Alle berichten met tags “fotografie

Reacties 2

Niet lullen maar poetsen.

2014-06-14_05-02-21

Update: deze blog is ook in het engels.

Rotterdam heeft roots waar ik met moeite bij kan.

Vroeger, als klein meisje, rende ik de trappen af van de hoge flat waar een oudtante woonde en nam ik de lift weer terug terwijl mijn opa en oma met diezelfde oudtante thee dronken uit kopjes met goudkleurige randjes en roze bloemetjes erop. De mensen op de gang waren recht door zee, iets dat deze brabantse een aangename verwelkoming vond ten opzichte van de bedeesde zuiderlingen thuis. Mijn rollende ‘r’ was in de tweede klas een onderwerp van gesprek toen juf Henriëtte mijn vader uitnodigde om mijn (reken)cijfers te bespreken maar ook mijn rollende one liners werden besproken. Ik was vroeger niet zo bang om iemand aan te spreken.

niet lullen...
 

Mijn roots zijn in de haven te vinden. Waar het water klotst tegen de randen van boten en waar de rauwe handen van zeebonken hun werk doen. Het is een ironie waar ik niet bij kan, daar ik liever met een grote boog om diezelfde haven heen loop en het geluid van het klotsen van water uit mijn oren wil verbannen.

Op het sterfbed zei mijn (biologische ) grootmoeder tegen haar zus Nel, die mij jaren later pas per brief hierover schreef toen ik een jaar of zestien was en pas ontdekte welke roots ik had, ‘Laat mijn zonen alsjeblieft niet de zee op gaan.’ Met lelietjes van dalen in haar handen legde haar familie haar ter aarde.  Amper 27 jaar oud.

harbor.

Rotterdam is niet romantisch, heeft geen tijd voor flauwekul, Is niet vatbaar voor suggesties, luistert niet naar slap gelul. — Jules Deelder.

2014-06-14_03-56-23
 

Dat mijn Rotterdamse familielijnen zo nauw verbonden en dwars doormidden elkaar kruisten is een levensverhaal op zich. Gisteren liep ik met het horloge van mijn (niet biologische) oma over de bruggen en langs de haven. Het lag  daarvoor onaangetast in mijn sieradenkistje. Klokje stuk, het tikte niet meer. Tijd heelt alle wonden, niet lullen maar poetsen, schouders eronder. Het horloge om mijn pols, het klokje tikte weer. En de ankers aan de boten, klaar om diepe grond te voelen, hingen nog aan de kettingen.

reactie 0

Langs duinpaden.

net spanje.
 

Vele jaren geleden,
bleek en blank van stuk
op een hoge zandvlakte
wilde ik niet meer naar beneden
Omhoog klimmen was een gevecht

Mijn huid trok rode vlekken en plekken
Het schuurde en leek te branden
in een veel te felle zon

Ik stond daar, en bedacht
Omhoog klimmen was een gevecht

Als je ergens hoog geklommen bent
Kun je er niet eeuwig blijven staan
Zou je met een parachute snel weer willen landen
Als je zeker wist dat landen fijn zou zijn.

(Naar aanleiding van deze foto, terug in de tijd naar Mimizan, Zuid-Frankrijk. Maar ik was gewoon in Scheveningen gisteren.)

Reacties 2

De dagen geplogd.

 

Zo was er een pedagogisch verantwoord gesprek over wat niet mag maar wel erg mooi is. Dat soms regels, regels niet zijn of dat er goede regels bestaan maar dat het soms stom is. Of dat sommige mensen erg braaf alle regels volgen ook al kloppen de regels niet meer.

Regels. Soms maak je zelf bepaalde regels die nergens op slaan.

Ze zijn er, regels, en het biedt voldoende gespreksstof, ook voor kleuters. ‘Mag dit wel?’ vroeg ik toen de jongste naar de muur keek met mond wijd open. Hij schudde zijn hoofd maar hij moest wel bekennen dat het wel heel mooi was.

 

En dan arbeid. Werk en koffie. Zonder koffie geen werk. Als ik ergens een workshop moet geven vraag ik altijd eerst een kop koffie. Voor dag en dauw zonder koffie werken is niet aan mij besteed. Het is belangrijk te weten waar je goed van gaat werken en harder door/voor loopt. Niet dat ik nou de hele dag koffie moet drinken, dat lijkt me ook niet goed. Maar ja, koffie is goed om de dag te starten. Dus ja, koffie dus.

Nieuwsbrieven tikken. Nadenken over koersen en waarheen ik ga.

Na vijf jaar, ja ja, ik onderneem nu vijf jaar, blijft dit hetzelfde; nadenken over koersen.

Niet dat ik mezelf bepaalde doelen stel op langere termijn, maar ik denk wel degelijk na over plannen en richtingen.

 

Hooikoorts. Nu al? Ik ben verkouden. Mijn neus is van binnen helemaal ontstoken rood en doet pijn. Mijn oogranden jeuken en ook rondom mijn ogen jeukt het irritant. Ik ben vreselijk moe. Gisterenavond was ik laat thuis, moest nog eten en ben na het douchen linea recta naar bed gegaan. Klokje rond geslapen, op drie kwartier na. Moe. Graspollen? Nu al? Vanochtend toch maar weer even mijn herhalingsrecept voor neusspray doorgebeld naar de apotheek. Vandaag heerlijke zonnige dag. Zal ik buiten zitten? Met mijn laptop? Nog even een factuur maken, een maandstaat de deur uit doen, nieuwsbrief afmaken? Of toch maar verstandig zijn en binnen blijven?

reactie 0

Tentoonstelling Kunsthal plog.

Het was tijd voor Rotterdam. Het was tijd voor de tentoonstelling S.H.O.E.S met een collectie van 450 schoenen uitgestald op schoenendozen en achter glas. Die blauwe pumps van Manolo Blahnik van Carrie Bradshaw uit Sex & The City (“I may not know men, but shoes—shoes I know.”) stonden er ook en cadeaukind vergaapte zich eraan.

Ik ken Martijn van de Griendt als fotoblogger uit de vroege blogperiode. Dat hij nu zo aan de weg timmert als fotograaf vind ik alleen maar bewonderenswaardig. Ik zag ‘m al eens bij Wilfried de Jong in zijn programma vertellen over zijn ene mooie foto. In de Kunsthal kun je nu de foto tentoonstelling bewonderen ‘Forever Young‘. Allemaal puberende jongelui uit verschillende landen. Verveeld, verliefd, lui, tegendraads, speels, feestend, hangend. Wat jeugd doet.

“Eigenlijk ben ik helemaal niet zo geschikt voor commerciële opdrachten, want ik ben stronteigenwijs, ik wil geen art director op de set en maak alleen snapshotachtige beelden. Ik ben dus heel beperkt inzetbaar en ik lijk makkelijk, maar uiteindelijk ben ik gewoon moeilijk.” — Martijn van de Griendt.

Er waren ook stofjes, patronen en jurkjes. En een tentoonstelling van gevonden spullen uit de tweede wereld oorlog dat nogal stil liet zijn. Een fiets met houten band. Een gasvrije kinderwagen. Een jas die het overleefd had. Maar ook zelfportretten van Cor van Teeseling, een kunstenaar die opgepakt was, ter dood veroordeeld was en gevangen zat. Hij maakte 150 zelfportretten voordat hij gefusilleerd werd. Ik schetste nog een bloem, plakte het bij alle andere tekeningen van bezoekers op de muur.

Als je in Rotterdam bent
loop je over de Erasmusbrug
bij elk type weer.
Vandaag was het grijs
maar dat mocht de pret niet drukken.
Als je in Rotterdam bent loop je in boekwinkels,
zie je je eigen boek liggen,
ga je lekker eten bij Rotown.
En dan is het donker en ga je langs de mooie route naar huis,
via het nieuwe station.
Want thuis is nog altijd
Den Haag.