Alle berichten met tags “blog

reactie 0

Osage County, opladen en vrij.

The truth will set you free.’ Dat zegt men dan maar terwijl ik Osage County keek wist ik dat het lang niet altijd zo was. ‘The truth? You can’t handle the truth.’ Die past beter, dacht ik.

wat laat je achter?

– Cecile Narinx

Ik wilde er vorige week al een blog over tikken maar kreeg het niet op het scherm, die zware woorden. De film is zwaar. Er is geen enkele humoristische noot. Er is onderhuids venijn, oud zeer en alles wat schaamtevol is en wat niet besproken wenst te worden dat zich een uitweg zoekt naar bovengronds. Fenomenaal goed gespeeld door Meryl Streep als verslaafde moeder met een dysfunctioneel gezin maar ook Julia Roberts is erg goed. Maar ga er niet heen als je ‘gezellig naar de film wilt.’ Ga erheen als je wilt snappen hoe dat werkt, zo’n gezinssituatie.

presentatie maken.
 

Hooikoorts. Fijnstof. Smog. Ik zag de mistige lucht eergisteren hangen om de hoge kantoorgebouwen heen in Den Haag toen ik onderweg was. Het deed me denken aan mijn periode in Peking, jaren geleden. Ik miste daar de blauwe lucht, de zon. Het was er benauwd en vochtig en erg warm maar er was geen zon te bekennen. Ik kwam deze week hoestend en proestend de week door. Verhoging, kriebelhoest, jeukogen en benauwdheid. ‘Ik zou toch die pilletjes kopen.’ zei mijn schoonvader nog. Ik lag elke avond vroeg op bed, voelde me naar van de verhoging vooral. Binnenblijven, de beste remedie tegen hooikoorts en fijnstof. En vreemd dat we met z’n allen nog steeds zo massaal de auto pakken en het openbaar vervoer niet goedkoper wordt.

onderweg.
 

Deze week werkte ik weinig. Het was niet anders, geen energie. Alleen een voorbereiding maakte ik voor een presentatie die ik heb volgende week bij een middelbare school. Goeie teksten zoeken, nadenken over wat het belangrijkste is om te melden, goeie (creative commons) foto’s zoeken en zorgen dat het eruit knalt, die boodschap.

Het lichtpuntje van deze week was een middagje strand met een goed boek, de zon op mijn harses en de kabbelende zee op afstand. Even de accu opladen, hoofd leeg en mijn lijf in de ontspanningsmodus.

Reacties 2

De dagen geplogd.

 

Zo was er een pedagogisch verantwoord gesprek over wat niet mag maar wel erg mooi is. Dat soms regels, regels niet zijn of dat er goede regels bestaan maar dat het soms stom is. Of dat sommige mensen erg braaf alle regels volgen ook al kloppen de regels niet meer.

Regels. Soms maak je zelf bepaalde regels die nergens op slaan.

Ze zijn er, regels, en het biedt voldoende gespreksstof, ook voor kleuters. ‘Mag dit wel?’ vroeg ik toen de jongste naar de muur keek met mond wijd open. Hij schudde zijn hoofd maar hij moest wel bekennen dat het wel heel mooi was.

 

En dan arbeid. Werk en koffie. Zonder koffie geen werk. Als ik ergens een workshop moet geven vraag ik altijd eerst een kop koffie. Voor dag en dauw zonder koffie werken is niet aan mij besteed. Het is belangrijk te weten waar je goed van gaat werken en harder door/voor loopt. Niet dat ik nou de hele dag koffie moet drinken, dat lijkt me ook niet goed. Maar ja, koffie is goed om de dag te starten. Dus ja, koffie dus.

Nieuwsbrieven tikken. Nadenken over koersen en waarheen ik ga.

Na vijf jaar, ja ja, ik onderneem nu vijf jaar, blijft dit hetzelfde; nadenken over koersen.

Niet dat ik mezelf bepaalde doelen stel op langere termijn, maar ik denk wel degelijk na over plannen en richtingen.

 

Hooikoorts. Nu al? Ik ben verkouden. Mijn neus is van binnen helemaal ontstoken rood en doet pijn. Mijn oogranden jeuken en ook rondom mijn ogen jeukt het irritant. Ik ben vreselijk moe. Gisterenavond was ik laat thuis, moest nog eten en ben na het douchen linea recta naar bed gegaan. Klokje rond geslapen, op drie kwartier na. Moe. Graspollen? Nu al? Vanochtend toch maar weer even mijn herhalingsrecept voor neusspray doorgebeld naar de apotheek. Vandaag heerlijke zonnige dag. Zal ik buiten zitten? Met mijn laptop? Nog even een factuur maken, een maandstaat de deur uit doen, nieuwsbrief afmaken? Of toch maar verstandig zijn en binnen blijven?

Reacties 14

Sorry, we lijken open maar we zijn gesloten.

Sorry we're closed
 

Sommige bloggers die pas begonnen zijn hebben het niet eens door. Hun reactiemoderatie staat aan waardoor de reacties van het publiek eerst gekeurd moeten worden voordat het definitief online verschijnt. Daar zit een stukje angst in van de blogger; want

wat als het publiek negatief reageert?

Het is sowieso apart dat sommige bloggers er vanuit gaan dat hun blogs negativiteit veroorzaken. Waarom zou men eerst denken dat hun blog niets als kritiek, negativiteit en onrust zou veroorzaken en waarom gaat men er niet vanuit dat hun blogs positieve en fijne reacties teweegbrengen? Bouwen we als (startende) blogger van tevoren al angst in om ons zelf niet te teleurstellen of zijn we erg wantrouwend?

‘Vroeger’ toen men nog regelmatig reacties op blogs achterliet werden vooral vaak complimenten gegeven of werd er gezegd dat men iets aan een bepaald blogje gehad had of er iets daadwerkelijk mee ging doen. Soms was men ontroerd of van hun stuk gebracht en liet men dit weten.

Een reactie is voor de blogger een cadeautje!

En soms barstte er een discussie los. Zoals je ook discussies hebt met mensen in het dagelijks leven tijdens je werk of in de kroeg. Het enige wat men eng vindt aan reacties online is het feit dat men het zwart op wit kan zien staan. Met naam en toenaam. En het blijft nog staan ook! Daarom is het ook logisch dat je altijd nadenkt voordat je er wat op plempt. Niets mis mee.

Heden ten dage reageert men steeds minder. Geen tijd, teveel RSS feeds om door te spitten, Twitter is sneller en RT’s en ‘likes’ via Facebook en +’s via Google+ zijn makkelijker en sneller. Het vergt tijd en energie om een echte reactie achter te laten. Vandaar dat als ik besluit een reactie achter te laten ik graag voor een geopende deur sta. Wat moderatie doet is vertellen aan de lezer: we lijken open maar eigenlijk zijn we gesloten’.

‘Your comment is awaiting moderation’. Niet leuk!

Ga je mijn reactie dan goed- of afkeuren? Op welke grond? Zal ik dan vervolgens maar niet meer reageren? Misschien is het dan beter  om de hele reactietool weg te halen, want dat kan ook. Sommige bloggers vragen eenmalig om een moderatie-actie waarna ‘normaal’ reageren gewoon kan. Misschien een tip dit te vermelden op je blog?

Wat reacties zo bijzonder maakt is de mening en gedachtengang van iemand anders op jouw stuk tekst. Blijkbaar doet het wat met iemand als hij/zij een reactie wil achterlaten. Voelt degene een noodzaak, wil hij delen of zomaar zeggen: ‘wat fijn of ‘wat mooi’. Ik koester reacties. Ook al ben je het soms niet met me eens.

Ik zou, zeker de  blogs van logge, grote bedrijven willen vragen nog eens te overwegen of moderatie, of vragen aan de lezer te registeren, handig is. Je wil toch input, reacties, verhalen? Laat de enthousiaste lezer dan ook makkelijk toe! Ga voor openheid! Daar bouw je communities mee. Met wantrouwen en angst hou je geen lezer over.

(revised from blog in 2011)

reactie 0

Met lijst!

Twee dagen.

Gisteren was ik me er weer volledig van bewust dat lopen, wandelen, beter voor me is dan fietsen. Hoewel de fiets als kunstobject me dan weer aanspreekt, aangezien ik jaren geleden een liefde had voor het fotograferen van fietsen in alle staten van ontbering. Het stond namelijk nogal symbool voor het een en ander. Leven bijvoorbeeld. Ik had een foto van een fietsenstalling ooit uitvergroot en opgehangen in mijn kamer. Hij hangt nu bij iemand anders in een werkkamer.

De fiets als symbool van arbeid,  weer en wind en niet kapot te krijgen.

Ik hou er wel van. De fiets. Bovendien stond ik dus gisterenochtend in het Delftse steegje naar een muur te kijken met graffiti gespoten HOI erop. Dat mag eigenlijk niet en toch stond er een glimlach op mijn gezicht. Da’s dus de contradictie. Wat niet mag, werkt soms beter.

 

Zelden zo’n chaotische lesavond meegemaakt als gisteren. Er zaten vrouwen van boven de zestig als puberende twaalfjarigen met de trainer te ginnegappen. Oké, ik trok er mijn conclusie uit; het schoot met moeite op. Ik nam nog een slok van mijn koffie en probeerde zoveel mogelijk lesstof op te pikken. Het viel niet mee. Want als je gaat zitten ‘geiten’ (is dat brabants?) tijdens het maken van het examen raak ik geïrriteerd. De mede cursisten waren overdreven aan het zuchten. Ik vroeg, met klem, of we vooruit konden. (Met de geit.) In ieder geval had ik het wondverband er goed omgedaan, hielp ik een peuter van een ingeslikte appel af en beademde nog wat. Kon ik er weer een jaar tegenaan.

 

 

Vandaag interviewde Jelle Derckx mij bij een vegetarisch, biologisch lunchtentje. Ja, soms laat je je verrassen. Jelle is sprankelend. Het is vreemd, of apart, fascinerend te constateren hoe nuance soms werkt.

Dat de nuance soms vederlicht toe te passen is en je directheid ermee kunt redden.

Ik moest vragen beantwoorden naar aanleiding van een lijstje voor Tools Talks. Hij is dol op lijstjes. Ik plan wel en maak to do lijstjes maar daar heb je het ook wel mee gezegd. De lijstjes die ik maak zijn vooral lijstjes waarbij ik heel graag, wat verstopt zit in mijn hoofd, wil parkeren.
Voorbeelden van boeken waar ik wat aan had? Poeh, vast wel maar ik zou even in mijn boekenkast moeten kijken. Minimalistisch ben ik dus niet echt echt niet, constateerde ik toen ik thuis die boeken ging opzoeken. Ik koop veel te graag boeken! En andere dingen.

 

 

Ik werd vandaag ook verblijd met een mail van iemand die Opkrabbelen gelezen had en vroeg of er een vervolg geschreven ging worden. Ik denk het niet maar je weet maar nooit. Ook weer wat Blogboeken verkocht. Kortom, ik mag niet klagen. Klagen is niet najagen. Back to mijn to do lijst!