Ik heb last van het-teveel-ideeën-syndroom. Een stroom aan dingen die ik wil doen waarbij ik begin en er een ontzettend goed gevoel bij heb maar wat op de één of andere manier kan verdrievoudigen en wat aan idee totaal weer losstaat van het ander.
Ook omdat er soms ideeën van een ander doorheen dwarrelen waarbij mijn input gevraagd wordt, zodat het idee wat ik had en aan werkte even op de plank komt te liggen en als idee nog wel in mijn hoofd spookt maar waar ik even niets mee kan.
Versnippering van ideeën werkt niet. Ik kan me niet op -tig ideeën tegelijk richten dus ik richt me meestal op één taak en zet de rest opzij. Omdat een idee zich eigenlijk niet opzij laat zetten, tenzij het idee een stille dood sterft, dwarrelt er altijd en immer een stemmetje van het idee in mijn achterhoofd totdat ik het idee weer kan oppakken.
Als ik een open kast had met een aantal planken, lagen de ideeën er nu nog. Sommige ideeën zijn helemaal uitgevoerd en andere ideeën voor de helft en er zijn ook ideeën die nu liggen te verstoffen.
(Vanavond zit Paulien Cornelisse trouwens bij Zomergasten. Zij schreef Taal is Zeg Maar Echt mijn Ding, waar ik nog een blogpost over schreef en zij me er nog over mailde. Leuk, want er zitten volgens mij genoeg taalverbasteringen in mijn blogstukjes waar menig ouderwetse taalkenner kromme tenen van krijgt, maar waarvan Paulien weer zegt dat het overdreven is dat zoveel mensen kwaad zijn over taalkwesties omdat het op een bepaalde manier geschreven zou móeten zijn. Wat niet zo is.)
Ik zou weleens willen dat mijn hoofd een trechter was met een vat waarin alle ideeën konden samenvloeien als één geheel. Was ik overal vanaf.
