Als moed je in de schoenen zakt, moed alles verandert en jij schrijft.

ashton palAfgelopen week stond ik even met mijn bek vol tanden. De situatie was namelijk zo dat iemand een kind iets meedeelde waarbij het kind, jong maar oud genoeg om de intonatie te begrijpen, ineenkromp, ik erbij stond en me even afvroeg of ik hier wat van ging zeggen. En mijn hart bonkte in mijn borstkas toen ik hardop zei dat ik dat een zielige uitspraak vond. De persoon in kwestie snauwde naar me. ‘Wat?!’ En ik herhaalde het. De woorden waren er toch al uit. De woorden waren zo van mijn mond naar zijn oren gevlogen.

Ik herinnerde me in een ver verleden een voorval waarbij ik me in een zelfde soort situatie bevond en een kind op een nare manier werd toegesproken en ik, uit loyaliteit naar de collega, niets zei. Mijn maag kromp ineen toen ik de kleine jongen naar me zag kijken. Daar heb ik jaren last van gehad.

Als je iets schrijft over moeilijke gebeurtenissen, of het nu je werk betreft of niet, stel je je altijd kwetsbaar op. Je beschrijft namelijk iets, met een voor jou rauwe werkelijkheid. En er is geen andere manier om iemand anders te raken, het gaat van jouw emotie naar de emotie van de lezer.

Er is altijd de afweging om iets te melden of niet, of het nu live gesprekken zijn of geschreven blogs.

Vandaag las ik een artikel over moed. ‘Moed heb je als je ondanks de angst reageert.’ Het liet me nadenken. Dat kan fysieke actie zijn of vanuit levensbedreiging of onzekerheid. Je reageert op iets en je weet niet wat het gaat veroorzaken. Ik wist niet wat er zou gebeuren toen mijn woorden uit mijn mond vlogen. Ik vond alleen dat ik niet mijn mond moest houden. Niet meer.

Soms steek je je nek uit, ook als je schrijft, om toch iets aan de kaak te stellen. Je staat op, recht je schouders en kaart aan wat je belangrijk vindt. Ondanks. Ondanks meningen van anderen. Meningen zijn er namelijk altijd wel. Soms bindt je in. Je bindt in als je bang bent je baan te verliezen, bang bent toegesproken te worden of afgebrand te worden via sociale media omdat jouw mening verkeerd wordt uitgelegd of men het er helemaal niet mee eens is. Toch kun je, op het juiste moment, de verandering zijn. Klein of groot, doet er niet toe.

16 Things I Wish They Had Taught Me in School.

(Photo made by Ashton Pal)

Het onbegrip is soms zo groot, daardoor vol afstand tot elkaar.

‘Businessmen judge success by money,

artists judge success

by cultural impact.’  — Lefsetz.

 

Ja, ik krijg weleens de glazige blik. Een blik die eigenlijk onhoorbaar zegt: ‘Wat zit je nou eigenlijk allemaal te doen? ‘Wat bouw je nou op?’ ‘Ik had het anders aangepakt.’ ‘Ergens vreemd hoe jij je geld verdient.’ ‘Dat mensen daarop zitten te wachten.’ ‘Het is mij een raadsel wat het is waar jij je zo mee bezig houdt.’ ‘Moet het nou echt op die manier? Ik had toch iets anders verzonnen.’

En dan wordt er gekeken naar hun eigen verdienmodel. Want dat hebben ze. Dat wordt goed gemeten want er moet groei zitten in het bedrijf. Het is alleen niet mijn groei. Mijn groei is veel dieper dan alleen maar sec geld verdienen om extra met vakantie te gaan of die dure cursus te volgen waar iedereen het over heeft met die goeroe waar iedereen over kwijlt en die bovendien aan het eind van het hele verhaal net zo veel heeft gezegd als ik alleen heeft hij de status en de naam en ik niet.

Ik moet me er niet (meer) door laten lijeiden, het gevoel tekort te doen of te bewijzen dat ik wel degelijk goed bezig ben. Ik hoef niemand (meer) uit te leggen wat het is waar ik voor ga en hoeveel er in mijn bedrijfsrekening gaat zitten.

Ik ‘maak’ namelijk uiteindelijk meer dan jij en het heeft zelfs meer impact.

Misschien niet op de korte termijn, maar daar werk ik niet voor. Ik ga voor impact op de langere termijn. Ooit zul je zien en merken hoe die impact heeft gecirculeerd en heeft doorgezet naar veel groter en ongrijpbaarder dan de kortstondige projecten met vervlogen inzet en input. Ik ben niet vervangbaar. Ik sta op mijzelf. Ik ben de eenpitter die maakt, creëert.

Gisterenavond gaf ik een zakelijke blogworkshop voor zzp’ers. Het was een kleine club zzp’ers die dolgraag meer wilden leren over bloggen. Ik kleed mijn zakelijke blogworkshop net zo ‘creatief’ in als een ‘gewone’ blogworkshop. Met creatief wordt hier bedoeld: we gaan praktisch aan de slag met schrijven. Ik laat je zien en voelen wat jij in je mars hebt. Ik laat je zien en voelen waar die creativiteit, waarvan jij zegt die niet te bezitten, wel degelijk zit en hoe het naar boven komt en hoe je die vervolgens gebruikt.

Bloggen gaat namelijk niet zonder creativiteit. Is onmogelijk.

Ik weet het, bij een zakelijk bedrijf wil men niets horen over alles dat enigszins als ‘knutselig’ overkomt. Daar haalde ik eerst mijn schouders over op en liet het, met moeite, van me afglijden. Het kwetste me namelijk; je komt namelijk aan een wezenlijk stukje ‘ik’. Nu zou ik iemand om zijn of haar oren slaan, in figuurlijke zin dan. Bloggen, is geen verslag schrijven, geen artikel en zeker geen rapportage. Het werkt niet eens zo.

Creativiteit is alles andersom.

Je gaat zitten en je laat komen wat er in je hoofd opgeslagen is aan indrukken van je werkdag en gaat erna pas schaven en kijken hoe zinnen geformuleerd worden. Heeft het een kop en een staart, heb je een punt te maken of is het gewoon een impressie van je dag? Hoe zit de eerste alinea in elkaar? Kan het nog iets aangedikt als je een punt wil maken en is de lezer echt wel nieuwsgierig als hij de rest wil lezen van jouw stuk? Gooi je planning maar even weg, cursisten, we gaan poedeltje naakt schrijven!

Er zijn bedrijven die allergisch reageren op het woord ‘creatief’ en ‘creativiteit’. Het laat hen denken aan ‘lagere school’ (heb het zelfs hardop gehoord van een cursist een paar jaar geleden) ‘hippie-achtig’ en ‘niet erg met een zeker doel voor ogen.’ Kortom, beetje hobby, zal wel niks zijn. Er wordt lacherig over gedaan. Bovendien zijn er misschien zelfs wel mensen (in mijn eigen netwerk) die mij niet zullen aanbevelen bij een potentiële opdrachtgever om precies die reden. Het is namelijk een behoorlijk risico om een zakelijke klant voor te stellen aan een eenpitter met een aparte manier van lesgeven. ‘Het is de … stijl, die moet passen’. ‘Je moet natuurlijk ook wel geloofwaardig blijven’.

‘Artists shoot for the stars, risking it all in the process. Businessmen play it safe.’ — Lefsetz.

En daar kan ik verdrietig over zijn omdat ik misschien aan het eind van de rit meer voor elkaar boks dan de goeroe met naam en achterban die, na zijn ding gedaan te hebben met grafieken en mooie slides, glimlachend naar huis gaat en zijn bedrijfsrekening checkt. Denk er eens over na; showtime of impact?

Lees vooral deze blog van Lefsetz. Over de verschillen tussen kunstenaars en zakenmensen. En deze blog van Marco Raaphorst.

Poeha.

Aldo

photo made by Aldo.

Ik zag een filmpje. Een soort lancering. Nu heb ik ook lanceringen gehad. Ik heb het echter nooit een lancering genoemd. Een lancering vergelijk ik met een heleboel mensen bij elkaar die aftellen en bevend van de spanning het nulmoment afwachten. Een raket die de ruimte wordt ingeschoten. Met een boel poeha.

Je bent een poeha-mens of niet.

Maar wil je geen feestje? Een feestelijk moment? Een lancering is toch het ultieme moment om een feestje te vieren? Wil je niet in de belangstelling staan? Wil je niet shinen zoals Gordon altijd zingt.

Teveel poeha.

Ik geef er niet om.

Ik vraag aan mezelf hoe je dan jezelf verkoopt. Waarbij ik meteen een slok koffie mors over mijn bureaublad. Want dat is het dus. Je verkoopt jezelf zoals je kiest denk ik. Het past of het past niet. Dus verkoop je wel of niet? Of gaat het soms via een andere weg? Je eigen weg? Je zelfverkozen puurste weg? De weg die op een natuurlijke manier ontstaat en waarbij men jouw weg wel vindt? Of moet je eerst heel hard roepen, springen en gek doen zodat de ander je ziet?

Ongemak.

Toen mijn boek Opkrabbelen uitkwam was er naar mijn idee veel poeha. Leuke poeha, dat wel, want ik was trots en wilde maar wat graag vertellen over het taboeonderwerp ‘niet lekker in je vel zitten’ en dat ‘meer mensen er last van hebben.’ Dat het bespreekbaar moest zijn en worden en dat het hoort bij keuzes maken, richting kiezen en je eigen weg vinden. Mijn grootste poeha-moment was de live uitzending bij RTL4 Koffietijd. Leuk hoor, om mee te maken. Ik heb erg veel gezien en gehoord. En dat poeha-moment was kort en effectief. Dus het werkte.

In de make-up ruimte kreeg ik een foundation. Met een soort airbrush. Terwijl ik naar mezelf keek in de spiegel was ik bang dat mijn sproeten zouden verdwijnen. Vervolgens werden de lijnen van mijn mond ‘wat aangetipt’. Dat aantippen was gewoon vergroten. Ook mijn wenkbrauwen werden ‘aangetipt’ voor het extra accent. Mijn ogen kregen een randje. ‘Dat staat beter op tv.’ Ik zag vlekken in mijn nek verschijnen. Kon je die ook op magische wijze laten verdwijnen?

Ondernemerschap. Hallo, ik ben ik en ik verkoop boeken. En ik geef blogworkshops. Omdat ik schrijven het leukste vind om te doen en om over te vertellen. Ja hoor, je kunt me inhuren. Ik maak met veel plezier een offerte voor je. Doe ik ook aan lanceringen? Ja hoor, in het klein, met mensen die belangrijk voor me zijn. En ik noem het een borrel. Gewoon. Omdat het is wat het is. Je kunt het zo groot maken als je zelf wilt. En ik hou van kleine dingen die groot worden. Omdat het vanzelf groeit op eigen tempo en kracht. Dan voel ik pas de waarde van mijn gemaakte werk.