Skip to content →

Karin Ramaker Posts

De beste wensen.

‘En heb je nog leuke dingen gedaan met de feestdagen?’

Ik duwde mijn wenkbrauwen in een moeilijke frons. Ik kon het me amper herinneren. Ik was alweer veel verder in mijn nieuwe tijd. Blij toe overigens ook. Het leek alweer zo lang geleden. Kerst, oud en nieuw. Eten en drinken. Leuk en gezellig doen. Het was ook best gezellig, daar niet van. Maar ik was alweer door, zoals ze bij de Wereld Draait Door meestal ongeduldig zeggen. Was het nou een geïnteresseerde vraag of een moetje? Ik was hier al lang voorbij. Ik vergat dan ook de semi verplichte ‘de beste wensen’ in de vermeldingen via email, appjes om nog maar niet eens te spreken van het hand schudden bij elke nieuwe ontmoeting.

‘Eh, even denken…’ mompelde ik.

Ik voelde me ergens een beetje onbehouwen. Onbeschoft. Niet attent genoeg. (Zo was ik niet opgevoed!)

Bij de volgende ontmoeting verontschuldigde ik mezelf.

‘Het is nog maar de tweede week van januari.’ zei mijn afspraak een tikje verontwaardigd.

Ik dacht er even over na. Voor mij was het alweer de tweede week van januari. Mijn tijd vloog.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Leave a Comment

Ik ben zo wakker als ik die beelden voor me zie.

De laatste tijd herinner ik me opeens dingen over vroeger. Ik zit in gedachten plotseling in de werkschuur van opa en zie alles zoals het was. Het lijkt alsof ik in een scène van een tijdelijke film ben beland. Ik zie een fiets hangen aan de lijnen en haken aan het plafond, ik zie het gereedschap liggen op de werkbank. Ik kan, als ik omkijk, de keuken ontdekken waar de kleine koelkast staat en daar bovenop een gasfornuis. Ik hoor het rinkelen van borden die uit een bovenkastje gehaald worden. Als ik denk dat ik dan ook oma zal zien is het beeld verdwenen. Ik ben zo wakker als ik die beelden voor me zie. Ik ben klaarwakker.

Rond kerst herinnerde ik me ineens een grote lange tafel die normaal anders stond maar voor deze gelegenheid was gedraaid. Opa stond aan het hoofd van de tafel. Hij had een groot mes in zijn hand. En er zat familie aan tafel rustig af te wachten. Hij had een konijn gestoofd. Het lag in een bolletje op een grote schaal. En hij sneed met dat grote mes een stuk vlees af van de zijkant. Misschien waren het wel z’n billen.

‘A bucket list implies a lack , a store of unfulfilled desires or aspirations, a worry that you haven’t done enough with your life. It suggests that more experience is better, whereas the opposite might equally be true. I don’t have a bucket list because it comforts me to remember the things I have done, rather than hanker after the things I haven’t done.’ ~ Cory Taylor in Dying – A Memoir.

Ik lees nu het boek van Cory Taylor. Het was het laatste boek dat ze schreef voordat ze overleed aan kanker. Misschien zou je denken dat het een triest verhaal is maar dat is het allerminst. Ik leer uit haar boek hoe ze omgaat met tijd. Ze schrijft over haar herinneringen, haar momenten. Maar ook over haar angst en boosheid. Ze wilde nog zoveel doen. Zoveel schrijven.

Ik liep vanmorgen vroeg in de mist langs de kade en de oude huizen met naamborden erop. Allemaal mensen die ooit zouden vervagen net als ik. Wat als de herinneringen zouden ophouden? Wat kon je er tegen doen? We konden alleen maar vertellen. En herinneren.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Leave a Comment

Cocoonen op de bank.

Het regende tegen de vieze ramen van de tram toen ik ’s avonds naar huis ging. Door het raam zag ik troebele lampjes van buiten en passeerde de tram het station. Het was koud en nat.
Naast me zat een meisje te bellen. Ze leunde half met haar gezicht tegen het koude raam. Ik deed er mijn best niet voor, ze sprak gewoon luid, ik verstond alles wat zij te bespreken had. Zelfs wat de ontvanger vertelde hoorde ik zonder moeite. De ontvanger vroeg wat ze vanavond ging doen.

‘Ik ga cocoonen op de bank.’ zei het meisje.

‘Wat?’

‘Ik ga cocoonen op de bank.’ zei het meisje.

De ontvanger had blijkbaar geen idee wat dit betekende.

‘Niets doen en op de bank liggen. Met een dekentje. Filmpje kijken. Cocoonen!’

Ik vond dat een zeer goed idee.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier. 

Leave a Comment

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten