Nieuwjaars conference. →
Ik denk elke keer als ik moet: w.c bezoek is zo'n verspilde tijd. Je zit telkens even te wachten, veegt je reet af met vlinder- of wolkjes papier terwijl je in de tussentijd zoveel andere dingen had kunnen doen. Bij ons op het toilet hangt sinds 1 januari een Happinez kalender. Je trekt er elke dag een papiertje af en krijgt een nieuwe dag met nieuwe tekst te lezen. (En tips om het toe te passen.)
16 Things. Deel 21. →
16 Things die me thuis laten voelen: 1. de voordeur opendoen en binnenwandelen. 2. verwarming aan. 3. koffie die pruttelt/zoemende senseo. 4. mijn boekenkast. 5. mijn huisbroek aandoen en sloffen en op de bank ploffen. 6. lang telefoneren. (meer...)
De Notenkraker. →
Sommige mensen vinden het maar niks, een paar uur kijken naar hopsende dansers die niet met elkaar praten. Ik vind het één van de meest mooie beelden. Met lichaam emotie uitbeelden. Zelf danste ik zo'n dertien jaar, de laatste jaren ervan ook op spitzen. Gisteren zat ik in de Grote Kerk in Den Haag om de voorstelling De Notenkraker te zien. Een speciale dansvoorstelling met amateurs, pro
Geachte Majesteit, →
Met verbazing luisterde ik vanavond naar de kersttoespraak. U, in een prachtige jurk in een mooi huis, met een mooie tuin. Een vrijstaand huis. Met bediening. Met een kapster. Ja, ik zag ook de docu-drama van Michiel van Erp om Uw menselijkheid wat beter te portretteren. Uw wereld is natuurlijk zó anders dan de mijne. Vandaar dat ik U wil spreken, via deze open blog, over de virtuele wereld versu
Pré Kerst 2009. →
Een kerstboom, een echte, vinden was nog een heel klusje. Je zou verwachten dat er bij een winkelcentrum wat te kopen zou zijn maar dat viel even vies tegen. Na een pokke eind lopen spotten we een standje met kerstbomen. Een boel duiten weggeven later en een heen en weer gesleep, getil en gesjouw (geen auto) een scheur in de broek en pufpuf later hadden we er eentje staan. Kerst mag nu komen.
A House Is Not A Home. Deel 8. →
Gisteren fietste ik naar de duinen. Met de wind door mijn haren, de zon op mijn huid, trapte ik verwoed tegen de wind in, langs nieuwe routes die mij naar een nieuwe plek bracht. Het was gisteren, 1 augustus, precies drie maanden geleden dat ik verhuisde. Ik zie mezelf nog in de woning opruimen, het verleden in dozen doen, ruimte maken voor een ander. Hoe vaak spreek ik uit hoe tijd vliegt.
Dromen mag best. →
En zo fietste ik gisteren door de straten van Den Haag.Beseffende dat ik hier écht woon. Dat de straten ook van mij zijn, om op te fietsen en van A naar B te gaan. Zo voelde het in het begin niet. Het leek een soort lange vakantie waar geen eind aan kwam. De kamers in mijn huis, de meubels en de gewoontes. Het was een lange vakantie. Waar geen eind aan kwam. Waar ik geen einde aan wilde maken. Ni
Recht vooruit. →
recht vooruit.je bent overal en nergens. op het randje, in het midden, naast de lijn en over de brug. je kunt alle kanten uit;links, rechts, rechtdoor en achteruit.je volgt rotondes totdat je een ons weegt,of besluit halverwege die afslag te nemen.je bent overal in de wereld, in het gras, op de straat en schommelend met je benen in de lucht.ik ben vrij om te gaan en om te staan waar ik wil.overal.
A House Is Not A Home. Deel 7. →
Vandaag bedacht ik me, toen ik bij mijn werkplek op de w.c in de spiegel keek, dat het voelt als opnieuw beginnen. Vaak van baan veranderd, begon ik ergens fris en nieuw en duurde het een tijdje voordat ik me ergens gesetteld had. Alsof het moest gronden. Aarden in het hout. De lucht. De muren.Het voelt ontheemd van veiligheid en geborgenheid maar omdat je zelf voor de volle honderd procent gekoze