Bijna gaf ik er de brui aan. Correctie. Ik had er al de brui aan gegeven. 7di4kids was vaag, 7di was vaag, de rol van het ‘kernteam’ was vaag. Alles was verrekte vaag en tegen vaag kan ik niet. Ik ben een doener, ik hou van direct, duidelijk, helder en concreet. Als iets nog niet concreet is, maak ik het graag concreet. Zo snel mogelijk. 7di4kids was bijna doodgebloed. En daar baalde ik van. Ik hou ook al niet van iets starten en dan aarzelen of iets starten en dan zeggen: ‘ik weet het niet. ik ga dat allemaal niet doen. sja…’ Op zulke momenten gaat het vuurtje in mij wat meer branden en raak ik gebrand op het idee dat ‘nee’ geen optie is, ‘we zullen wel zien’ geen optie is en een intentie een handshake is die blijft. Als je A zegt, zeg je ook B.

Gaandeweg bleek dat er een heleboel mensen zijn met de gekste, mooiste, spannendste en concreetste ideetjes die je maar bedenken kunt. Zit je bij elkaar en heb je het erover, hoor je dus steevast: ‘Maar je zou ook dit kunnen doen’ of ‘Heb je die al benaderd?’
Wat? Wie? Ik? Moet ik al die ideetjes gaan verzamelen en ook gaan uitvoeren? Waarom ben jij, degene met het mooie, simpele, leuke en spannende idee niet degene die eens lekker zelf gaat bellen en uitvoeren? Mega lightbulbmoment! De wereld is verdeeld in ideeenverzinners en doeners. Blijkbaar zijn er uitzonderingen die bedenken en uitvoeren waaronder ikzelf, maar mijn mond viel wagenwijd open bij het besef dat mensen die ideeen verzinnen vaak niet uitvoeren en niet eens zoveel zin hebben dat idee vorm te gaan geven. Hoe kan dat? vroeg ik me af.

En dat zorgt in mij voor frictie. Ik heb meer respect voor mensen die doen. Ik hou van de handen uit de mouwen. Doordouwen. Bellen en regelen. Uitvoeren. Sjouwen. Produceren. Wat heb ik aan al die leuke ideetjes van mensen die vervolgens aan de kant gaan staan en toeknikken? Steek verdorie die handen eens uit de mouwen! Bovendien word ik een beetje gefrusteerd en bozig op het moment dat bedenkers die toekijken naar hoe anderen het doen zelf alleen uitleggen her en der. Hallo! Ook vind ik dat als een kernteam het woord gaat verspreiden dat alles met sociale overwaarde gaat en zonder geld je niet eerst zelf shirtjes moet gaan verkopen. Practice what you preach lieve mensen!

Dan heb ik ook nog eens het eilandjesgevoel. Waar zijn al die kleine projecten die ook aandacht verdienen? Leuk, het nachtrestaurant en petje af hoor, maar daar hoor ik al zoveel over. Waar zijn de kleinere projecten? Waarom zoveel ophef over een project als handoplegging en of het wel of niet past bij 7di? Als het binnen zelf opgelegde criteria past, waar zeuren we dan over? Het is toch een experiment?

En dan kom je dus bij de kern van mijn onwijs dubbele gevoel. Een experiment?

Ik ben de afgelopen maanden bestookt met 7di mail. Ik werd er gek van. Mensen die wilden ‘aanhaken’ maar eigenlijk wilden dat ik, stadscoordinator, hen aan het handje ging meenemen onder het mom van een kopje koffie en beetje babbelen en oplossingen ging bedenken. De volwassen mens is soms net een klein kind. Vragend opkijken en wachten op response. Wat heel duidelijk een test was, was grenzen blijven bewaren. Verantwoordelijkheden neerleggen bij de ander. Dit is wat ik doe; bijeenkomsten regelen, mensen doorverbinden en de website bijhouden. Maar als ik elke keer met mensen had moeten afspreken dan was ik nu rijp voor het gesticht. Oke, zwaar overdreven, maar je begrijpt mijn punt.

Ik vond de rol van het kernteam net zo vaag als het hele initiatief. Ik was ontzettend blij met dat ene mailtje van Fanny om me succes te wensen met 7di4kids. Een schouderklop mag ik niet verwachten maar is o zo fijn als je hem krijgt. Dat geeft namelijk ontzettend veel energie en dat is precies wat je als projectleider nodig hebt om die week tot een succes te maken.

Tegelijkertijd is het een enorme kick als een initiatief lukt; als het ‘af’ is. Als het er staat en als je kunt zeggen, met alle vrijwilligers die hebben meegedaan, dit hebben we maar even zo geflikt. Met een boel tijd en energie, met losse eindjes, met inzet, kracht, input, lef en fijne mensen. En dat maakt het voor mij een geslaagd project.

Stel je mij de vraag: volgend jaar weer? Dan zeg ik nee. De aanloop was veel te lang. De boog veel te breed. De opzet veel te vaag. Gelukkig kon 7di4kids in iedergeval het vage eraf poetsen. Misschien zijn 7di4kids en 7di magazine de meest tastbare projecten die er zijn. Was het desondanks een ervaring? Dat zeer zeker.

Sowieso wens ik de rest van de 7di mensen ontzettend veel plezier en succes toe de rest van de week!