‘Je maakt me nieuwsgierig, wat was er zo raar?’ vroeg Katja zonet naar aanleiding van mijn blogpost over het Ondernemersplein.

Ten eerste viel het al op dat menig man én vrouw zich blijkbaar op z’n/haar paasbest voelde in een pak. Er waren maar een aantal eigenwijzen die lekker vrij in een trui kwamen of overhemd of t-shirt en spijkerbroek. Ik vroeg me dan ook af of deze pakkenmensen behoorden tot de zakenmarkt of de creatieve markt. Ik kon ernaar raden.

Het was borreltijd en dat is wat men dus ging doen. Met een drankje in de hand met mensen babbelen. Maar er waren ook presentaties over het nieuwe werken. Het heette niet voor niets ‘Nieuwe Werken, Nieuwe Eten’. Alleen bleven de pakkenmensen gewoon doorpraten terwijl de sprekers hun uiterste best deden er wat van te maken, wat nogal gênant moeilijk was omdat er maar een handjevol belangstellenden waren die oprecht geïnteresseerd waren in het verhaal.

Er zou ook nieuw eten zijn. Dat waren mini snacks zoals mini sausijzenbroodjes en kipnuggets. De dames en heren die de snacks ronddeelden op mooie zilverkleurige schalen keken niet echt verder dan hun neus lang was zodat je, met je borrelende maag, er achteraan moest om alsnog in iedergeval íets naar binnen te werken.

Bovendien waren er, en dat vond ik het raarst van alles, mensen die riepen dat het nieuwe werken net zo slecht was als het eten. Waarom geef jij je dan op voor dat onderdeel van de dag?

Desalniettemin had ik me best vermaakt omdat ik een aantal tweeps in levende lijve zag en even wat langer mee kon kletsen en heb ik handen geschud en kaartjes uitgedeeld aan onbekende ondernemers. Bovendien waren de presentaties over het nieuwe werken interessant.