Creative Commons en hoe jatwerk gaat.

‘Als je Creative Commons doorleest zie je welke afbeeldingen welke rechten hebben. Niet elke afbeelding mag je bewerken. De rechtmatige eigenaar heeft dit met veel plezier, moeite gemaakt en jij haalt het door de mangel voor je eigen gerief. Waarom ben je dan niet zo creatief om zelf iets te fabriceren? Of zoek je bewust via advanced search via Google naar de afbeeldingen die wél bewerkt mogen worden?’ Een reactie van mij bij Peter’s blog.

Het bleek namelijk zo dat ik nog nooit op Peter’s blog geweest was maar even een kijkje ging nemen naar aanleiding van een blogpost over social media en bloggen. Verrek, zie ik daar nu mijn zelfgemaakte afbeelding staan die ik een hele poos geleden zelf op flickr gezet heb naar aanleiding van een blogcursus die ik toen in elkaar wilde draaien? Mijn naam stond er niet bij. Bovendien was het plaatje All Rights Reserved. Nu label ik sommige plaatjes met deze uitleg met ‘sommige rechten voorbehouden’ maar niet altijd.

Nadat ik netjes met Peter overlegd had blogde hij daags later zijn fout. Prima, niets aan de hand. Hij wist voortaan beter en zou het vanaf nu anders doen. Ik bemerkte wel dat nog steeds heel veel mensen die bloggen of anderzijds ‘creatief’ bezig zijn op internet gewoon maar via Google Search plaatjes zoeken voor bij hun (schrijf)werk en zonder naamsvermelding hun teksten aanvullen. Onder het mom van ‘dat staat leuker’.

Check hier de uitleg over Creative Commons.
Check bij Google Search naar ‘advanced search‘ voor afbeeldingen die je wél mag bewerken of mag gebruiken.
Check bij Flickr bij advanced search naar de afbeeldingen die je ook mag bewerken of mag gebruiken.

En stel nu dat jij iets moois gemaakt hebt. Je hebt er tijd en energie in gestopt en je eigen idee uitgewerkt. Je zet het online en bent er trots op. Stel nu dat je een tijd later ineens jantje’s blog bekijkt die meent dat jouw plaatje zijn plaatje is. Hij claimt dat hij dat gemaakt heeft want per slot van rekening is dat oude plaatje bewerkt en door de Photoshop gehaald. Je ziet het verschil nauwelijks meer! Bovendien staat nergens je naam vermeld als oorspronkelijke maker. Of het nu om persoonlijk of commercieel gaat, ga netjes om met het werk van een ander. Ook op internet.

Je blog als centrale punt, deel 2.

‘Als het gaat om bloggen en het blog als centrum zien zou ik liever een permanente blogrevival zien. De discussies, de vragen, de complimenten, de aanvullingen, ja zelfs de verongelijkte verwarringen zijn onmisbaar.’

Daar eindigde gisteren mijn blog over de vraag hoe mijn blog weer het centrale punt zou kunnen worden. Sindsdien hebben meerdere bloggers er een blogstukje over geschreven, zoals Michael en Peter.

‘Ik ben het namelijk met Karin Ramaker eens dat ik mijn blog zie als het centrum van al mijn activiteiten. Mijn blog is mijn online thuis. Hier ben ik altijd te vinden. Hier wil ik alles vertellen wat ik te zeggen heb. Dit is Michael Minneboo central. Dat laatste heeft tot gevolg dat je constant op verschillende plekken met je lezers aan het communiceren bent. Je moet dus overal aanwezig zijn. Daarbij mis je het overzicht van alle reacties onder je blogpost omdat ze overal staan. De oplossing ligt voor de hand: geen linkjes meer plaatsen op Facebook en Twitter. Alleen scheelt dat wel een hoop bezoek, want als je het niet op Facebook aankondigt, komen veel lezers niet meer naar je blog. Het is een dilemma waar ik nog geen oplossing voor heb bedacht.’ –Michael Minneboo.

Meerwaarde?

En daar ben ik nu over aan het dubben. Ik zou het liefst, als experiment, willen ontdekken en uitdokteren wat het effect is als ik een paar blogs structureel ga volgen en daar ga reageren. Ik zou ook de facebookknop ‘Vind ik leuk’ niet meer op mijn blog willen terugzien. Daarbij zou ik bijvoorbeeld kunnen stoppen met linkjes plaatsen op Facebook, Google+ en Twitter maar inderdaad, dan is de kans aanwezig dat ik een aantal van mijn volgers/lezers ga missen.

De vraag is echter, zijn het dan zulke trouwe lezers die alsnog gaan zoeken waar ik ben en wat ik te melden heb omdát ik trouw blogjes schrijf zodat zij alsnog volgen of raken ze in de ban van andere blogs en tweets en Facebookupdates? Of raak ik door alle vluchtigheid bezoekers kwijt? Of kun je door middel van schrijfstijl, acties, originaliteit en structuur toch nieuw bezoek blijven boeien?

Ook Peter blogt: ‘Nee. Dan toch mijn eigen www.petepel.nl maar. Altijd aanwezig. Als een rots in de branding. Waar ik kan doen en laten wat ik wil. Een beetje als in mijn eigen huis. Waar het iedereen vrij staat om op bezoek te komen. Net zoals ik graag bij jullie op bezoek kom. Mits ik daar zonder account welkom ben.’ [zie zijn blog.]

Wat zouden voorwaarden kunnen zijn om je blog het centrale punt, je huis, te maken en te houden? Wat heb je daarvoor nodig? Hoe kun je zo interessant zijn en blijven zodat men, in deze tijd van zoveel sociale media, toch geïnteresseerd in je blijven en je blog dus blijven volgen? Wat is voor de lezer belangrijker, het volgen van een blog of het volgen van alle social media kanalen?

En check ook dit blog over aandacht!