En dan sta je ‘s ochtends over een verhuisdoos gebogen omdat je een haffeltje boeken erin wilt doen en valt er een groen kaartje uit een van de boeken.
Wat dit huis vertegenwoordigt is mijn overgangsperiode. De overgang van vaste baan naar zelfstandig ondernemerschap bijvoorbeeld. Maar ook samenwonen. Ik heb lang alleen geleefd, ook al waren er vriendjes. (raar woord eigenlijk voor een volwassen mens.) Het huis zelf heeft me nooit echt helemaal gepast als een jas. Ik wist eigenlijk vanaf het begin dat dit een fase was. Welke fase en waarheen, dat wist ik niet. Mijn vriend had toen nog geen reden om te vertrekken.
Ik vond een zelfgemaakt kaartje tussen de boeken van een aquarelvlinder. Van een ex collega, die me destijds een hart onder de riem wilde steken omdat ik toen niet lekker in m’n vel zat. Ik was aan het overleven, dat doe je als je oververmoeid bent en aan het werk moet blijven. Het waren mooie woorden die ik toen las. Ik was dankbaar om met zulke collega’s te werken. Voorheen was het allemaal wat vervelender gegaan en collega’s zoek je niet uit, die krijg je.
In 2009 verruilde ik een appartementje in het zuiden des lands voor een flat vijf hoog in het westen. Veel bekenden vroegen aan mij of het niet een gigantische stap was. Het was de meest logische stap ik ooit genomen had. Had ik ooit maar eerder in m’n leven gekozen voor de grote stad, in het kleine zuiden aarde ik niet. Hier in het westen, tegen Wassenaar aan, wandelde ik vaak door het Haagse Bos en fotografeerde ik vele harten. Ik kwam erachter dat menig Hagenees allerlei verhalen aan je kwijt wilde ook al was je onbekend. Een flat heeft ook een soort moderne community; men spreekt elkaar aan in de lift, laat deuren voor je open en helpt elkaar als iets uit de hand dreigt te lopen, zoals een brand op je etage middenin de nacht. Of een man die van zeven hoog naar beneden sprong omdat hij zijn leven niet meer zag zitten. Nadien lag er een lange tijd een deuk in de tegels waar zijn hoofd … Er dwarrelden sneeuwvlokken in toen het winter was, er dwarrelde een wit veertje in toen het lente werd en in de zomer lagen er rode blaadjes van rozen. Soms heeft iemand twee begraafplekken, het had wat moois.
Inpakken is herinneren. Herinneren wat je beleefde, vertelde, soms jankte omdat je slecht nieuws te verwerken kreeg en uitnodigde. Er zijn een aantal tweeps over deze vloer geweest, ook TV West die een planking item deed voor Hofstijl. De buitenkant van onze flat verpaupert, de flat zelf is veertig jaar oud en wij gaan. En het is tijd.