Kijk om, en loop weer door. Deel 45. →
Het was ritme. Voor een zwart-wit televisie heupwiegend in een schone dikke luier. Ik was amper twee jaar oud. Zodra er een platenspeler in de kamer klonk of Boney M By The Rivers of Babylon zong, werden er toppen van vingers op de schouders gelegd en rondjes gedraaid totdat ik dol werd. Juf Liesbeth liep met een wandelstok langs de barre en tikte in een ritme op de glanzende vloer. 'Spaarpot
Een kamer in het verleden. →
De VPRO heeft iets nieuws. 'In een kamer in het verleden wordt wekelijks iemand naar een afgelegen plek in Nederland gestuurd waar geen televisie en radio beschikbaar is, geen mobiele telefoon en geen internet. Die plek is een drijvende bungalow op het water van het Lauwersmeer. De gast mag kiezen wat er in de koelkast ligt, welke cd’s en boeken er mee gaan, maar blijft verstoken van contact met
Bagage. →
Hoe vaak wachten wij niet? Wel? Hoe vaak staan wij in een rij? Bij een balie? Hoe vaak wachten wij?
Boven de wolken. →
Ik was even boven de wolken. Boven de wolken in de wolken. Het is bizar te weten en te zien dat je boven de wolken bent. Zweeft. Bent. Alsof je even in een soort hemelsding bent beland; in een soort van wereld boven wereld. Alsof je nergens ergens bent. De wolken leken grote witte watten. Ze leken aanraakbaar, zacht en wollig. Ze waren vol. Proppen. Guitig. En ze waren groot en klein en scheef
Kijk om, en loop weer door. Deel 40. →
Het was de eerste keer dat ik met anderen op vakantie ging. Tijdens mijn eerste kampweek fietste ik met tranen in mijn ogen richting onbekend terrein om in een zwetend, vies tentje drie nachten te slapen met onbekende pubers die allemaal reuze zin hadden in kamp behalve ik. Ik belde elke avond huilend naar huis. 'Kom je me alsjeblieft ophalen?' De tweede keer dat ik zonder mijn ouders met vaka
Kijk om, en loop weer door. Deel 39. →
Soms dwarrelen de herinneringen als wolkjes je hersenpan binnen. Dat Sandra en ik op het bed sprongen op Doe Maar muziek en de lattenbodem brak en wij de slappe lach kregen maar acuut stopten toen we mama beneden aan de trap hoorden dat het eten klaar was. Sandra en ik liepen naar beneden, Sandra zei 'houdoe' en we deden net alsof er niets gebeurd was. Ik vroeg me ondertussen wel af hoe het af zou
Kijk om, en loop weer door. Deel 38. →
Sfeerbeelden. Nee, sfeergevoel. Lopend door de lange gangen van de school wist ik het meteen: ik voelde me hier niet prettig. Ik zei het ook. 'Het voelt hier niet goed.' Er heerste een gevoel van machtstrijd, gevaar, overlevering, naar, vervelend. Ik wilde zo vlug mogelijk weer naar buiten. De lokalen leken op me af te komen en de lange gang van de oude school voelde onprettig. Het was mijn vo
Kijk om, en loop weer door. Deel 37. →
Ik zat ergens midden achterin. De tafels waren uit elkaar gezet en er was doodse stilte. Ik kromde mijn rug; maakte me klein. Het potlood gleed net boven mijn papiertje. Het raakte mijn blaadje niet. Alles wat ik gisteren onthouden had, was verdwenen. Alsof iemand alle woorden en opgeslagen feiten met een zucht had weggeblazen. De tijd tikte door en om me heen schreef iedereen hun antwoorden op wi
Kijk om, en loop weer door. Deel 34. →
Toen ik in mijn korte rok in de woonkamer stond lachte hij me uit. Heel hard. "Hahahahaaaaa!!!" Het had een schadelijk effect op mij. Ik kroop van een lange hals met sterke rug in een gekromde houding. Een slakje zonder huis. Er stonden dikke tranen in m'n ogen. Van die tranen die, hoezeer je ze ook weg wilt knipperen, zomaar over de rand van je wimpers rollen en toch hun weg vinden langs