Code rood. NS Sneeuwval! →
Gisteren rolde ik nog wat met m'n ogen; het zou wel meevallen met die sneeuwval. Viel ik daar even zwaar van achterover, bijna letterlijk, toen ik buiten stapte en met mijn leren laarzen en gladde hakken zowat omver pleurde. Meteen ging het door mijn hoofd: Oh jee, daar kwam dus de acute treinstress. Maandag naar Delft tuffen zou natuurlijk weer moeilijk, lastig, moeilijk worden. Want ja, zo ga
Zwart. →
Er liep een jongenman, in lichte spijkerbroek en donkerblauw shirt en op gympen langs de gangen waar mensen naast elkaar en tegenover elkaar zaten. Hij had ietwat haast en toen ik de conducteur achter hem aan zag lopen snapte ik waarom. Bij het trappetje sprak de conducteur de man aan. 'Ik zag u zitten in de eerste klas en toen u me zag liep u ineens weg.' Daar begon een lange discussie. A
Vapiano al dente. →
Wil je me acuut chagrijnig krijgen, neem me dan mee naar Vapiano. Gezellig een half uur in de rij staan terwijl je barst van de honger, om dan een kaartje tegen een automaat aan te duwen en te wachten op een bezwete kok die zelfs in zijn slaap nog pasta vanuit bakjes in een kookpan stopt terwijl hij ook nog eens een pastasaus in elkaar flanst zodat je erna met een dienblad met vork en lepel een
Het weer waait om. →
Seizoenen veranderen. Soms te snel. We hadden een korte zomer, kun je wel stellen. Mijn paraplu is al meer dan eens uit de tas gehaald om vervolgens bijna weg te waaien door plots oprukkende winden. De zon doet z'n best maar de grijze wolken winnen. En toch is het prima zo. Mijn Uggs zijn uit de kast gehaald. Mijn dikke vest ook. Mijn plannen voor komende maanden zijn ook in de maak of vastgez
Waarom vrouwen zichzelf pijn doen. →
Beloningen. Ja, u leest het goed. Beloningen. Gisteren was het helemaal niet de bedoeling om bij de eerste de beste schoenenwinkel nieuwe suede zwarte sleehakken te kopen. Maar zo gaan die dingen; als je schoenen nodig hebt omdat je je hakken eraf gelopen hebt vind je niets, en als je voldoende schoenen hebt (of nou ja, da's voor een vrouw natuurlijk altijd discutabel) spot je ze overal. A
‘Hij doet het niet!’ →
Gisterenavond zat ik, vermoeid van een lange dag werken, in het bovenste gedeelte van de trein te wachten op vertrek. Ik hoorde al een conducteur fluiten maar de deuren sloten nog niet. Twee jonge meiden renden hevig ademhalend de trap op en stonden bij de OV chipautomaat. De blonde bewoog haar kaartje voor de scan heen en weer maar het apparaat maakte een hoog schel geluid en gaf een rood lampje.
Servetjes. →
Het lijkt wel een rage. Zijn er restaurants of koffietentjes die weinig afwas wensen en dus een servetje op een bordje leggen om een stuk appeltaart, of welke taart dan ook, te versieren? Is dat de reden? Of is de reden een soort net niet creativiteit? Ik begrijp het niet. Het is onhandig. De beste man bij de balie vroeg drie maal welke taart ik wenste. Ik wees naar de witte chocolade cheesec
Dates from hell! →
Zoals sommigen van jullie weten ben ik druk bezig met het schrijven van een boek. Maar ik heb al lang een nieuw idee. Dat gaat zo met creatievelingen; je werkt een idee uit en halverwege heb je weer gloednieuwe ideeën erbij. Maar ik dwaal af. In mijn vriendenkring zijn er een paar hartstikke single en ik hoor regelmatig hun verhalen over nieuwe dates, ex-en die opnieuw willen daten (WTF?) of bl
Hooikoortshoofdpijn tot aan je fronsrimpels. →
Het is zo übertegenstrijdig, alsof je het liedje van Alanis Morrisette, Isn't it Ironic, rechtstreeks in een Nederlands jasje zou kunnen vertalen. Met het allermooiste weer; de zon en de bloeiende bomen, zit een hooikoortspatient het liefst binnen met gesloten ramen en deuren. 'Ga naar binnen. Sluit ramen en deuren. Zet radio of televisie aan.' Het is echt een mooi gezicht als kinderen in een