Een tijd geleden vertelde Liesbeth over namen en dat namen belangrijk zijn want de naam die je gegeven is hoort bij jou. Misschien bedoelde ze: er zit een statement in. Of, je hebt een les om mee te nemen? Ik heb eigenlijk geen idee.
Afgelopen week las ik het blogstukje van Marieke:
“Ik weet niet wat ik er boven moet zetten”, zucht ik tegen K. Mijn moeder is namelijk geen mama. En haar bij haar voornaam noemen is me nooit gelukt – zoals zij ook mij nooit met mijn naam aanspreekt.”
Als ik je noem bij je voornaam dan ben je iemand. Ik zie je, ik hoor je, ik waardeer je, respecteer je om wie je bent. Ik spreek je naam namelijk duidelijk uit. Ik neem er de tijd voor. Voel me er goed bij; het voelt vertrouwd; fijn. Zolang ik geen issues met je heb, geen ruzie, geen woorden, spreek ik je naam uit. Zolang ik je mag, je aardig vind, zeg ik je naam. Zodra ik je tolereer in plaats van accepteer, zodra ik je verdraag in plaats van respecteer, kan ik je naam niet noemen.
Er zit iets kwetsbaars in het noemen van een naam. Je vult klanken met letters en die letters vormen een woord en dat woord is een naam die past bij iemand die je mag of niet mag. Misschien is het hetzelfde als iemand niet willen aankijken, uit verlegenheid of omdat je iemand niet mag. Het komt te dichtbij. Alsof het een soort afsluiten is; ik herken je maar daar is ook alles mee gezegd. Ik kan je niet echt aankijken of echt je naam noemen want het brengt teveel teweeg. Bij mij.
Misschien is er teveel in de ander, waardoor iets niet lukt of kan. En het reageren erop of je ernaar gedragen is een reactie. Meer niet.
Wat denk jij,
Marieke..?
