te worden. Ofzo.

Ik zeurde. Vertelde over de foto's die ik had gezien. Max was zo'n mooie hond. Lief. En had geen huis meer binnenkort. We moesten Max in huis. Het moest gewoon!

Mijn ouders, beiden nooit opgegroeid met huisdieren, gingen met broer naar Schijndel om een keer te kennismaken. Max rende naar de auto en was waaks. Een roodblonde goldenretriever die zo waaks was als een rotweiler. Mijn ouders slikten een beetje.

Toch kwam Max bij ons. Een geadopteerde boerderijhond die niets gewend was van veel auto's in de straten, vreemde mensen en zoveel vogels. Menige keren kwam ie na een rondje park thuis met een vogel in zijn bek. Soms nam ie een sprintje naar de vijver waar de ganzen en de eenden zwemden. Max was een apart beest. Max mocht nooit of te nimmer los. Broer nam hem weleens mee naar een verlaten terrein en liet hem rennen.

Max nam ons weleens in het ootje. Dan wilde broer 's morgens zijn sokken aantrekken en vond hij er maar een. Dan wist hij al hoe laat het was. Zocht hij de andere sok op de gang of op de overloop. Ook verstopte Max zich weleens stiekem onder het bed. Kwam zijn koppie ineens onder het dekbed vandaan als in een plagende kiekeboe!

Drie weken geleden ging bij mij de deurbel.Een kleine tingeling, een teken dat mijn broer voor de deur stond. Toen ik opendeed zag ik niemand, maar kwam Max opeens om de hoek. Hij zat bij mijn benen en vroeg om pootjes. En nog meer pootjes. Hij speelde hier met zijn eigen speeltjes en deed erna een dutje. Het was de laatste visite van Max bij mij thuis.

Gisterenochtend ben ik zo snel mogelijk naar huis gegaan. Ik had die trein wel een duwtje willen geven. Uitgerekend gisteren wachtte hij langer bij de brug. Ik huilde achter mijn zonnebril. Ik wilde naar Max. Max was zo ziek. Vorige week bij een dierenkliniek in Utrecht nog zo'n positieve uitspraak gehad van de leverarts. Met medicijnen zou hij er bovenop komen. Het werd alleen maar erger. Dinsdagmiddag zat ik naast hem in de gang. Hij had zijn kop naar de hoek van de deur gedraaid. We konden hem niet meer alleen laten. Ik paste op een zieke hond, terwijl mijn moeder snel boodschappen deed.

Het doet veel teveel als je een huilende broer aan de telefoon krijgt. Dat je een crematorium moet bellen omdat we laatste regelingen willen treffen. Dat iedereen ineens met zijn eigen verdrietjes zit. Dat je vader (weer) niet thuis is. Dat je ineens, na een hele middag wachten, een laatste ritje in de auto moet maken met een doodzieke hond om hem daar, in een kleine kamer te zien liggen, op een warm kleed, met een hele lieve dierenarts die precies uitlegt hoe alles zal gaan.

Ik ben naast hem op de grond gaan zitten. Heb hem geaaid. Heel even stond hij op. Ineens. Kwispelde even met zijn staart. Rook nog heel even aan mijn handen. Ging weer liggen, alsof hij hij het ook wel welletjes vond. Hij kreeg zijn eerste injectie.

'Max, bedankt voor alles.
We hebben zoveel plezier met je gehad.
Je mag nu spelen in de hondenhemel.'

Hij kreeg na tien minuten zijn laatste injectie.
We zagen Max gaan.

Labels: ikke, zweef

HET LEEK ER STERK OP,

dat ik vannacht flink aan het trippen was. Een hallucinatie was er niets bij.
De wereld leek een groot landschap. Ik herkende de droom half, ik had 'm vaker gehad, niet heel vaak, maar af en toe. Niet altijd helemaal hetzelfde, maar iets in dezelfde strekking.

Het landschap was breed en oneindig. Klaarlichte, heldere dag. Blauwe lucht. Zo blauw. Blauwer dan blauw kon bijna niet, alsof het pijn deed aan je ogen. De heuvels waren bedekt met kleine gele bloemetjes. Overal. Als ik in het midden stond zag ik gele bloemetjes links, rechts, achter me en voor me. Het leek hoog zomer. De zon scheen fel. Het was mooi. Vredig. Gelukzalig.

Ik zag onbekende mensen. Ze liepen niet maar zweefden. Eentje kon al zwevend een koprol maken. Ik was verwonderd en moest lachen. Waar was ik in hemelsnaam?

Iemand was bij me. Ik wist niet wie. Alsof er een soort van schaduw overal met me meeliep. Schuin achter me. Dichtbij me. Ik praatte hardop. Ik zei:

'Het lijkt de hemel wel! Als dit de hemel is, wil ik best blijven.'

Ik heb echt niets voor het slapen gaan gebruikt.
Geen pilletje, alcohol of paddo's.
Echt niet.

Labels: zweef

...

'Passies nastreven en je er aan overgeven, leuk, maar zoek ook eens naar jezelf, en geef je dan eens over..' -- kurai.

Het is voor mij moeilijk te begrijpen dat sommige mensen dwalend rondtollen; onwetend welke richting zij uit willen. Niet wetend, onvoldoende wetend, wat zij willen en kunnen. Passieloos, bijna.

De kinderen in mijn buurt, bij opa en oma vroeger, wisten dat als Kaatje kwam, dat zij de poppenkast naar buiten sleepte en ging spelen. Alle buurtkinderen zaten in een halve cirkel en luisterden naar een zelfverzonnen verhaal.

Gisterenavond sprak ik iemand die me vertelde dat hij het beu was om te doen wat hij dagelijks deed, om geld te verdienen, om te leven, maar hij niet deed wat hij graag zou willen doen, maar niet eens (meer) wist wat hij nu zo graag zou willen doen. Het was kwijt, die richting. Hij stond op een rotonde en al het verkeer kwam langs maar hij kon niet kiezen welke richting het beste was om naartoe te springen.

Stagiaires die ik zie komen en gaan besluiten de laatste tijd nogal eens 'om maar kinderopvang te gaan doen' maar voelen de passie niet. Het zielende.
Toen ik vorige week mijn snuffelstagiaire uitzwaaide, een stoere knul die 'iets wilde gaan doen met sport en kinderen' riep ik hem nog na dat hij de ziel ervoor had. Dat hij dat moest gaan doen, die richting uit. Waar zijn focus lag. Bijna wanhopig riep ik, omdat deze mensen zo zeldzaam zijn.

Ik denk dat het wel helpt, je passie te onderzoeken. Je passie is onder andere wat je hart sneller laat kloppen, waar je goede gevoelens van krijgt, waar je van groeit, waar je sterk(er) van wordt, waar je met grotere happen naar ademt en wat met meer intensiviteit uitademt. En ik denk echt, dat als je weet waar je van gaat glimlachen, je hart vervuld van raakt, onder andere je persoonlijke missie is.

Labels: ikke, zweef

DE HELE WEEK AL BEN IK VERWONDERD,

over hoe het leven eigenlijk in elkaar steekt.Hoe alles eigenlijk elkaar en met elkaar verbindt. Dat van het een het ander komt. Dat als je roept, iemand je zeker zal horen. Dat als je iets wilt, en je probeert, echt probeert, dat mensen je kunnen (verder) helpen. Als je ideeen hebt, dromen, passies, je die moet volgen, want dat is wie je bent. Als je gaat glimlachen van een idee, een droom, een passie, en je komt in contact met mensen die je nooit eerder gezien en gesproken hebt, dan glimlachen die mensen met je mee, en raken zelfs ook geinspireerd, of getriggerd om iets bij te dragen. Want mensen met ideeen en dromen kunnen bundelen.

De bruggenbouwers van deze aardkloot. Dat is denk ik ons doel. Denk ik. Als de een bij een weblog leest over moedigheid, sterkte en kwetsbaarheid, dan voelt de ander ook minder gene. Plots schrijft de een na de ander hartstikke mooie dingen. Het verbindt.



En wat ik over heb, kan ik geven. Wat jij niet meer nodig hebt, kun je geven. Wat ik weg wil gooien, past een ander vast wel. Wat jij op zolder opbergt, kan een ander vast nog wel gebruiken. Een kadootje is zo gekocht, maar wat heb je nog?
Verbindingen. Alles verbindt. De straten die gelegd zijn, de kruispunten ertussen. Jij schrijft een brief, de postbode brengt het en de ander ontvangt.

ver·bin·ding (dev)
1 (verbindingen; verbindinkje) het verbinden, samenvoegen
2 mogelijkheid tot communicatie
3 (verbindingen; verbindinkje) mogelijkheid tot verkeer
4 (verbindingen; verbindinkje) (scheikunde) uit meer dan één element samengestelde stof
5 (verbindingen; verbindinkje) (taalkunde) woordgroep
6 (verbindingen) aansluiting, mogelijkheid om over te stappen
7 (verbindingen; verbindinkje) wat zaken met elkaar verbindt

Labels: zweef

HIJ KWAM NAAST ME ZITTEN,

op een bankje in de buitenlucht. Ik schonk hem in het beginsel geen aandacht; was te veel bezig met mijn eigen gedachten en kronkels. Ik weet niet meer wat ik allemaal dacht, maar het voelde troebel en leeg.

Opeens voelde ik een hand op de mijne. Ik keek naar beneden, naar mijn hand op mijn bovenbeen waar nu een stevige, gebruinde hand bovenop lag. Mijn eerste reactie was mijn hand wegnemen, ik kende tenslotte deze man niet, maar op de een of andere manier voelde het troostend. Fijn.

Langzaam keek ik naast me. Bij wie deze gebruinde hand hoorde. De hand hoorde bij een man met zwarte haren en gebronsd gezicht. Iemand uit het zuiden van Europa. Of nog zuidelijker. Hij glimlachte alleen vaagjes bij zijn mondhoek en bleef zo zitten.

Ik berustte me erin.

Labels: zweef

HERKEN JE DAT,

de verbazing die je weleens hebt terwijl je aan het dromen bent,
dat je ineens bijna tegen jezelf zegt: Ja, hallo! Waarom ben ik nu hier?

Het was er zo wit. De muren, de vloer, de lakens, de lampen. Alles was zo helder wit, dat het bijna zeer deed aan m'n ogen. Ik keek om me heen. Keek naar mijn eigen kleding. Ik droeg een lange witte jas. En ja, ik dacht, terwijl ik droomde:

'Hallo! Wat doe ik hier?'

Het leek een ziekenhuisruimte. Geen operatieruimte, maar een ruimte voor leerlingen om te oefenen.

Ik keek naar mijn ene hand. Ik hield een naald en draad vast.
Tegenover me, op een ziekenhuisbed, afgedekt met witte lakens, en over de bobbel ook, was een opening te zien, met daaronder het rauwe vlees van een kipfilet.

Ik fronste m'n wenkbrauwen en dacht: nu breekt m'n klomp.

Uit het niets verscheen een vrouwelijke arts. Gehuld in een witte dokter's jas, met haar handen in haar zakken. Ze wenkte met haar hoofd naar het kipfilet.

'Vooruit. Begin maar.'

Ik keek van het kipfilet naar de vrouwelijke arts en terug.

Wat? Wat moest ik doen? Moest ik..?

Labels: zweef

ALS JE VOOR HET EERST,

gaat kijken bij andermans intrek, dan neem je een cadeautje mee.
Tenminste, dat vind ik wel. Dus ik nam me voor om iets te gaan kopen. Bloemen? Plantje? Nah, zo afgezaagd.

Omdat ik niets kon vinden, en ik best een Boeddha wilde kopen, maar ik meneer in kwestie daar veel te nuchter voor achtte, besloot ik een klein schilderijtje te maken. Maar in welke kleur?

'Hoe is jullie interieur? Welke kleuren?'

Dat moest ik zelf maar gaan zien. Typisch zo'n meneer in kwestie antwoord.
Ik nam de verf ter hand en koos, na heel goed nadenken, met alle risico van dien, voor wit, grijs, zwart en een beetje geelgroen.

Ik was wel een beetje nerveuzig, het moment dat ik hun stulpje binnenstapte. Wat als nu dat hele ding niet paste bij het geheel?

De vrouw des huizes maakte het cadeaupapiertje open en haalde er een schilderijtje uit.

'Wat bizar! Jij hebt onze kleuren geschilderd!'

Ik keek om me heen. Ja, inderdaad. ...

Labels: getekend, zweef

HET IS ALSOF ALLES,

langzaam begint terug te waaien, zoals de afgelopen dagen de wind de takken liet zwiepen en de blaadjes deed dwarrelen naar Bestemming Onbekend.
Ik hoor je van binnen fluisteren, je laat het me zelfs zien, maar ik ben te ver weg om je te helpen, of is het misschien niet zo; zou het mogelijk zijn dat ik een briefje de lucht in werp zodat je misschien, bij toeval het briefje ziet liggen voor de neuzen van je schoenen? In gedachten schrijf ik op blanco papier.

Het is al een lange tijd voelbaar, van binnen, met het kloppen van mijn hart, dat je iets van me verlangt terwijl ik het je moeizaam brengen kan. Dus zit ik hier en wacht op wat komen gaat, waardoor wellicht de wind eens gaat liggen en de rust wederkeert.

Vanmiddag liep B (3,5 jr) de groep binnen en keek naar buiten.
'Het stommert.' zei ze.
Ik knikte, begreep wat ze bedoelde.
Na een momentje van gezamenlijk stilzwijgen wees ze weer naar het raam.
'Gaan nu de bomen ook omhoog?'

Misschien gingen de bomen ook wel omhoog. Om de wortels, die gegrondvest waren, diep in zwarte aarde, los te breken.
In de trein zette ik m'n iPod op en glimlachte. Stevie Wonder zong door de kleine oordopjes een wijsje wat heel toepasselijk was voor de storm en dwarse onstuimigheid.

How many times must a man look up, before he can see the sky?

Labels: zweef

MET EEN STOPTREIN VANUIT,

Den Haag leek de trein voort te sjokken. Halverwege stopte hij ook nog. Kwam vanuit het niets een jongen achter me vandaan die in gebrekkig Engels vroeg of 'this Utrecht was.' 'No, not yet.' zei ik. Hij ging weer zitten. Riep nog een keer: 'This is not Utrecht?'
'No. Not yet!' riep ik weer. Ik sloot m'n ogen en leunde tegen het raam.

In de trein van Utrecht naar Den Bosch wilde ik gewoon niets meer in me opnemen en sloot wederom m'n ogen toen drie jonge mensen, twee meiden en een ontzettende donkere jongen met baggy jeans en spierwitte schoenen, trui, zonnebril en pet naast me plaatsnamen. Ze waren luidruchtig. Ze dronken cola, namen alledrie de telefoon op en spraken door elkaar heen. En stopten alledrie hun mobiel weer in hun broekzak.

'Maar weet je wat het is, ik vind het allemaal zo tegenstrijdig, weet je. Ik bedoel, jij gelooft in die energie. Toch? En ik snap nog steeds niet wat je bedoelt met die energie. Ik snap de quantumfysica voor een groot deel, en kan het behapstukken maar die goddelijke energie zit me in de weg. En ik kan niet zoveel met die Secretstuff.'

De jongen gebaarde groots toen hij er even goed voor ging zitten.

'Weet je wat het is, de basis is gewoon this. Alleen als je het echt wilt, dan komt het naar je toe. Als je voelt in jezelf dat je daar alles voor over hebt, om in je dagelijkse leven daarnaar te streven, en te zien dat alles met elkaar verbonden is, dan komt het naar je toe. Example. Ik wil dansen. Toen ik voor Footlocker en Adidas ging dansen en naar America ging, kwam dat niet voor niets. Daarvoor, daarvoor, nam ik lousy baantjes, maar bij elke ontmoeting, elke dag, elk nieuw ding, wist ik dat ik zou komen waar ik wilde komen.
Ze zeggen toch niet voor niets, 'Hey, ik dacht net aan je.' Ja, daarom loop ik nu voorbij. That's how it works.'

Ik spotte vanaf de ochtend al hartjes. Niet omdat ik op zoek was, maar ze waren er gewoon.

'Dus, het is net zoiets als, je bent bang voor een relatie, en niets gebeurt, maar je laat de angst een beetje achter, zeg maar, dat je dan opeens mensen ontmoet, en dan iemand ontmoet die langer bij je blijft, maar het lukt niet helemaal, en dan ontmoet je steeds vaker nieuwe mensen waarmee er kansen ontstaan.'

Ik had vanmiddag een uitwisseling van glimlach met de kok van Dudok. Alsof ik het voelde keek ik, terwijl J. naar de serveerster liep, achter me, waar de onbekende kok naar me aan het glimlachen was. En ik terug glimlachte. En hij knipoogde.

'You know, it's all about belief! En de een gelooft in God, de ander gelooft in energy. Maar it's all the same. Als je gelooft, in heel je wezen, dat je iets bereiken kan, dan kan je dat. Die Secret zegt dingen als winnen in de loterij maar ik geloof dat niet. It's the smaller things that makes it big!'

Ik genoot. Van een ontzettend mooi treingesprek. Moest glimlachen. Die glimlach kreeg ik er ook niet af. In het schijnsel van het raam met een donkere lucht en allerlei lichtjes buiten, zag ik de donkere jongen, die zijn bril inmiddels afgezet had, naar me kijken. Hij glimlachte terug en leunde voorover.

'If you nolonger believe in yourself and in love, it's just not there...'

Labels: in de trein, zweef

“Ik wil een oproep doen.

Ik ben op zoek naar bijzondere verhalen. Gebeurtenissen die niet te verklaren zijn of waar jij je eigen verklaring aan hebt gegeven. Ik wil aan het denken gezet worden. Dit mogen gebeurtenissen zijn die je zelf of iemand in je omgeving heeft meegemaakt. Bijzondere momenten uit het leven. Een droom die is blijven hangen en werkelijkheid is geworden. Paranormale ervaringen. Iedere ervaring die jij de moeite waard vindt om te delen.
Insturen van een verhaal is mogelijk door een email te sturen naar whisperjoan@gmail.com
Je ontvangt van mij een persoonlijke reactie terug."

Joan.

Het was een maand later, 1997.

Een lange maand waarin weinig woorden werden gebruikt waardoor de afstand alleen maar groter werd. Als je iets lijmen wilt, en je houdt alleen de kwast vast, behalve het potje lijm, dan blijft alles zoals het is; onveranderd. Ongelijmd.

Het was Koninginnedag. Die avond kwam ik thuis van een avondje stappen. Ik sloot de deur achter me dicht en voelde me meteen al raar. Ik wiebelde het van me af, zoals honden het nat van hun vacht schudden, ging douchen en daarna naar bed.

Die nacht droomde ik dromen.
Het was ochtend en ik had me aangekleed, deed mijn jas aan, liep naar buiten de trap af en opende mijn brievenbus. Met een golf viel de post eruit. Ik kon nog net op tijd met mijn handen alles tegenhouden. Ik zag een doorzichtig zakje.

Wat een rare post, dacht ik nog. Ik stapelde alles op elkaar, deed de brievenbus dicht en hield het doorzichtige zakje bovenop. Ik weet niet hoe, maar even later opende ik het doorzichtige zakje en vond een zilveren ring.

Zijn ring.

Waarom kreeg ik zijn ring in mijn brievenbus? Hoe was dit doorzichtige zakje per post hierheen gekomen?
Toen werd ik wakker.

Ik ontbeet, ging douchen en trok mijn kleding aan. Keek op de klok en sloot de deur achter me. Het was tijd om te gaan. Beneden aangekomen pakte ik mijn sleutel en stopte het in de brievenbus.
Ik opende de deur en keek naar binnen.

Naast een rekening, wat reclamefolders en een kaartje van het energiebedrijf vond ik een ietwat dikke brief.
Ik pakte alle post eruit en bekeek de dikke envelop. Opende de brief aan de bovenkant en keek erin.

Mijn hart begon te bonken.
Met trillende vingers haalde ik een zakje eruit. Een doorzichtig zakje. Met een zilveren ring erin.

Zijn ring.

Het was uit.

Ook hier te lezen.

Labels: zweef

OKE, EEN STELLING:

Niets is toeval.

Labels: zweef

EN TOEN STOND IK OPEENS,

aan de rand van het meest zuidelijkste puntje van Europa.
Met een enorme harde wind, die mijn t-shirt tegen mijn lijf aan deed kleven,
en die me bijna uit mijn evenwicht blies.
De zon was ontzettend fel. De rots onwerkelijk hoog en de diepte zo diep, dat het me duizelde als ik te ver eroverheen keek. Maar ik stond er.

Even sloot ik mijn ogen. Voelde het zand tegen mijn wangen, harde korreltjes. Met mijn mond dicht, want anders proefde ik het. De warmte van de zon was als een dikke deken. Ik moest oppassen dat ik niet ter plekke verbrandde, zoals jaren geleden.

De wind streelde mijn huid. Kriebelde achter in mijn nek en liet zich dwars door kleding gaan. Als ik wilde, strekte ik mijn armen uit en liet me voorover gaan.
Er was niemand hier. Helemaal niemand. Ik was alleen.



KLIK.

Labels: ikke, zweef

NADAT IK TWEE PEUTERS,

had weggehaald omdat ze op het raam aan het spugen waren, en hen beval zelf een doekje te pakken om het op te ruimen, terwijl ik nog net onderdrukte om snerend te vragen of ze dat thuis ook deden, riep N (3 jr) ineens uit het niets:

'Mijn opa is dood.'

'Oh. Was hij ziek?'

Er keken een paar peuters van achter auto's, boeken en klei naar N.

'Ja. Heel ziek. En nu is ie dood.'

'Waar is ie nou dan?' vroeg ik.

'In de lucht.'

'Ik vraag me weleens af wat al die dode opa's in de lucht doen.' vroeg ik aan haar en aan mezelf.

'Zwaaien natuurlijk!' riep N met beide handen uitgestoken.

Ja, dat was best een goed antwoord.

'Maar, wat is dood dan precies?' wilde ik van haar weten.

Ze dacht even na. De andere kinderen keken naar beneden. Misschien dachten zij ook na. Het was tenslotte best een pittig en niet alledaags onderwerp.

'Dan kan je je ogen niet meer opendoen.'

'En niet meer met je handen zo doen.' Ze bewoog haar handen en armen.

'Maar in de lucht kunnen ze wel zwaaien!' riep B (3,5 jr) ineens.

Labels: werk, zweef

IK KEEK EEN BEETJE OPZIJ,

en een beetje naar achter, en kwam er tot mijn grote verbazing achter dat de achterkant van m'n bovenbenen afdrukken hadden van vage witte lijnen die onder de zonnebank een string en jarretels moesten bedekken.

Met een frons bedacht ik me dat ik normaliter geen jarretels in mijn bezit heb, dus hoe was het dan in godesnaam mogelijk onder een zonnebank vandaan te komen met de witte afdrukken van een string waaraan die achterlijke jarretels bevestigd zaten?

Ik schudde mijn hoofd, wreef in mijn ogen en geeuwde.

Labels: zweef

ALS ER EEN ONZICHTBARE,

hand
over je bol
strijkt
of je zonder erg
een duwtje
geeft
in de juiste
richting,

fluistert
in je oor
van heel ver,
bijna
onhoorbaar
heel even
je hoofd
opgeheven--
Zei iemand wat?

dan roept
intuitie;
het buikgevoel,
naar jou.
Als je niet
uitgerust
bent,
gejaagd,
(teveel) denkt,
chaos
om je heen,
is intuitie
schor.

Geef het
een glaasje water.

Labels: zweef

Labels: pics, zweef

ER LAGEN BOOTJES,

te deinen op een meer in het donker. Er lag een grote boot aan de oever waarop mensen aan het feesten waren.

Ik was overgehaald om in een bootje plaats te nemen. Het bootje was klein en ik zat vooraan terwijl de eigenaar achterin zat met zijn hand op de motor. Ik bekeek, met een beetje angst in m'n lijf, het tafereel van rumoerige mensen. Ik had het niet zo op bootjes. En dit bootje wiebelde op het kabbelende water. Toen zag ik een boel vuurwerk. Er schitterden kleine lichtjes in het donkere water en er schoten flitsen van vuur in de lucht.

Er schoten pijlen de lucht in. Mooie, heldere en rake lijnen van vuurpijlen. Het was mooi, daar in die duistere nacht.
Totdat de eigenaar van het bootje opeens aan de motor trok en we met een harde vaart het water op voerden. Richting grote boot met dansende mensen en vuurwerk.

Ik voelde een beetje paniek in mijn hart. Hij voer recht op andere kleine bootjes af, met een hele harde vaart! Ik wilde roepen: 'kijk uit!' maar hij kriskraste, als een ervaren kapitein, langs de aangemeerde bootjes, voorbij het grote schip.

Ik haalde opgelucht adem. Hij wist wat hij deed.

Labels: ikke, zweef

SOMS HEB JE LAST,

van een blinde vlek.

Blinde vlek (psychologie), het onvermogen om voor de hand liggende fenomenen waar te nemen, vooral als ze voor die persoon normaal of vanzelfsprekend zijn.

Datgene wat je herhaaldelijk doet, dat telkens in je nadeel werkt, wat je op de een of andere manier niet ziet terwijl anderen het je toch uitleggen, tijdens of naderhand. Misschien een van de grootste levenslessen; het ontcijferen van blinde vlekken.

Gisteren beschuldigde ik iemand van het hebben van een blinde vlek. Zag deze persoon dan niet hoe het werkte? Wat die persoon deed? Dat door zoiets die persoon straks weer struikelde over wat al herhaaldelijk een struikelblok bleek?

Leer je dan niets van jezelf? Van wat er eerder is gebeurd? Hoe dingen werken? Hoe acties consequenties hebben?
En erger nog, die persoon er iemand anders mee zou krenken? Kwetsen? Benadelen?
Ik was boos, omdat het zo voor de hand lag. De welbekende tekenen aan de wand, het reeds geschreven boek.

En toch moest ik afstand nemen. Een stapje achteruit. Mensen hebben hun eigen verantwoordelijkheden. Besluit men een (domme) actie te ondernemen, (en een ander juichte het toe), dan so be it. Voordat ik er de titel 'bemoeial' door kreeg of erger, alleen omdat ik inzag hoe het (spelletje) werkte, sloot ik op tijd mijn mond.

En later op de avond, toen ik mijn eigen stukje teruglas over het verhaal van Joyce en de Bambi, en terugdacht aan gesproken woorden, werd een van mijn blinde vlekken ontcijferd en snapte ik eindelijk waarom ze mij zo genoemd had.

Maar dat staat weer helemaal los van hierboven getiepte tekst.

Labels: ikke, zweef

Trigger, -spur, stimulate, stir up, trigger de sporen geven,
prikkelen.

(Her)ken je dat?
Dat je op sommige momenten, op sommige plekken, met sommige geluiden, sommige stemmen, geuren, zinnen, teksten, woorden, mensen, ineens teruggaat in je eigen verleden? Teruggaat naar een moment in je leven dat belangrijk voor je was? Of waarvan je altijd dacht dat het er niet toe deed, maar het dan blijkbaar toch doet?

Of zomaar? Dat bepaalde mensen je ineens teveel laten denken? Over alles en niets en alles ertussen? Dat je een geur ruikt en je meteen iemand herinnert, terwijl je ergens bent waar dat totaal niet kan? Of je ineens voelt terwijl je denkt bij jezelf, waarom voel ik die dingen dan nu?

Ik geloof dat die mensen, die momenten, die triggers belangrijk voor je zijn.
Van die leermensen, met hun verborgen leerlesjes.

Ik geloof dat het daarom de kunst is, dat te herkennen. Te zien. Te weten. Je hebt er, denk ik, wel wat aan. Misschien heel erg veel!

Labels: ikke, zweef

EEN BLAUW BOEK,

donkerblauw,
lag ergens op een tafel.
Op de voorkant
stond mijn voor-, en achternaam
gedrukt.
Maar het was
een beetje gek,
een omgekeerde vraagteken
stond er tussen.

Het boek was dicht.
Een verhaal binnenin.
Zou er iemand zijn die het boek wilde gaan lezen?
Als het boek geopend werd,
wat zou er dan
geschreven staan?

Labels: dichtjes, ikke, zweef

POEFF, LIGHTBULBMOMENT,

om Oprah maar eens te quoten. Whoops, dat mag toch niet meer?

Het was een beetje lanterfanten en af en toe naar het kookstel wandelen om te checken of de aardappels en de spruitjes gaar waren en om te zien dat als ze gaar waren, er meteen zonnebloemolie in de pan kon om spekjes te bakken.
Candy zat naast Dave Stewart. Een nieuw programma van de NPS. Candy Meets. Op een bepaald moment vertelde ze dat haar spirituele leeftijd 'about fourteen' was. Vervolgens vroeg ze aan Dave wat de zijne was. Hij wist het vrij meteen. 'About seven or eight.'

Normaal gesproken zou iemand daar een beetje ongemakkelijk van gaan wiebelen. Zo van, wat is dit voor een zweverige onzin?

Het enige wat ik dacht was, als je echt een soort van spirituele leeftijd hebt, het gevoel jonger te zijn in je hart (en ziel) dan je werkelijke geboortejaar, met alle onbevangenheid van dromen en manier van kijken naar de wereld en mensen om je heen, welke mensen horen dan bij je, als gros van de mensen ongemakkelijk gaat wiebelen en het hele andere benamingen geeft?

Labels: ikke, zweef

ER MOEST EEN TREIN GEHAALD,

op een erg druk station. Mensen liepen langs elkaar heen, zigzaggend. Er was veel haast. Drukte. Beweging.

Er hingen gele borden aan de plafonds, die normaal gewoon op ooghoogte geplaatst waren. Op een geel bord stond De Bestemming.

De trap op, hijgend, bovenaan het perron. Maar er was geen normaal perron. Er lag een soort eng, vervelend Ter Land Ter Zee brug van hout dat steil naar beneden wees naar de trein, met daaromheen een boel water. Er moest met een rotvaart van de brug gegleden worden langs klotsend water om de trein in te kunnen.

Wie verzon dat nou?

Labels: zweef

HET BESEF DAT IN ALLES,

volwassen mensen toch nog ergens kinderen blijven met (een boel) levenservaring.
Dat alles wat je meemaakt in je opgroeiende periode, je als ervaring, bagage en herinnering meeneemt naar verder.

Dat zelfs vroegere ervaringen waarbij gevoelens een belangrijke rol speelden, tot in het nu kunnen blijven meespelen, zodat je zelfs in een gesprek, een discussie of een momentopname, de gevoelens kan ervaren die je heel vroeger blij maakte, verdrietig of boos. De manier waarop een brief geschreven is, de toon die je niet aanstaat, de manier waarop iemand naar je kijkt. Tegen je praat.

Zelfs op een manier dat je iemand tegenkomt waarbij je een gevoel ervaart van vijandigheid of een andere onverklaarbaar vervelend gevoel, omdat die persoon iets in je losmaakt wat een soort van 'oud zeer' met zich meebrengt. Het onbewuste dat tegen je zegt: 'Hey, dit is hetzelfde vervelende gevoel als wat ik toen had.'

Alsof je tijdens je jeugd een klein open wondje kreeg van een ervaring, dat erna mooi heelde, maar toch een littekentje achterliet. Waarna op een later tijdstip, op een bepaalde ogenblik in een situatie, het littekentje pijnlijk ging trekken.

Meer hier.

Labels: zweef

DE KANDIDAAT:

Aan het einde van de grote tafel, met een bodem koffie in een kopje en een kladblok voor haar neus, bekeek ze de kandidaat tegenover haar.

Zwarte haren. Lange benen. Spijkerbroek. Zwart shirtje. Een blozend gezicht. Trillende mondhoeken.

Nervositeit.

De sollicitant plukte aan een draadje dat steeds verder rafelde aan de rand van haar shirt. Ze trok zachtjes.

Het bleef rafelen.

Ze schraapte meerdere malen haar keel. Leunde voorover om het glas met water te pakken. Hoestte. Nogmaals.

Ze bekeek de kandidaat tegenover haar. Hoe de nervositeit in haar ogen stond.

Bangig. Bleek. Troebel.

Ze schreef wat dingen op. Hoorde haar iele stem in de verte. Voelde haar keel. Alsof er een kwastje met een zachte punt tegen de binnenkant van haar keel friemelde.

Kietelde.

Ook zij nam een slok van haar koffie. Trok een vies gezicht. De koffie was koud.

Ze nam een slok van haar glas water. Schraapte haar keel. Kreeg een hoestje te verwerken dat oversloeg in een paniekerige hoestbui. Niet te stoppen.

"Sorry." meldde ze, terwijl ze uit haar stoel ging en de kamer uitliep.

In het toilet zuchtte ze een paar keer. Kwam tot zichzelf.

Nervositeit overgenomen. Even weer helder. Beide voeten op de grond.

Labels: zweef

DROOM:

Ze liep buiten. Ze wist niet waar maar het zag er allemaal bekend uit. Haar mobiel ging. Ze nam op.
"Hallo?"
...
"Hallo?"
Er werd opgehangen. Gelukkig zag ze een nummer in haar display. Ze liep verder, in de vaag bekende buurt.
Ze besloot na een tijdje toch eens dat nummer terug te bellen.
Er werd opgenomen.
"Hallo, met T."
Ze kende T.
Had T gebeld?
"Hallo, je had net gebeld, zag ik."
Het werd even ongemakkelijk stil.
Hij legde uit dat hij, als hij haar tegenkwam, 'op slot' ging en dat kwam door zijn jeugd. Dat hij er over nadacht. Hij kreeg uitslag van een auratest, zei hij.
Ze wist niet goed wat erop te zeggen.
Een auratest?

Labels: zweef

RAAM OPEN:

Het huis voelde beklemmend. Er hing een bepaalde benauwdheid rond. Door de ramen scheen een zonnetje, alleen waren alle ramen bedekt met een licht soort rolgordijn.
Hoewel de zon zo zijn best deed die kamer te verlichten, het lukte maar moeizaam.

Er waren weinig meubels. Ze kon vrij rondlopen op de houten vloer. Om haar heen bleef het beklemmende gevoel rondwaren. Als een onzichtbare hand die heen en weer ging en een benauwende lucht met zijn beweging meenam.

Het was een kamer die wilde maar niet kon, leek wel. Het huis was niet van haar, en ook al wilde ze naar het raam toesnellen en met een wijde draai het raam openen, ze wist niet of de eigenaar het wel wilde.

Het zou zoveel schelen. Zoveel wind zou erdoorheen gaan. Zoveel ruimte om te ademen, zoveel licht, zoveel helderheid en rust.
"Ik voel me een beetje benauwd." zei ze.
"Het is een beetje een beklemmend gevoel."
"Het is hier ook benauwd." bevestigde de eigenaar.

Een moment twijfelde ze. Het beeld dat door haar hoofd spookte. Van een huis dat verlicht moest worden. Met heldere witte muren en lichtgele zonneschijn. Frisse lucht, frisse adem. Wind.

"Wil je alsjeblieft je ramen openzetten." vroeg ze zacht.
De eigenaar knikte.
"Dat zal ik doen."

Labels: zweef

IJSLANDSCHAP:

Terwijl de gordijnen in een zomerse nachtbries heen en weer zwiepten verkeerde zij in een staat van coma. Waarin de zomer winter leek omdat de golven, blauw van kleur, veranderden in helder wit doorzichtig blauwgrijs ijs.

Ze stond aan de ijsrand. In een seconde vloeide het water niet meer in een golvenstroom maar bevroor alles in een lijn van rechts naar links en was alles ineens stil. In het midden van het ijs wenkte hij. Ze kende hem; als in voorbijgaande reeks ontmoetingen waarin beiden een energetische verbinding voelde maar door omstandigheden in het leven niet echt nader tot elkander kwam.

Hij kwam op haar af in een sierlijke draai op schaatsen en stak zijn rechter hand uit. 'Kom' leek hij te zeggen met zijn hoofd schuin en z'n glimlach vol vertrouwen en welgemeend.

Ze nam zijn sterke hand en schoof met hem het ijs op. Ze voelde hoe alles draaide. Hoe alles zo vrij voelde. Met ogen dicht. In een onbewaakt ogenblik, in een dansende draaikolk, kuste hij haar. Voelde ze hoe zijn mond de hare beroerde.

Toen ze opkeek uit haar stille nachtdroom dansten de gordijnen in een ruis van wind. De eens kolkende blauwe golven, die bevroren waren in een ijsbaan, verdwenen. De nacht was nog zo lang.

Labels: zweef

ENERGETISCH:

Verbindingen. Zo moest zij het zien. De mensen in haar leven, de onverwachte reis langs vreemdelingen, bekenden of liefdespartners vertelden haar wat.
Maar wat?

De een liep langs haar heen en zij vergat. De ander liep langs haar heen en leek haar zonder aanraking aan te raken. Alsof er onzichtbare koordjes elkaar omcirkelden en even prettig in de war raakten. Soms bleven de koordjes wat langer in elkaar verstrengeld. Soms haalde zij zelf de knoop er weer uit.

De knoop. Dat leek meer een vervelend iets, maar dat voelde lang niet altijd zo.
Een losse knoop voelde misschien zelfs veilig en vertrouwd.
De een leerde haar te stralen. De ander confronteerde haar met onverwerkte emoties. De een tilde haar hoger. De ander zette haar op haar plaats.
De een leerde haar warmte. De ander gaf haar reden het te geven.

De verbindingen die gelegd werden leken voor velen zo onzichtbaar en zo gewoon. De leerkracht die haar op de huid zat. De vrouw die haar hulp vroeg. De man die wilde maar niet kon. Ouders, broers, zussen, buurvrouw, leraren, liefdes.

Alsof haar een spiegel werd voorgehouden. Kijk hoe deze situatie je doet voelen, en kijk eens hoe je reageert. En onderweg waren er keuzes. En emoties. En gedragingen. En hoop en verwachtingen.

Ondertussen het natuurlijke proces. Het leven leefde zichzelf. Ondanks en met de keuzes. Met de verbindingen. Met de onzichtbare zichtbaarheid van energetisch inzicht. Alles met elkaar verbonden. Alles uiteen en bijeen. Losse knopen.

Labels: zweef

ZEKER WETEN:

Ze pakte de emmer en vulde het met water. Het water liep in een waterval de emmer in. Door het geluid hoorde ze haar client niet. Ze was de trap op gelopen en tikte haar op de schouders. Ze schrok even en draaide toen de kraan weer dicht.
"Ik ga even beneden op de bank liggen. Ik ben een beetje moe."

De client was een rugpatient. Daarom was zij nu daar. Om de boel een beetje schoon te houden omdat zij het niet kon. In iedergeval niet goed genoeg. Soms hielp ze mee, maar vaak hield ze na een tijdje ermee op en ging zuchtend op de bank liggen.
Er was een kamer die ze voor het eerst moest schoonmaken die dag.
Toen ze in de tienerkamer bezig was, de mat opzij legde om te kunnen stofzuigen, de gordijnen opzij geschoven had, het raam open, wilde ze als laatste karwei de vloer dweilen.

Het was een gekke gedachte. Bizar ook. Dat haar ineens een soort van helder weten toesnelde. Er was daar al ooit een kinderkamer geweest. Ze wist zeker dat jaren geleden een ander kind in die kamer gelegen had. Een jong kind. Maar dat kind was er nu niet. Er stonden nergens fotolijstjes in de kamers, er was nergens bewijs van zijn bestaan. Maar ze wist het zeker. Er was hier ooit een ander kind geweest. Waarom dacht ze dat?

Beneden, tijdens het pauzeuurtje waarin koffie gedronken werd, zuchtte de client nog een keer. Ze keek in haar kopje en zei ineens:
"Ik heb er een beetje moeite mee dat je de kamer van onze Timo doet. Beetje raar klinkt dat, want die kamer moet natuurlijk ook schoongemaakt worden. Ik heb de laatste tijd veel verdriet. Het is een moeilijke periode."
Ze luisterde aandachtig wat haar client te vertellen had.
"Het is deze maand drie jaar geleden dat onze eerste zoon overleed. Dat was zijn babykamer."

De koffie had niet meer gesmaakt. Ze had haar werk af gemaakt en was na vier uur op haar fiets gesprongen en naar huis gegaan. Met een enorm gevoel van zeker weten dat helaas bevestigd werd.

Labels: zweef

BUURMANNEN EN KOFFIE MET SUIKER:

Ze droomde 's nachts dat ze via een spiegel, hij staande op een balkon, zij staande voor een spiegel aan de muur, elkaar bekeken. Daarna betrok ze zijn stulp. Er was veel familie. Er speelde een kind dat vrolijk door de kamer huppelde.
De volgende morgen, met een crackertje, een bakje yoghurt en een pruttelende kan koffie, wilde ze de koffie in de mok schenken en erna suiker in de pot doen. De pot en de koffiemok stonden dicht bij elkaar. Ze schonk koffie in de mok. Het dampende goedje rook overheerlijk. Ze neuriede mee met Terra Naomi's Say It's Possible terwijl ze de suikerzak opende en bijna een volle gooi wierp in haar koffiemok. Ze schrok net op tijd en haalde de suikerzak weg. Dat kreeg ze ervan!

zezunja.nl bijt de spits af. Lees hier.

Labels: zweef

PIELEN: (ook een leuk weekwoord.)

Ze zat in een rustige trein onderweg naar huis. Naast haar, in een andere stoelgedeelte, zat een jongenman. Terwijl zij naar buiten keek besefte ze dat ze bijna bij haar eindstation was. Ze stond op. De jongenman liep mee.
De trein ging langzamer rijden, kwam het perron op gereden terwijl de jongenman naar voren liep en op de knop ging drukken.
"Je bent een beetje vroeg!" riep ze uit.
Hij bleef maar op de knop drukken. Hard.
"Je zit met die knop te pielen! Dat moet nog niet!"
Ze was bozig en geirriteerd.
Uiteindelijk gingen de deuren open en stapten ze uit. Terwijl ze blij was uitgestapt te zijn, bedacht ze ineens dat ze haar paraplu in de trein had laten liggen. Ze keek lichtelijk in paniek om. Als ze terug de trein in ging reed hij natuurlijk weer verder!
Maar ineens keek ze in haar tas, betastte haar spullen en voelde de paraplu. Opgelucht liep ze verder. Met een glimlach op haar gezicht.

Labels: zweef

HALS; SCHAKEL TUSSEN LICHAAM EN GEEST:

Ze was de roltrap op gegaan. In een winkel. Telkens als ze een roltrap naderde, keek ze extra goed waar ze haar voeten neerzette. Ooit, jaren geleden, rende ze een roltrap op om een trein te halen. Er liep een mevrouw naast haar, wilde haar voorbij, botste hard met haar volle tas tegen haar aan waardoor ze ten val kwam. Met haar knie precies in de pinnenuiteinden van de roltrap. Ze had even een scherpe pijn gevoeld, maar was opgestaan, hinkend en met pijn vertrokken gezicht verder gelopen. In de trein had zij opeens gezien dat haar spijkerbroek helemaal kapot was en er een enorm gat in haar knie zat. Daar kwamen toen een aantal hechtingen in die de huisarts net voor sluitingstijd zonder verdoving gezet had.
De roltrap liet haar in een liftgevoel naar boven gaan. Ze had gedachten over niets en nergens. Opeens beroerde een lichte kriebel haar nek. De kriebels waren stoppels. De stoppels werden zachte lippen. De lippen beroerden haar nek lichtjes. Met een mannenmond die even met zijn lippen haar nek vast leek te pakken. Even met lippenkracht in de welving van hals naar schouder kuste. Omsloot. Even had ze haar ogen gesloten. Met een glimlach. Ze ging zachtjes omhoog. Op een roltrap. In een winkel.

Labels: zweef

MET HENK:

Om zeven uur 's morgens ging de telefoon. Ze schrok wakker uit haar slaap en nam op.
"Jaaaah, goedemorgen, je bent live in de uitzending!" riep een bekende, met een ietwat plat utrechts, sprekende man.
"Welk plaatje gaan we voor je draaien?"
Ze was verbaasd, knipperde met haar ogen en dacht dat ze nog steeds droomde.
Hij grapte en grolde, flirtte met haar.
"Ik ben net wakker!" vertelde ze verontwaardigd.
Henk hing weer op.
En weer ging de telefoon.
"Gaan we een keer wat drinken?" vroeg Henk nu.
Ze fronste haar wenkbrauwen en dacht even na.
"Maar je bent toch getrouwd?" vroeg ze aarzelend.
Ja, daar moest Henk even over nadenken. "Maar ze hangt er maar bij." vertelde hij.
Toen hij ophing moest ze lachen.
Ze had sjans met Henk Westbroek.

Labels: zweef

DE ZWEEFVLIEGERAAR:

Hoog. Hoog boven de aarde zweefde ze. Bengelend aan een enorme vlieger. Soort van abseilen. Met haar armen boven zich, handen vastgeklemd aan een stang. Zo hoog. Enorm hoog. En ze zag de landen en de zeeen.
Daarna was ze bijna op aarde. Ze bengelde boven een veld. Een enorm veld met ver uitgestrekte tulpenlandschap. Geel.
En de zon scheen. Het was zomer. Licht. Helder.
Ze wiebelde een beetje boven het tulpenveld. De wind maakte dat ze heen en weer ging. Maar ze lachte. Ze lachte en was blij.

Labels: zweef

DE ONBEKENDE:

(Wederom) Vanachter een rode plakstreep wachtte zij tot de blonde dame met het fuchsia shirt haar helpen kon. Ze overhandigde haar ponsplaatje en vertelde, met schorre stem, dat ze een afspraak had, om half twaalf.
Mensen keken haar aan. De een afwachtend, de ander vragend. De een leek even te glimachen. Ze glimlachte terug.
De fuchsia mevrouw schoof het ponsplaatje naar haar toe en gebaarde even te wachten. Ze nam plaats en keek even naar haar schoenen.
Tegenover haar was een brede deur. Naast de deur, aan de muur, hing een geel driehoek met de woorden: stralingsgevaar. Op de brede deur hing een bordje: echografie.
De brede deur ging ineens open en een paar verplegers hielpen een brancard de gang op. Een moment keek zij als versteend in de ogen van een leeftijdsgenoot. Een man met een kapje op, zuurstof waarschijnlijk, een ontbloot bovenlijf en een verkrampte, ziekelijke blik in zijn troebele ogen. Ze haperde in haar adem, hield de bandjes van haar tas steviger vast.
Hij keek haar recht aan. De Onbekende. En terwijl de verplegers de brancard keerden, hij van haar weggereden werd, keek hij nog eenmaal achterom.
Opeens waren haar zenuwen verdwenen. De reden waarvoor zij kwam leek er amper toe te doen. Ze had ernstige ziekte in zijn ogen ontdekt. Ze kon het niet weten maar ze wist het.
Er kwam een verpleger op klompen naar de wachtkamer.
"Mevrouw, u mag nu naar de kaakchirurgie. Succes."

Labels: zweef

OP DE BLAREN ZITTEN:

Ze zat aan een tafel. De tafel was van hout. Dun hout. Ze wachtte. Misschien ook niet. Maar ze droeg een t-shirt en een rok en ze had geen schoenen aan. Haar blote voeten lagen over elkaar heen. Gelakte teennagels. Ze kreeg opeens jeuk aan haar voet. Bij haar hak en hiel. Ze krabde, en voelde een blaar. Een grote blaar zat onder haar voet. Ze krabde het per ongeluk kapot. Er liep serum uit de blaar. Haar andere voet droeg ook een blaar. De camera zoemde uit. Er zat een jonge vrouw aan een tafel. Een houten tafel. Dun hout. Ze droeg een t-shirt en een rok. Blote benen. Blote voeten. Het leek zomer. De tafel stond bij een grasveldje. Ze had haar beide benen over elkaar heen geslagen. Onder haar blote voeten lag een grote plas. Een plas serum. De blaren waren stuk. Vocht was eruit gesijpeld. Het liet een plas achter op de grond. Vlakbij het dorre gras.

Labels: zweef

SPROOKJE:

Ze was net de trein uitgestapt. Daarvoor, net voordat de trein met een licht schokje stopte, keek ze in het voorbij glijden van de weg en een spoorboom, naar een oudere vrouw met een tweelingbuggy. Er zat een blond kind in. Daarvoor stond een man met een ruitjesjack met zijn rug naar haar als toeschouwer. Hij had warrig blond haar. Ze kende beiden niet. Toch trok op de een of andere manier dat beeld voor haar ogen en was ze gefascineerd blijven kijken.
Ze liep langzaam de trein uit en ontweek een mevrouw met een blindegeleidestok. En in haar verdere blik spotte ze eerst het blonde kind en erna de oudere vrouw, mooi grijs haar, met heldere blauwe ogen. Ze glimlachte. Voor zij het wist glimlachte ze terug. De vrouw gaf haar op de een of andere manier het idee dat zij haar wel kende. Alsof ze glimlachend knikte, en daarmee zei: Ik ken jou. Het is goed.
De man met blonde haren liep vlak achter haar. En in het voorbij gaan leek ook hij haar ogen te doorboren. Hij leek verbaasd maar glimlachte net als de vrouw. Herkenning tussen mensen die elkaar niet kenden.

Labels: zweef

IK VOEL WAT JIJ (NOG) NIET VOELT:

De feestgangers gingen een voor een, of in setjes, naar huis. Ze lieten zichzelf uit. "Spreek je!" werd er geroepen. "Ja, tot gauw!"
En op de grond zat een voor haar onbekende jongen, een beetje doelloos voor zich uit te staren. Dronk af en toe uit z'n halflege glas. Luisterde naar het gezelschap dat naast haar zat, of hing eigenlijk, en vond het wel best.
De kale meneer glimlachte naar haar. Zij streek hem over zijn wang en glimlachte terug. Ze had de vertraging in haar handen gevoeld, van de rose-tjes en van de roes die ze daardoor voelde. Zijn hand betastte haar buik. Ze voelde kriebels. Ze moest ervan lachen. En toen voelde hij dieper, pookte met zijn vinger in haar zij en buikstreek. Ze had opeens een vervelende, zeurende pijn gevoeld. Een rare pijn. Niet van het poken, maar een dieper soort pijn.
Hij had met een frons haar buik betast en bekeken. Keek toen naar haar op en zei serieus: "Volgens mij heb je een blinde darmontsteking. Laat ernaar kijken."

Labels: zweef

ONHEILSPELLEND:

De nacht leek een aaneenschakeling van warrige dromen, wakker worden, omdraaien en uitgebreid de wekker bekijken, maar weer schaapjes tellen en tenslotte de ogen te sluiten en verder te gaan met de warrige dromen waar geen touw meer aan vast te knopen viel.
Iemand beschuldigde haar. Ze had hoogblond haar, lang, en ze wees beschuldigend met een vinger. "Dat heb jij gedaan!" En dat had ze helemaal niet. Ze wist het zeker. Maar haar ongelijk hard maken wilde niet lukken. Er was commotie. Mensen in rep en roer. Er was iets ernstigs gebeurd en zij had het gedaan. De hoogblonde lange haren dame was zieltjes aan het winnen en riep naar iedereen die het maar horen wilde dat zij het geflikt had. Wat helemaal niet zo was!
Ze schudde haar hoofd, wilde uitleggen en praten en vertellen dat het anders was. Dat er een misverstand ontstaan was. Dat het gewoon niet waar was wat zij beweerde!
Maar men luisterde al niet meer. Ze waren in een groepje gaan staan en bekeken haar met argwanende en wantrouwende ogen.
En toen ze bezweet wakker werd, met ingehouden paniek, voelde dit zo onheilspellend, dat ze het de hele dag bij zich droeg. En niet kon loslaten. Als dit maar niet zo'n droom was dat bewaarheid ging worden, zoals die paar andere dromen die precies dit gevoel konden geven.

Labels: zweef

TRANSPARANT:

In de stille nacht leken de gordijnen te bewegen in een lichte ruis. Heen en weer. Maakte dat ze uit een droomloze slaap half haar ogen, licht in het bewuste onbewuste, opende. En in een fractie van een aantal seconden, misschien meer, leek het alsof zij niet alleen was. Ze droomde toch? Of was ze wakker? Ze was niet alleen. Ze voelde het. En in de duisternis, in het half bewuste onbewuste, zag zij een gedaante naast haar liggen. Een gezicht. Maar dat kon niet. Het gezicht was transparant. Dwars door het gezicht, een vrouwengezicht, mooi, kon zij de schaduwen, contouren en alles van de afstanden zien van haar slaapkamer. Het gezicht leek te slapen. Ze probeerde het gezicht beter te kunnen zien, maar in haar half ontwakende staat, dacht zij dat ze droomde. Ze droomde toch? Dit was niet echt. Maar ze was wel wakker. Ze zag alles. Alsof zij, als ze gedurfd had, met haar hand, vingers, niet aanraken kon, geen zachte wangen voelen kon omdat zij er dwars doorheen zou gaan. En toen, ineens, was ze weg. Verdwenen. In de droomloze slaap van nachten zoals zovelen.

Ze zou willen dat ze het tekenen kon.

Labels: zweef

DE PIJN TERZIJDE:

Hij zat op de bank naast haar. Hij durfde haar niet aan te kijken. Zijn twee vrienden zaten erbij. "Het is alsof alles vanonder me wegvaagt. Soms..." fluisterde hij met een ingehouden snik in z'n stem. "Ik weet het gewoon even niet meer." Hij zuchtte diep en liet zijn hoofd hangen. Zijn vrienden begonnen een verhaal. Zij luisterde aandachtig, fronste soms haar wenkbrauwen, keek de man naast haar aan en ontdekte dat hij soms moest blozen. Hij voelde zich duidelijk niet op zijn gemak. Verlegen. Tegenover haar. Ooit waren zij heel close geweest. Dat leek eeuwen geleden. Hij voelde vertrouwd maar ook weer niet. Zijn sterke handen. Ooit strelend over haar wang. Ze lagen ineen op zijn benen. Trillend. Koud.
Alles dat verteld werd had ze al lang begrepen. Dat was ook de reden geweest dat zij de andere weg had moeten inslaan. Dat ze contact verbreken moest. Er was geen keus. Als zij anders beslist had, was zij met hem ten onder gegaan. Het moest anders. Zij moest weg. Gaan. Uit zijn beeld. Voor altijd of tijdelijk. Maar wel weg.
En gedurende de afwezige maanden, de lange uren alleen, het proberen in te vullen van haar eigen bestaan, ging hij ook verder. De onzichtbare lijnen waren half aan het rafelen gegaan. Tijd heelde niet alle wonden. Tijd zorgde ervoor dat er een kans bestond te helen. Tijd zorgde ervoor dat er geleerd kon worden. Dat was de opzet van tijd. Tijd was een mooi en kostbaar instrument.
En nu was zij door vrienden gemaild. "Het gaat niet zo goed met hem." Zij had gezucht. Wat had ze ermee gemoeten. Zij had alles zo ontzettend pijnlijk aangevoeld. Was door haar tranen heen, die half opgedroogd waren, verder gegaan in tijd. "Wil je alsjeblieft helpen?" Hoe kon zij helpen?
En ondanks de angst en de boosheid gaf ze toe. Zat ze opnieuw op de bank waar zij maanden geleden samen met hem zat. In andere omstandigheden. Die niet meer teruggedraaid konden worden. Maar was tijd een nieuwe tijd. Met nieuwe inzichten en uitkomsten. Hoe dan ook, zij zou luisteren. Dat was het minste dat zij kon doen. Even de pijn terzijde.

Labels: zweef