Wachten in de wachtkamer. →
Het kleine hok had alleen een houten stoel en een hanger aan de muur waar ik m'n kleding op kon hangen als ik dat wilde. Aangezien alleen mijn bovenkleding uit moest zat ik te rillen in m'n halve nakie op een koude houten stoel. Er werd kort geklopt op de deur en de deur werd vervolgens met een ruk opengemaakt. 'Kom maar mee.' De ruimte was fel verlicht en er stond een enorm apparaat in het
Nu even niet, nee. →
Normaal gesproken zie je me twee keer per week in Delft achter een joekel van een tweelingbuggy. Nee, geen koters van mij zelf maar ik fungeer dan als gastouder. Dat duwen van zo'n tweelingbuggy is één verhaal, wat ik soms onderweg meemaak is een ander verhaal. Zo lijken de winkels steeds meer spullen te willen etaleren en bereik ik steeds vaker het irritatiekookpunt van een medewerker van zo
Wat je niet moet doen als je juist iemand op je gemak wil stellen. →
Er zijn twee dingen in het leven waar ik het liefst hard voor wegren. Maandelijkse buikpijnellende en de tandarts. Maar ze komen allebei steeds weer langs. Vanochtend moest ik (expres zo vroeg mogelijk de afspraak gepland) naar de halfjaarlijkse controle bij de tandarts. Het begint al bij de wachtruimte; mensen zien zitten met verbeten gezichten die allemaal wensen dat ze allerlei andere dinge
Druk druk druk. →
"pff, Saar, mijn ketting ligt eraf.' De ene griet met scheef knotje op het hoofd stond middenin de straat bij haar fiets met afhangende schouders sip te kijken. 'Ik kan het er zó niet bijhebben vandaag. Veel te druk!' En alles werd in woorden uitgerekt. Veeeel-teee-druuuk.
Vapiano al dente. →
Wil je me acuut chagrijnig krijgen, neem me dan mee naar Vapiano. Gezellig een half uur in de rij staan terwijl je barst van de honger, om dan een kaartje tegen een automaat aan te duwen en te wachten op een bezwete kok die zelfs in zijn slaap nog pasta vanuit bakjes in een kookpan stopt terwijl hij ook nog eens een pastasaus in elkaar flanst zodat je erna met een dienblad met vork en lepel een
Doe eens normaal man! →
'Tis zo, er zijn meer gekken buiten dan binnen!' riep laatst nog iemand die oliebollen aan het verkopen was op een kermis toen iemand uitviel over een te weinig terugbetaald bedrag. Gisterenavond ploften vriendin en ik in Utrecht neer bij de gracht om bij de Italiaan te gaan eten. We bestelden een karaf witte wijn en een voorgerecht en nadat we het voorgerecht hadden opgegeten wilde ik even naa
Voorkruipen is voor watjes. →
Vorige week was ik even in Den Bosch. Den Bosch heeft vlakbij het centraal station een bosschebolwinkel, Jan de Groot. Bij Jan de Groot is het altijd druk en staan er rijen tot aan de deur. Bij Jan de Groot weet je dat als je daar gebak wilt kopen je een tijdje zal wachten en niet iedereen houdt van wachten. Omdat ik naar mijn moeder wilde bedacht ik me dat het best lekker was een heerlijke Bo
Hou eens op! →
Woensdagochtend sjokte ik een tikkeltje vermoeid naar het bankje op het station en plofte neer en begon te lezen in de Pers. Dat op zich was al een idioot verhaal. Misschien vertel ik het verhaal achter de ochtend met de Pers een ander keertje. Er zat een jongeman naast me. Hij staarde een beetje voor zich uit. Ik sloeg wat bladzijdes om want soms is ochtendnieuws al oud. Je hebt dan thuis al
De Bijenkorf is zó mijn winkel. →
Als er een cadeautje gekocht moet worden, als er geshopt moet worden omdat het kan of als er een moment is waarbij ik tijd genoeg heb en toch in de stad ben, wandel ik zonder erg de Bijenkorf binnen. Alleen al de draaideur is leuk. Ik kan, terwijl ik me mee laat voeren op de roltrap naar de eerste verdieping, minutenlang turen naar de make-up mevrouwen en één meneer (met uggs!) die mensen en