Skip to content →

Tag: anekdote

De blaadjes vallen weer hè, dan krijg je die ellende.

Het was benauwd toen ik ging zitten. Ik opende mijn jas een beetje en zette mijn leren tas op schoot. Ik had een krap half uur langer gewacht op de trein naar huis omdat er een persoon langs het spoor gesignaleerd was. ‘De blaadjes vallen weer hè, dan krijg je die ellende.’ zei de grote mevrouw naast me met Rotterdams accent. ‘Ik dacht al, wat is het toch druk in de trein, maar dat komt dus daardoor. Maar hij is niet overreden?’ Ik haalde mijn schouders op.

‘Ja, het is altijd raak als het herfst is. Ook in het voorjaar. Dan zitten de bomen weer vol kleur en dat kennen ze dan niet aan. En voor en na kerst. Begin van het nieuwe jaar is het ook vaak ellende. Dan kennen ze het blijkbaar ook niet meer aan. Ik zal je vertellen, een paar maanden geleden zitten we met vrienden op een vrijdagavond thuis gezellig te kletsen en ’s maandags krijg ik telefoon op mijn werk dat hij zichzelf opgehangen heb. Hij laat een vrouw en twee jonge kinderen achter. Ze heb de goedkoopste kist voor hem uitgezocht. Laat maar verrotten, zei ze. Ze is zo boos op hem. Er was ook geen afscheidsbrief, hè. Dan had ze het kenne afsluiten.’

Ik wist niet wat ik zeggen moest dus knikte ik maar.

‘Maar ja, wat moet zo’n vent in zijn hoofd hebben gehaald dat ie dat doet ook hè. Het is werkelijk waar onvoorstelbaar. En we zagen het niet aankomen hoor. Geen rare dingen. Niks. En toen ze hem vonden moest de recherche ook komen, dat wist ik helemaal niet. Ze namen zijn computers mee om te kijken of ze iets konden vinden dat hij schulden had of afgeperst werd. Maar niks. Hij had geen dubbelleven, niemand wist wat er nou aan de hand was. Hij was wel een serieuze man maar dat we nou dachten, hij is depressief, nee. Hij heb niets verteld aan zijn vrienden of zijn vrouw. Ik weet zeker dat ze hem geholpen hadden.’

Het bleef even stil. De trein reed via een slome bocht het station binnen. ‘Nou, ik hoop dat ik mijn aansluiting heb zo. Ik wil naar huis, het is weekend. Fijne avond hoor!’

Ik wenste haar hetzelfde toe.

2 Comments

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Een terugkerend onderwerp de laatste tijd met jonge kinderen. En het heeft niets met religie te maken, hoewel de bijbelspreuk daaruit voortkomt. Behandel anderen zoals je door hen behandeld wilt worden.

‘Ik begrijp het niet.’ zei mijn oudste oppaskind vanmiddag. ‘Weet je wat ik niet snap?’ ‘Nou?’ ‘Dat als een vriendje iets niet leuk vindt dat iemand doet, dat hij dan wel stom doet en iets niet wil als ik hetzelfde doe!’ ‘Dan zegt ie: Stop daarmee! Maar hij heeft het net ook bij mij gedaan of bij iemand anders!’ Verontwaardiging alom.

Het zijn eigenlijk altijd de leukste en meest leerzame gesprekken om te hebben aan de keukentafel na schooltijd. ‘Sommige kinderen en ook volwassen mensen hebben dat niet in de gaten.’ zei ik. Hij dronk, na erover nagedacht te hebben,  zijn glas sap leeg en ging toen met lego spelen. Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

‘En gelijk gij wilt dat u de menschen doen zullen, doet gij hun ook desgelijks.’

3 Comments

Met slagroom op haar neus.

Ik zag haar fietsen op de stoep. Ze fietste me tegemoet en ik zag dat ze een soesje aan het eten was. Haar ene hand aan het stuur, de andere hand bij haar mond.
Het smaakte vast lekker, dat soesje met slagroom, maar er zat een toefje slagroom op haar neus.
Eerst wilde ik gedag zeggen en wijzen naar haar neus. Ik aarzelde.
Ze fietste mij te hard voorbij dus zou ze,heel waarschijnlijk, enige minuten later een winkel binnengaan met slagroom op haar neus.

3 Comments