Eindelijk! Boek Opkrabbelen is er! →
Helemaal klaar. Kant en klaar. Af. Klaar om gekocht te worden, klaar om te lezen, om opdrachten uit te voeren en hopelijk om veel aan te hebben. Vandaag vervoert het centraal boekhuis de boeken naar alle boekwinkels in Nederland en België en zal, denk ik, het boek maandag of dinsdag in de winkels liggen. En vraag anders maar even aan de desbetreffende boekenverkoper of ie in iedergeval Opkrabbe
Yoga. →
Nee, je zult mij niet op een matje vinden. Ik krijg al lachstuipen als ik eraan denk. Toch heb ik momenten waar ik nodig mijn hoofd leeg wil maken en actief wil zijn. Maar dan pak ik mijn camera en loop naar buiten. Mijn beenspieren voelen als ik het bos in wandel en ondertussen genieten van het mooie uitzicht en bij voorkeur in de herfst van enorm veel warme kleuren. Nu ben ik verbaas
Vrijkaartjes! →
Aanbiedingen. Koopjes. Twee voor de prijs van een. Allemaal kreten die mensen wakker schudt. Met dit beeld wilde ik laten zien hoe belangrijk een goede titel is, een aanlokkende tekst en hoe belangrijk soms beeld is voor je blog. Reclame zien we overal in kranten, websites en folders en ook verwerken we dit in flyers en andere papiervarianten maar ook je blog is een vorm van marketing. Voor
Een Opkrabbelen gesprek. →
Vanmiddag waren bijna alle meeschrijvers bij elkaar in Seats2Meet Utrecht om in een rustig hoekje met elkaar in gesprek te gaan over wat nu eigenlijk Opkrabbelen is. Toen we, na anderhalf uur praten, weer allemaal huiswaarts keerden en ik in de trein zat alles even na te gaan, bedacht ik me dat dit soort gesprekken heel verhelderend werken. Diverse onderwerpen kwam langs; van het taboe wat
Storm onder mijn voeten. →
De werkdag zat erop. Ik liep in de wind naar het station. De wind klapte om mijn oren, zwiepte langs mijn lijf. Vlakbij het station wilde ik oversteken en pakte de wind, alsof het een hand was, onder mijn voet langs. Er was een moment van wankeling. Ik schrok ervan. Later, toen ik met bonkend hart doorliep grinnikte ik even. Een soort Dorothy momentje. 's Nachts droomde ik van een wit landschap
Even pinnen. →
We wilden even pinnen gisterenavond voordat we bij Blooming het feestgedruis binnenwandelden en veel gingen dansen, (non alcoholisch) drinken en gek doen. De bubbels kregen we aangeboden en verder wilde Birthday Girl Birgit geen cadeaus. Gewoon modern makkelijk je eigen drankjes bekostigen, dan kwam alles goed. We hadden onderweg erheen alleen geen pinautomaat ontdekt. [foto gemaakt door Marco