Democratische ruimtes – Ai Wei Wei.

Als vrijheid je wordt afgenomen en je wordt bespied, achtervolgt, beperkt in je dagelijkse wandelgang, kun je een paar dingen doen. Huilen of boos worden of allebei maar dan kunstzinnige wraak nemen. In plaats van het slachtoffer te zijn draai je het om; pak je je smartphone en fotografeer je de undercoveragenten die overal waar jij bent ronddwalen. Ze zitten zogenaamd bij je in de buurt te eten, staan zogenaamd nietsvermoedend te wachten in de hal van een vliegveld of rijden achter je aan op de snelweg. Dat overkwam de
conceptueel kunstenaar en activist Ai Wei Wei.  Hij heeft momenteel een solo tentoonstelling in Foam Amsterdam getiteld #SafePassage. Hij voelde zich op de een of andere manier verbonden met de groeiende stroom vluchtelingen en besloot met zijn smartphone foto’s te maken op plekken als Syrië, Turkije en Italië. Gisterenmiddag was ik in Foam om naar de vele foto’s te kijken. Het was indrukwekkend.

lifeline

ai-wei-wei

fuck-you-ai-wei-wei

ai-wei-wei-safe-passage

Ai Wei Wei beschouwt blogs, Twitter en Instagram als democratische ruimtes die vrijheid van meningsuiting mogelijk maken.

Ai Wei Wei was pas geleden aanwezig bij College Tour om te praten over zijn leven, zijn werk en hoe hij in het leven staat. Bekijk hier de uitzending terug.

Bloggen is observeren.

Elk beeld vertelt een verhaal. Gisterenavond tijdens de blogworkshop in Amsterdam liet ik een foto zien van twee vrouwen in gesprek met elkaar. Iedereen kon er wel iets over vertellen. De een had meer oog voor de snoeppot die op de tafel stond, de ander verdiepte zich in de houding van de ene vrouw. Waar zou het gesprek over gaan? Wat zou de aanleiding zijn van het gesprek? Is er een manier om een beeld dat je ziet te koppelen aan een blogonderwerp?

Op de heenweg naar Amsterdam Zuid-Oost moest ik even wachten. De vorige metro was net vertrokken. Ik zat op een bankje voor me uit te kijken. Overal liepen en stonden mensen. Mensen van en naar hun werk. Mensen die met grote tassen sleepten. Mensen die vermoeid keken of van een frietje snoepten. Mensen die op andere mensen wachtten.
Er kwam aan de andere kant een metro. Mensen liepen erheen, stapten in. Blij misschien om even te zitten. Het was koud.
De deuren van de metro gingen dicht. Een mevrouw met knalrode jas kwam aanhollen. Ze stond voor een knalrode dichte deur. Herken je dat? Dat je dan nog hoopt dat die deuren zich nog speciaal voor jou zullen openen? Dat je tegen beter weten in nog hoopt dat je mee mag? Dat je ook weet dat die deuren niet meer open gaan en je een beetje debiel de tram, trein of metro voorbij ziet gaan en je vervolgens afdruipt?
De vrouw stond voor een knalrode deur in een knalrode jas. Nog nooit had ik zo’n mooie match gezien.

Naast het feit dat je op deze manier ontelbare saaie momenten kunt overbruggen is het een fijne manier om inspiratie op te doen voor blogonderwerpen..

Hier nog een observatieblog.