Onderbuikgevoel.

Al een langere tijd loop ik rond met een onderbuikgevoel. Het is niet in woorden te vatten, noch kan ik er concreet iets van maken. Het begon met een fluisterstem en het is inmiddels een zeurpijn geworden. Toch kan ik er niet de hand  vinger op leggen.

Het zegt dat ik mijn mening moet bijstellen. Het zegt dat ik anders moet gaan kijken naar een situatie en een persoon. Het zegt dat ik een stapje terug wil doen anders ben ik bang dat ik meer verlies dan ik al doe. En verlies is niet eens het juiste woord.

Wat ik al zeg, het wringt en knarst als tanden die je op elkaar zet omdat je je verbijt als iets gezegd wordt of eigenlijk juist als dingen niet gezegd worden maar het gevoel blijft aanwezig. Het is niet meer weg te blazen. En toch zeg je niets, omdat je niets concreet en helder hebt en het dus niet uit kunt leggen. Je wilt liever zwijgen, afstand nemen en het gevoel de rug toekeren maar de situatie maakt dat het niet kan.

Wat doe je als je met zo’n gevoel rondloopt en niet weet wat je ermee aan moet? Negeren? Erachter komen wat het gevoel dan precies is en waar het vandaan komt? Het is er namelijk ineens gekomen maar gaat niet meer weg. …

[Foto gemaakt door Feuillu.]

Overgangstijd.

En dan bedoelen we niet de overgang van de vrouw maar de overgang van onze maatschappij.

Momenteel zit ik in een periode waarin zoveel veranderingen willen plaatsvinden maar de veranderingen nog niet helemaal kunnen doorrollen. Alsof er een heel groot net met ballonnen boven de wereld hangt en het net knapt nog niet, maar iedereen weet dat het een keer gaat knappen. En dan is het feest! Maar zonder hard werken geen feestje.

Ik heb deze afgelopen week mensen gesproken die allemaal bijzonder zijn in hun kennis en gevoel. Bovendien kan ik er nu meteen zoveel meer mensen bijhalen die op ander vlak net zo bijzonder zijn. Het zijn mensen met visie, intuïtie en geluid. Dat is een totaal andere wereld dan de wereld van donkerblauwe pakken en theoretische termen als draagvlak, methodiek en onderzoeksresultaten. Toch hebben we elkaar nodig. We hebben elkaar nodig om juist dat hele grote net met ballonnen te laten opengaan.

En dat is de fase waarin ik nu zit. En dat maakt dat ik duizel van ideeën, stuiter van energie en op ben van de gedachten. Gisterenavond was dan ook zo’n avond waarin ik mijn accu weer ouderwets in de oplader gooide. Maar wat een mooie week. En wat een leuke, grappige, scherpe en onwijs mooie mensen. Daar kan ik van leren. Sterker nog, daar leer ik al van.

En dat ‘onderzoek’ kan tegenwoordig anders. Dat onderzoek zit ‘m in de mensen die bij elkaar zitten. Dat zit ‘m in het uitproberen, fouten maken en daarvan leren. Dat zit ‘m in het oneindige eindresultaat omdat de weg erheen net zo belangrijk is en het eindresultaat weer zorgt voor vernieuwing want zo werkt samenwerking, versterking en techniek. Het is een stapje voorbij oneindig onderzoek. Onderzoek is een manier van uitstellen. Je moet doen!

We vinden nieuwe kernwaarden en spelen in op de samenleving die andere eisen heeft. Woensdagmiddag zei ik ook tijdens een workshop die alle kanten uit ging, dat ik hoop dat het ‘ouderwets gewire-de bedrijf’ de samenwerking zoekt met het zelfstandige individu dat de creativiteit in zich heeft stappen van andere kanten te bekijken om zo tot een andere, nieuwe, betere oplossing te komen. Denktanksessies, brainstormen met een groep andersdenkenden lijkt mij hierin cruciaal om de vernieuwing in het onderwijs, overheid en samenleving te versterken.

En ein-de-lijk voelt het alsof ik weet waarin ik verschil maak. En da’s verdomd prettig om te weten! Internet, scholing, social media, transparantie, vernieuwing, samenwerking, creativiteit en loskoppeling van diploma en invoering van visie en praktijk. Hallelujah, laat maar komen!