Kijk om, en loop weer door. Deel 40. →
Het was de eerste keer dat ik met anderen op vakantie ging. Tijdens mijn eerste kampweek fietste ik met tranen in mijn ogen richting onbekend terrein om in een zwetend, vies tentje drie nachten te slapen met onbekende pubers die allemaal reuze zin hadden in kamp behalve ik. Ik belde elke avond huilend naar huis. 'Kom je me alsjeblieft ophalen?' De tweede keer dat ik zonder mijn ouders met vaka
1 jaar thuis. →
[caption id="attachment_5099" align="aligncenter" width="300" caption="luister de podcast"][/caption] Luister naar de podcast!
In overstelpende mate. →
Terwijl iedereen luid lachte en bezig was het spel te spelen, bekeek ik het gezelschap en leken de harde geluiden van lachsalvo's en gegiechel als een radioknop zachter gezet. Steeds zachter. Soms overweldigde het me. Misschien de intensiteit van iets. Dan kon ik de mensen om me heen wel zien en kon ik aanraken en voelen maar leek het geluid bijna uit. over·wel·di·gend2 (bijwoord) 1 in
Kijk om, en loop weer door. Deel 37. →
Ik zat ergens midden achterin. De tafels waren uit elkaar gezet en er was doodse stilte. Ik kromde mijn rug; maakte me klein. Het potlood gleed net boven mijn papiertje. Het raakte mijn blaadje niet. Alles wat ik gisteren onthouden had, was verdwenen. Alsof iemand alle woorden en opgeslagen feiten met een zucht had weggeblazen. De tijd tikte door en om me heen schreef iedereen hun antwoorden op wi
Kijk om, en loop weer door. Deel 36. →
Als meisje van elf jaar kwam je bij mij. Puberend lijf met ogen vol wantrouwen. Moeder overleden toen je jonger was. Boosheid alom. Ook naar mij. Wat dacht ik wel? Eventjes jouw hartje winnen? Tsss, dacht het niet hè! En dat was elke dag merkbaar. Ik probeerde van alles. Drie maanden schopte je tegen mij aan. Maar langzaam werd het schoppen minder. Misschien zag je mijn welgemeende pogingen d
Kijk om, en loop weer door. Deel 34. →
Toen ik in mijn korte rok in de woonkamer stond lachte hij me uit. Heel hard. "Hahahahaaaaa!!!" Het had een schadelijk effect op mij. Ik kroop van een lange hals met sterke rug in een gekromde houding. Een slakje zonder huis. Er stonden dikke tranen in m'n ogen. Van die tranen die, hoezeer je ze ook weg wilt knipperen, zomaar over de rand van je wimpers rollen en toch hun weg vinden langs
Elk afscheid is een nieuw begin. →
Volgens mij heb ik dit vaker geschreven. Het blijft toch altijd weer een brok in de keel; een bijna niet weg te knipperen traan of een ingehouden adem. Eventjes. Het leven zit vol met nieuwe kansen, nieuwe mensengezichten, ervaringen, het scheppen van banden, lachen, genieten en opslaan. Daar tegenover weggaan, herinneringen, afstand, opgeslagen gezichten en stemmen, maar zelfs die vervagen na