In mijn online enquete, die nu door zo’n vijftig anoniemen is ingevuld, is de zesde vraag die ik stel: Hoe omschrijf je geluk? Wat is geluk precies eigenlijk en wat is het gevoel dat erbij hoort? Hoe kan het dat je denkt dat geluk een momentopname is? Is geluk een momentopname of misschien wel helemaal niet?
Loesje verwoordt het al heel mooi: ‘Geluk is een richting, geen punt.’
Wikipedia omschrijft het zo: ‘Het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden of met het leven zoals zich dat nu presenteert.’ Emoties zoals tevredenheid, vrolijkheid, ontspannenheid en vredigheid horen daarbij.
Veel mensen denken gelukkiger te zijn als zij een hele mooie nieuwe auto hebben, of een nieuw huis, kleding, make-up of gadgets. Of denken ze gelukkiger te zijn als zij kunnen reizen. Nu ben ik wel van mening dat je gelukkiger bent als je minder zorgen hebt dus geld hebt om een dak boven je hoofd te hebben, kleding te kopen en je kunt eten.
Eigenlijk is geluk een heel abstract iets. Geluk is niet tastbaar, het is een energie. Als je opstaat met een rotgevoel kun jij je de hele dag ongelukkig blijven voelen waardoor je in een spiraal blijft zitten. Je kunt ook tegen jezelf zeggen: en nu is het afgelopen, ik ga even mokken en mezelf verdrietig voelen maar daarna stop ik het nare gevoel in een propje papier en ik gooi het weg. Ik vroeg laatst aan een kind of je jezelf gelukkig kan praten. Ik denk dat als ik naar babies kijk ik meteen zie hoe dat werkt; even boos en verdrietig omdat zij niet krijgen wat zij wensen maar na een moment afleiding is het weer helemaal goed en kunnen zij weer lachen.
Was het voor een volwassene maar net zo simpel. Of kan dat ook zo?
