Skip to content →

Tag: anekdote

De blaadjes vallen weer hè, dan krijg je die ellende.

Het was benauwd toen ik ging zitten. Ik opende mijn jas een beetje en zette mijn leren tas op schoot. Ik had een krap half uur langer gewacht op de trein naar huis omdat er een persoon langs het spoor gesignaleerd was. ‘De blaadjes vallen weer hè, dan krijg je die ellende.’ zei de grote mevrouw naast me met Rotterdams accent. ‘Ik dacht al, wat is het toch druk in de trein, maar dat komt dus daardoor. Maar hij is niet overreden?’ Ik haalde mijn schouders op.

‘Ja, het is altijd raak als het herfst is. Ook in het voorjaar. Dan zitten de bomen weer vol kleur en dat kennen ze dan niet aan. En voor en na kerst. Begin van het nieuwe jaar is het ook vaak ellende. Dan kennen ze het blijkbaar ook niet meer aan. Ik zal je vertellen, een paar maanden geleden zitten we met vrienden op een vrijdagavond thuis gezellig te kletsen en ’s maandags krijg ik telefoon op mijn werk dat hij zichzelf opgehangen heb. Hij laat een vrouw en twee jonge kinderen achter. Ze heb de goedkoopste kist voor hem uitgezocht. Laat maar verrotten, zei ze. Ze is zo boos op hem. Er was ook geen afscheidsbrief, hè. Dan had ze het kenne afsluiten.’

Ik wist niet wat ik zeggen moest dus knikte ik maar.

‘Maar ja, wat moet zo’n vent in zijn hoofd hebben gehaald dat ie dat doet ook hè. Het is werkelijk waar onvoorstelbaar. En we zagen het niet aankomen hoor. Geen rare dingen. Niks. En toen ze hem vonden moest de recherche ook komen, dat wist ik helemaal niet. Ze namen zijn computers mee om te kijken of ze iets konden vinden dat hij schulden had of afgeperst werd. Maar niks. Hij had geen dubbelleven, niemand wist wat er nou aan de hand was. Hij was wel een serieuze man maar dat we nou dachten, hij is depressief, nee. Hij heb niets verteld aan zijn vrienden of zijn vrouw. Ik weet zeker dat ze hem geholpen hadden.’

Het bleef even stil. De trein reed via een slome bocht het station binnen. ‘Nou, ik hoop dat ik mijn aansluiting heb zo. Ik wil naar huis, het is weekend. Fijne avond hoor!’

Ik wenste haar hetzelfde toe.

2 Comments

Met slagroom op haar neus.

Ik zag haar fietsen op de stoep. Ze fietste me tegemoet en ik zag dat ze een soesje aan het eten was. Haar ene hand aan het stuur, de andere hand bij haar mond.
Het smaakte vast lekker, dat soesje met slagroom, maar er zat een toefje slagroom op haar neus.
Eerst wilde ik gedag zeggen en wijzen naar haar neus. Ik aarzelde.
Ze fietste mij te hard voorbij dus zou ze,heel waarschijnlijk, enige minuten later een winkel binnengaan met slagroom op haar neus.

3 Comments

Trein en tramleven.

Het is kouder dan uren geleden als ik naar het station loop. Ik heb geen haast, ik loop een beetje te genieten. Ik geniet van de avond. Het is donker maar er schijnen lichtjes. Lantaarnpalen, buitenlampjes en neonreclame. Mijn werkdag zit erop. Het is genoeg geweest.

Bij het station is het erg stil. Normaal gesproken is het erg rumoerig en druk. Dan staan er mensen te wachten en kijken ze op hun mobiel of bellen ze. Lopen ze gehaast naar de tram- of bushalte met een strak gezicht. Soms rennen er mensen voorbij die ook willen bellen maar dat lukt niet zo goed.

#tramleven

Ik ben benieuwd of de trein weer last heeft van uitvalverschijnselen, net als de dagen ervoor. Maar ik erger me niet en loop door de poortjes. Over poortjes gesproken, er staan een jongen en een meisje te dralen voor de toegangspoortjes. Ze kunnen er niet doorheen. Ze wachten net zo lang totdat er wel iemand doorheen loopt zodat ze erachter aan kunnen. Kind kan de was doen. Wat is nou verstandiger? Wel of geen toegangspoortjes, vraag ik me af. Ik bof. Terwijl ik op de roltrap naar beneden loop komt mijn sneltrein eraan. Ik zit in het tussenstuk tussen twee mannen met net zulke spierbundels op hun armen als bovenbenen. Ik voel me steeds kleiner worden. Een oudere dame tegenover me breit een sjaal van dik blauwe wol. Als de trein stopt prop ik mezelf eruit.

In de tram hoor ik ‘hopelessly devoted to you’ uit Grease door de boxen schallen.

Tram 11 staat klaar als ik aan kom lopen. Als ik ga zitten en de tram wegrijdt hoor ik ‘hopelessly devoted to you‘ uit Grease door de boxen schallen. Naast me zit een dame friet te eten. Ik heb nog niet gegeten. De tramchauffeur zingt hard mee. Normaal gesproken hou ik niet zo van mensen die neuriën en hardop zingen. Het bemoeit zich dan teveel met mijn eigen gedachten en mijmeringen.

Het is een gewone avond.
Of toch niet?

Leave a Comment

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten