Alle berichten met tags “blog

reactie 0

Een blog met een format?

Laatst tijdens een gesprek vroeg iemand of er bloggers zijn die werken met een soort format. Ik reageerde daarop. Ja, ik werk af en toe met een format.
Zo’n format werkt voor mij en houdt me scherp. Sommige blogstukjes die onder een format vallen zijn spontaan ontstaan en andere blogstukjes heb ik doelbewust ingezet. Soms ontstaat een format en kan het lang of kort duren. Ik zal hieronder kort omschrijven wat mijn format is en waarom:

1. Zakelijk en persoonlijk bloggen afwisselen.

Als je een blog volgt wat elke dag een aantal keren alleen maar tips en tricks voorkauwt en de persoon erachter nauwelijks laat zien is voor mij een saai blog. Je bent meer dan zakelijk en je bent meer dan zakelijk bloggen. Er zijn manieren voor om zakelijk maar toch persoonlijk te bloggen. Dat kun je hier leren.

2. Vaste items.

Voor houvast, vooral als je net blogt en wilt volhouden, is het handig om een terugkerend thema te gebruiken wat je kunt uitdiepen. Neem een breed thema en werk het uit. Zorg ervoor dat je het wekelijks laat terugkeren. Veel lezers vinden het leuk om een thema/item te blijven volgen. De 5 prangende vragen is op die manier ontstaan.

Het kan verdraaid handig zijn om je blog te vullen zonder terug te vallen in ik-moet-wat-schrijven-blogs.

3. Gastblogs.

Een leuke manier om anderen ‘het podium’ te geven maar ook om een vast item te behouden zijn gastblogs of interviews. Zie dit voorbeeld, inspelend op een actualiteit.

4. Foto van de week.

Een ander idee is om wekelijks een foto te bloggen. Soms zijn foto’s of video’s vanzelfsprekender dan een lap tekst. Het scheelt je tijd en een titel volstaat vaak al. Beeld is net zo belangrijk als tekst.

5. Maak delen.

Soms heb je zoveel te melden en wíl je gewoon niet schrappen. Vaak is schrappen alleen maar goed maar soms wil je gewoon alles vertellen wat je wilt overbrengen. Dan zijn delen ideaal. Op die manier breng je toch over wat je te melden hebt en heb je ook wat meer houvast omdat je regelmatig kunt bloggen.

Ben je dan nog wel spontaan aan het bloggen? Ja hoor, je ‘moet’ namelijk helemaal niets. Je kunt best eens skippen of veranderen. Jij bent de eigenaar en uitgever van jouw blog dus jij doet ermee wat jij wilt.

Reacties 3

Dan ben je een bitch.

Het waaide.
Hard.
Vliegerweer.

We hadden een vlieger om mee te vliegeren, wat beter om dat niet te doen op het strand met de zon in je ogen en de wind in je haar? Sommige vrouwen hadden de zomer heel erg in de bol en zaten in zonnenjurkjes op handdoeken. Sommige mannen liepen stoer met ontkleed bovenlijf heen en weer. Kuilen graven.
De vlieger werd omhoog gewaaid. We vierden met het touw. Helaas de eerste keer zakte hij rakelings langs een zonnend meiske in het zand.

‘Ja, ze zeggen niet voor niets, vrouwen achter het stuur, bloed aan de muur. Geldt ook voor vrouwen die zonodig moeten vliegeren. Kunnen er niks van.’

‘Vrouwen aan het stuur, bloed aan de muur!’

Ik keek naast me. Iemand moest het tegen mij hebben.

Hij zat in het zand met zwarte korte broek, kaal hoofd, enorme tatoeage op zijn buik.

Smalend lachend. Hij had er zichtbaar lol in. Zijn twee kinderen naast hem snapten het niet. Dat was maar goed ook. Ik vertelde hem dat ik ging doen alsof ik het niet gehoord had. Hij was ook nog een beetje doof want ik moest het twee keer herhalen. Ik zei ook tegen zijn twee kinderen dat het beter was dat ik net deed alsof ik het niet gehoord had. Ze zaten er tamelijk stoïcijns bij.

Ik probeerde de vlieger weer omhoog te krijgen. Dat lukte. Ik liet het touw meegaan en de vlieger ging hoger de lucht in. Ondertussen besloot stoere papa met een van zijn zoontjes te gaan overgooien. Met een tennisbal. Dat ging even goed. Maar toen miste hij tot twee keer toe de bal die zijn zoon van amper vier hem toeworp. Ik kon het niet laten:

‘Moet je wel goed vangen hoor.’

Hij keek achterom. Hij was niet blij. Keek naar me alsof ik de eerste de beste bitch was die gemeen tegen hem was. Ja, wat wil je nou? Dat ik dan ook maar mijn mond hou? Mag een vent wel ‘grappig’ doen tegen een vrouw maar mag een vrouw geen lik op stuk geven?

Reacties 2

Het verschil tussen eigen stijl en het trucje toepassen en wat ik ervan vind.

trick

Want ik vind er wat van.

De afgelopen keer, in de Blog Away NL Google Hang Out, kwam het ter sprake; wat is je eigen stijl en wanneer is het een trucje dat je toepast? Is het wel een trucje? En wat is je eigen stijl?

Het is mooi dat mijn e-cursus telkens vol zit. Dat geeft mij een goed gevoel omdat er blijkbaar mensen zijn die graag opdrachten van me willen ontvangen en willen uitvoeren, feedback willen krijgen en er wat mee willen doen.

Het is altijd een beetje tricky vind ik, dat feedback geven.

Als ik blogopdrachten ontvang in mijn mailbox van mijn blogcursisten bekijk ik eerst het hele geheel voordat ik inhaak op wat me opvalt en veranderd of verbeterd kan worden. Ik bekijk eerst wie de blogger in kwestie is, wat hij wil overbrengen en of het al duidelijk is wat zijn stijl is. Daar wil ik namelijk niet aan zitten. Daar blijf ik het liefst vanaf.
Wat ik wel doe is kijken naar wat de ander op weg helpt om duidelijkere blogs neer te zetten. Waar de zinnen niet lekker lopen en waar vraagtekens bij gezet kunnen worden, zodat de blogcursist dit kan aanpassen en kan verduidelijken. En soms geef ik ook tips om een blog beter op de kaart te zetten omdat het daar ook om draait.

Wat mij betreft is dat ook precies mijn taak in het hele geheel. Het desbetreffende blog is altijd van de ander en ik kijk alleen wat zodanig aangepast kan worden zodat het de cursist verder helpt maar ook hun lezers.

We bespraken tussenkopjes. Dat ze voor Google handig kunnen zijn en dat het soms een manier is om de lezer te helpen met scannen, zeker als het een long read betreft. Maar ook dat het vaak een manier is om duidelijker te zijn naar hun publiek.

Het tussenkopje is een soort samenvatting voor de tekst en dus handig voor de lezer.

En soms is het ook, en dat geldt zeker voor mij wanneer ik quotes gebruik, een soort illustratie. Soms begin ik zelfs met een quote om duidelijk (voor mezelf) te maken waar ik met mijn blog heen wil en schrijf ik ‘er omheen’. Het is een hulpmiddel, een samenvatting en een illustratie. Het wordt in dat geval een eigen stijl. Geen trucje. Wat is dan een trucje toepassen?

Het wordt een truc als je (nog) niet weet wat je eigen stijl is, wanneer je kijkt naar andere bloggers en denkt: als zij het op die manier kan en succes heeft, doe ik het ook want dat zal vast helpen.
Maar je gaat voorbij aan wie jij bent, wat je vertegenwoordigt en je gaat helemaal voorbij aan wat jouw eigen unieke stijl kan zijn. In de Google Hang Out afgelopen dinsdagavond zei terecht ook een cursist: ‘Het wordt irritant als je opmerkt dat het ergens anders ook op dezelfde manier wordt gedaan.’ En vaak is het ook een zoektocht naar het vinden van je eigen stijl. Maar wel eentje die het waard is om uitgezocht te worden.

Je eigen stijl is je spreektaal omgezet in tekst. Jouw manier van duidelijk maken. Jouw vorm, jouw ding.

En dat is tevens het fijne aan bloggen, er is geen eenduidige manier van hoe je moet bloggen. Er zijn wel richtlijnen, tips en toepassingen om je aan te houden maar het hoeft niet. Je kunt eindeloos zelf variëren met in je achterhoofd alle richtlijnen die er zijn. En soms pas je die toe omdat het handig is, en soms laat je het los.

Een andere blog over ‘allemaal hetzelfde’ lees je hier.

Reacties 5

Wat is je statement dan?

Warm welcome home
 

Gisterenochtend zag ik een mooi voorbeeld van de blogopdracht van vorige week die ik de cursisten van Blog Away NL  meegaf: bekijk een situatie buiten jezelf en observeer die situatie goed voordat je ‘m gaat opschrijven. Bekijk erna op welke manieren je deze situatie, die buiten jezelf ligt, naar jezelf kan trekken. Een soort metafoor beschrijven.

Het jongetje stond bovenaan de roltrap en keek paniekerig naar zijn vader die met handgebaren wees dat ie mee moest. Maar hij wilde niet. Hij liet het ook duidelijk hoorbaar merken. Waarschijnlijk wist iedereen in het hele centraal station Den Haag dat dit jongetje, amper vier jaar oud schatte ik, niet van plan was op die roltrap naar beneden te gaan. ‘Ik ga niet van de roltrap!’ gilde hij overstuur, terwijl hij alle pogingen van zijn vader letterlijk weg leek te duwen. Hij schudde zijn hoofd, schudde zijn armen. Papa moest gaan. Hij bleef wel. Als je de aandacht op je wilt vestigen is hard roepen een van de mogelijkheden die aandacht naar je toe te trekken. Je hebt bescheiden mensen en minder bescheiden mensen op deze wereld rondlopen; ze zeggen niet voor niets: ‘brutalen hebben de halve wereld’. (Ik zeg dat ze meestal de hele wereld hebben.)

Toch zijn er momenten dat je met een hele andere aanpak precies hetzelfde effect krijgt.

Er staat weleens een zwerver (Thomas) in het Haagse centrum. Dat is precies wat hij doet; stilstaan. Verder niets. Zijn ruige haar ligt over zijn hoofd, ongekamd, en hij staat voorover gebogen. Hij roept niet, smeekt niet. Niets. Hij staat. Mensen lopen langs hem heen en kijken om. Wat doet die gast nou? Wat wil hij? Wie is hij?

Er zijn momenten dat ik gewoon wil werken, bloggen en mijn steentje wil bijdragen om te delen zonder al teveel na te moeten/hoeven denken over formules, trucjes en statements. Ik geloof erin dat je, als je doet waar je hart ligt, en weet dat het goed is, dat een ander dit ook zal zien. Zien zij het niet, dan zijn ze blind.

(Foto: Roel Wijnants.)