Democratische ruimtes – Ai Wei Wei.

Als vrijheid je wordt afgenomen en je wordt bespied, achtervolgt, beperkt in je dagelijkse wandelgang, kun je een paar dingen doen. Huilen of boos worden of allebei maar dan kunstzinnige wraak nemen. In plaats van het slachtoffer te zijn draai je het om; pak je je smartphone en fotografeer je de undercoveragenten die overal waar jij bent ronddwalen. Ze zitten zogenaamd bij je in de buurt te eten, staan zogenaamd nietsvermoedend te wachten in de hal van een vliegveld of rijden achter je aan op de snelweg. Dat overkwam de
conceptueel kunstenaar en activist Ai Wei Wei.  Hij heeft momenteel een solo tentoonstelling in Foam Amsterdam getiteld #SafePassage. Hij voelde zich op de een of andere manier verbonden met de groeiende stroom vluchtelingen en besloot met zijn smartphone foto’s te maken op plekken als Syrië, Turkije en Italië. Gisterenmiddag was ik in Foam om naar de vele foto’s te kijken. Het was indrukwekkend.

lifeline

ai-wei-wei

fuck-you-ai-wei-wei

ai-wei-wei-safe-passage

Ai Wei Wei beschouwt blogs, Twitter en Instagram als democratische ruimtes die vrijheid van meningsuiting mogelijk maken.

Ai Wei Wei was pas geleden aanwezig bij College Tour om te praten over zijn leven, zijn werk en hoe hij in het leven staat. Bekijk hier de uitzending terug.

Foto op dinsdag. Steller.

Steller heb ik pas geleden ontdekt. Het is nieuwe manier om foto’s te bundelen in een virtueel boekje. Een plog zou er goed in passen. Het kan handig zijn als je foto’s wilt bundelen en een korte samenvatting wil plaatsen online. Het kan heel handig zijn voor liveblogs. In ieder geval wilde ik het vandaag even uitproberen. Het is even wennen geblazen. Ik vergat bijvoorbeeld een bundeling foto’s op te slaan en kon dus opnieuw beginnen. Misschien ga ik het vaker gebruiken of ben ik het na een tijdje weer beu, wie weet.

Wat is jouw foto op dinsdag?

 

De #PHOT is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT, alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht. Heb jij een foto op dinsdag gemaakt en een blogpost, doe mee en zet je link hieronder in de reactiebox! Heb je wel een foto maar geen blog, zet het dan op Twitter met # (hashtag) PHOT en maak je wellicht iemand attent op de foto-opdracht!)

P.S Heb je je nog niet aangemeld voor Bloggers Bootcamp? Doe dat dan snel! Helemaal vrij en gratis!

Francesca Woodman. Aandacht en verdwijnen.

Ik weet nog goed dat ik de documentaire zag en verbaasd was. Twee kunstenaars, man en vrouw, schilder en beeldhouwer, compleet opgaand in de kunst. De kunst was hun adem, en zonder die kunst was er eigenlijk niet zoveel. Hun atelier aan huis was hun woning. Daar werd geleefd, gewerkt en geademd. Er was eigenlijk helemaal geen ruimte voor zonen en dochters. Als de kinderen uit school kwamen moesten zij zichzelf vermaken want mama was beelden aan het maken en papa was schilderen. Ook als zij met z’n vieren naar een museum gingen, kregen de kinderen een notitieboekje in hun handen gedrukt en werden ze weggestuurd. Vader en moeder moesten kunst bekijken. Daar hoorden geen vragen bij van kinderen. Teveel afleiding. Francesca werd een kunstenaar. Logisch zou je denken. Ze fotografeerde zichzelf, meestal naakt, en leek op deze manier zichzelf te laten verdwijnen terwijl ze ook de aandacht vroeg. Een contradictie die me fascineerde. Pas geleden was ik bij Foam in Amsterdam en bezocht de expositie. Een mengeling van poëzie, melancholie en koude afstand.

“Am I in the picture? Am I getting in or out of it? I could be a ghost, an animal or a dead body, not just this girl standing on the corner…?” — Francesca Woodman.

– uit haar dagboek.

francesca woodman - karin ramaker

Francesca Woodman verhuisde naar New York en probeerde ‘aan de bak’ te komen wat moeizaam ging. In die periode had ze last van depressies wat uiteindelijk resulteerde in een zelfdoding. In de documentaire spreekt haar moeder Betty Woodman over het idee zwanger te zijn om mee te maken hoe dat zou zijn. ‘Ik dacht er verder niet over na dat er ook een enorme verantwoordelijkheid aan verbonden was.’ Dat ‘that child’, zoals zij vaker in de documentaire zal zeggen, ‘veel aandacht nodig zou hebben.’ Er was duidelijk weinig ruimte en warmte voor het kind Francesca. De broer, ook kunstenaar, wordt in deze documentaire een paar keer geïnterviewd maar veel meer krijgen we over hem en zijn leven niet te zien.

g=francesca woodman - karin ramaker

 

“I was inventing a Language for people to see…”  Francesca Woodman.

(last journal entry. January 19, 1981)

 

Kunst is prachtig en functioneel. Laatst vertelde mijn oppaskind over Mooriaan. Dat hij in de klas Mooriaan had geschilderd. Ik begreep ‘m eerst niet helemaal. Mooriaan? Oh, wacht, Mondriaan! Creativiteit is vreselijk belangrijk, niet alleen om je op een speelse manier te ontwikkelen en te ontdekken. Maar ook omdat expressie zo belangrijk is. Als je niet kunt praten, niet kunt zeggen wat er speelt in je hoofd en je hart, teken dan. Of schilder. Raak mensen. Schrijf. Boetseer. Maak!
En toch was Francesca, ondanks haar fotografie, niet echt gelukkig en heeft ze maar tot haar twee-en-twintigste kunnen maken. De expositie is de moeite waard om eens te gaan zien, mocht je toch in Amsterdam zijn.