Skip to content →

Karin Ramaker Posts

Rode wijn krijg je er niet meer uit.

Terwijl de saxofonist klanken door het nogal warme vertrek blies wipten oudere voeten mee op de maat. Men dronk bier en wijn. Er zat een mevrouw met een zware knot op haar hoofd voorover geleund. Tot mijn verbazing haalde ze een klein flesje witte wijn uit haar tas en zette de hals aan haar mond. Voor mij zat een oudere vrouw opnames te maken met haar mobiele telefoon. Met trillende handen. Toen het pauze werd stond een man op en wilde langs me heen. Het was er zo smal. Doordat er veel ronde buiken tegen tafels duwden konden de stoelen niet verder naar voren. Mijn glas rode wijn stond in het midden van de houten tafel. En nog wist de man mijn glas rode wijn om te gooien.

‘Oh, eh, sorry.’ zei hij tegen de perfect geklede man die naast vriend zat. Hij droeg een smetteloos wit overhemd. Zijn witte overhemd was nu rood gekleurd. De man wilde vervolgens zijn weg voortzetten naar de bar. ‘Dit is niet zo netjes hè?’ riep de man nu verontwaardigd. Hij stond op. Vriend depte ondertussen met een servetje de rode wijn van de tafel. Mijn glas was zo goed als leeg.

De man die het glas had omgestoten haalde zijn schouders op. Alsof hij wilde zeggen: Ja, kan gebeuren. Deal ermee. Ik ga nu bier halen bij de bar. De man met zijn geknoeide overhemd liep naar het toilet.

‘Rode wijn krijg je er niet meer uit.’ mompelde zijn vriendin bij ons aan tafel.

De partner van de knoeiende man draaide zich om.

‘Je kunt zo’n flesje kopen bij de drogist, speciaal voor rode wijnvlekken.’ En draaide zich weer om.

Na een tijdje kwam de man met sjieke overhemd terug.

‘Kijk, ik begrijp wel dat je per ongeluk iets omstoot. Dat kan iedereen gebeuren. Maar die achteloze reactie.’

De knoeiende man kwam na een tijdje weer terug en zette een rode wijn voor me neer. De man met de natte overhemd kreeg een biertje. Zijn partner een chardonnay. Het was toch een uiterst ongemakkelijke situatie.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

4 Comments

Als ik aan Brabant dacht, dacht ik automatisch aan carnaval.

Ik was weer in Brabant. Ik liep over dorre herfstbladeren en voorbij struikelstenen in de Spoorlaan met een aantal namen van Joodse gezinnen erop die in de oorlog uit hun huis waren gehaald om nooit meer terug te keren. Er waren hier, in de straat waar ik liep, heel veel gezinnen weggehaald.
Het was een tikje kouder in Brabant. Er was mist. Het oude hotel bij het spoor was vernieuwd. ‘Onbeperkte tapas’ stond er. Er werd daar vroeger carnaval gevierd. Als ik aan Brabant dacht, dacht ik automatisch aan carnaval. En aan de kroeg tegenover de kerk.

De straten, de huizen en de sfeer voelde nog precies hetzelfde. Herkenbare stenen. Alsof je een oude jas aantrok.

‘Het is een vreemd gevoel dat ik hier eerst dagelijks liep.’ zei ik meer in mezelf dan tegen mijn gezelschap.

We zaten in het museumcafé en dronken een kop koffie. De serveerster leek verdacht veel op Wende Snijders maar ze was haar niet. Ik keek naar buiten, naar de voorbijgaande fietsers en auto’s. Naar het watertje dat aangelegd was en ik niet herkende. Er was hier lang niet zo veel verkeer. Ik was het niet meer gewend.

Ik bekeek de menukaart. Mijn maag knorde en ik had zin in soep. En toen zag ik het staan: ‘worstenbroodje.’

‘Zijn jullie er al uit?’ vroeg Wende, de serveerster, met schuin hoofd. Ik wel. Ik was er uit.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

One Comment

Vodafone. The Future is Exciting. Ready? Nee!

Er was een mannetje aan de telefoon van Vodafone die mij heel erg enthousiast meedeelde dat hij me kon helpen aan een prachtige deal. Dat zei hij niet letterlijk (we zouden het telefoongesprek eens moeten terug kunnen luisteren) maar het kwam erop neer. ‘Vertel.’ zei ik en luisterde. ‘Ik zie dat u een Ziggo abonnement heeft thuis?’ Ja, dat had ik. Dat was mooi! Ik kon gebruik maken van de voordelen van de combinatie Vodafone en Ziggo! Dat betekende dat ik naar 1G zou gaan en minder zou gaan betalen per maand. Ik vond Vodafone al zo duur worden en ik twijfelde elke keer of ik niet zou overstappen. Maar deze verlenging zou best fijn zijn. Ik ging akkoord en hij ging in razend snelle tempo het hele gesprek nog eens na en vroeg me akkoord te geven op wat we besproken hadden. Maar na een paar weken en telkens mijn app in de gaten gehouden zag ik dat ik zelfs was teruggegaan in MB’s. Ik fronste mijn wenkbrauwen.

‘Het overzetten duurt soms wat langer.’

Ik wachtte nog eens af maar besloot toch maar even te bellen. ‘U heeft geen digitaal pakket mevrouw, u heeft geen recht op deze deal.’

Wat? Maar die meneer van Vodafone zei…

‘Nee, dat heeft hij echt verkeerd met u afgesproken. Hij had na moeten kijken of u gebruik maakt van Ziggo met zo’n kastje voor de tv. ’

Ik vond dit een beetje vreemd. ‘Maar, dat deze meneer dit met mij verkeerd heeft afgesproken, wiens fout is dat dan?’ Dat kon deze meneer door de telefoon niet echt zeggen. Het kon gewoon niet. En het was ook technisch niet mogelijk om dit anders te doen. Er kwamen geen non stop voordelen. En dat was ook het einde van het gesprek.

Wacht even, dacht ik. Hier klopt iets niet. Ik belde weer. Een aardige meneer gaf me voor een keer 1G om het leed te verzachten. Hij maakte meteen een case aan want het telefoongesprek zou teruggevonden moeten worden.

‘Ik zie dat er verder geen log is bijgehouden van het vorige gesprek…’

Ik rolde mijn ogen en zuchtte.

Vorige week belde een aardige mevrouw met Limburgs accent.

‘Nee, dat is inderdaad niet de bedoeling. Als dit u beloofd is moeten we dit gaan regelen. Maar ik kan deze case niet meer afhandelen. Ik open een nieuwe case voor u en dan wordt u terug gemaild.’

Ik hoorde niets. Ik zag niets. Ik vond het te lang duren totdat ik een mail kreeg. De case was gesloten. Gesloten? Er zouden telefoongesprekken nagekeken worden maar daar kreeg ik geen reactie op. In plaats daarvan was de case opeens gesloten? Ik belde weer. Op hoge poten. Ik zei iets over een kastje en een muur. Ongeduld. Kwaadheid. Een schandalige manier van afhandelen.

‘U klacht is ongegrond verklaard, twee keer dus….’

Wat nou dus?

‘Nou, dat de klacht afgehandeld en gesloten is.’

‘Ik wil mijn abonnement opzeggen want hij klopt niet!’

Maar de persoon gaf aan dat ik voor twee jaar verlengd had. ‘U had binnen twee weken de tijd om uw abonnement op te zeggen…’ Ik stond paf. ‘Iemand geeft me een verlenging op basis van foute informatie maar ik kan nu, met een abonnement waar ik niet om gevraagd heb, twee jaar vooruit?’

The Future is Exciting. Ready?’ Ik heb geen &^%$#@! keus!!

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

3 Comments