Afgelopen week, tijdens mijn vakantie in Opende Groningen, kreeg ik het redigeerwerk terug via mail van mijn boek Opkrabbelen. Ik kreeg meteen weer vlinders in m’n buik! Heerlijk weer aan het werk! Ik zag alleen een piepklein interpretatiefoutje in m’n manuscript dat per ongeluk veranderd was.

‘Kleine kinderen staan soms letterlijk voor een drempel en willen er niet overheen.’ Nee, het moest niet worden ‘een onzichtbare drempel’, maar een echte. En als je ouder wordt sta je soms weer bij zo’n drempel twijfelend of je erover heen wilt stappen of daar wilt blijven staan.
Ik denk dat je het wel gezien hebt op televisie. Over de streep. Ik zag het een paar jaar geleden in een Amerikaanse documentaire. Op een highschool stonden dezelfde presentors leerlingen over de streep te halen. Indrukwekkend. Confronterend. Pijnlijk en verdrietig. Het veroorzaakte een flashback.

Om begrip te kweken bij onbekenden waarmee je wel een fiks aantal jaren door de wandelgangen moet lopen, bij elkaar moet zitten in een klas en een veilig en vertrouwd gevoel wil creëren zul je in het prille begin als leerkracht iets moeten doen om die band goed op te bouwen. Kinderen van die leeftijd hebben niet altijd voldoende inzicht en empathie om dit zelf te bewerkstelligen. Daar is hulp bij nodig. In een groep die pas bijeen geplaatst is heerst de wet van de sterkste. Ben je anders, apart of niet (voldoende) geïnteresseerd in de leefwereld die gros van de groep nastreeft sta je erbuiten.

Elk huisje heeft z’n kruisje. Er speelt altijd wat achter elke voordeur. Iedereen heeft een verhaal. Een klein verhaal of een groot verhaal. Gisteren kwam er een tweet langs over de gevolgen van Over De Streep en Challenge Day. Het moet wel een positieve klank krijgen, werd gezegd. Het glas moet half vol zijn en niet half leeg.
Dingen zijn wat ze zijn en niet alles is leuk en gezellig. Daar mag over gesproken worden, het liefst in een veilige en vertrouwde sfeer. Ben je zelf gekwetst als je aan het pesten gaat? Ben je eigenlijk onzeker als je zo brutaal bent? Zoek je grenzen als je over die van anderen walst? Zoek je vluchtroutes als je drinkt, gokt of niet eet? Ben je écht altijd het zonnetje?

Als twaalfjarige ging ik op kamp terwijl ik die nieuwe klas amper kende. Ik had er de meest nare dagen die ik me voorstellen kon. Ik belde mijn ouders: ‘Kom me alsjeblieft halen!’ maar dat ging niet. Ik had het koud middenin de nacht en fietste als eerste over de blauwe brug naar huis. Nog nooit had ik zo hard gefietst.

En je leert te zwijgen over wat je dwarszit als niemand naar je wilt luisteren of als er geen opening is wat te vertellen. Je blijft als verlamd voor die drempel staan bij de eerst volgende situatie die precies hetzelfde lijkt. …