‘Er is geen enkel verschil tussen aardig zijn voor anderen en aardig zijn voor jezelf.’ — Pierre Ferrucci
Het blijft misschien het meest lastige dat er bestaat. Waarom zijn mensen eerder geneigd aardig te zijn voor een ander maar minder aardig voor zichzelf? Gisterenavond tijdens een verjaardagsetentje kwam het gespreksonderwerp op familie en hoe je met elkaar omgaat maar vooral wat de irritaties zijn en hoe daar blijkbaar moeilijk of niet over gesproken wordt. Hoe ouder de generatie, hoe minder direct men is? Ik vraag me af of je dingen zo moet laten omdat het eenmaal nu zo is scheef gegroeid of dat je ten alle tijden mag veranderen, ongeacht wat voor consequenties dan ook.
Is het angst? Bang voor weerwoord? Ruzie? Jezelf blootgeven?
Als de telefoon gaat en je hebt geen zin om op te nemen, neem je hem dan alsnog op? Als je geen tijd hebt voor een praatje, stap je dan toch van je fiets af omdat je vindt dat het aardiger is dan doorfietsen? Als de kapper je haar schots en scheef geknipt heeft, haal je dan je schouders op? Als je een broodje kroket besteld hebt en je eet een paar happen maar je ontdekt dat ie bevroren is, gooi je het dan weg zonder iets te zeggen? Als je gekrenkt bent door een opmerking, hou je dan je mond? Als je altijd als vrijwilliger klaar staat om te helpen en je kunt een keer niet, zeg je dan ‘nee’? Als je erg moe bent maar je date wilt toch dat je meegaat, wat doe je dan?
Wie heeft ooit bedacht dat je eigenlijk niet naar jezelf moet luisteren, maar altijd naar een ander? De Bijbel? Je familie? Je vriendengroep? Je werkgever? Je partner? Jij?
In mijn enquete, die ik een aantal maanden geleden opstelde en die door vele anoniemen is ingevuld (waarvoor dank!) komt dit ook naar voren. Goed willen doen –> teveel doen voor de ander –> geen stop zeggen; je eigen begrenzing niet aangeven –> schuldgevoel –> slecht gevoel –> toch maar wél doen –> moeheid, geen energie = rotgevoel en wederom de volgende keer goed willen doen.
Wil jij de enquete ook invullen? Dat kan HIER!
Als je net zo aardig bent voor jezelf als voor een ander, blijf je in balans. De ander zal niet snel over je grenzen gaan, weet heel goed wie je bent en respecteert je keuze.
