Agenda:

- Za 4-9-2010: Open Dag VU Den Haag Blogcursus 13.00-16.00 (om je vragen te beantwoorden over blogcursus!)
- Vrij 24-9 Creatieve Borrel 18.00 S2M
Utrecht (Meld je HIER aan!)


levenservaring

(posts tagged)

Kun je leren alleen zijn?

– karin

Er was een tijd waarin ik volkomen op mezelf aangewezen was. Ik had geen vaste relatie, woonde alleen en dat was geen enkel probleem. Misschien was het zodanig geen enkel probleem, omdat ik graag alleen was. Met mezelf.

Mijn ene vriendin vindt het erg vervelend als zij een dag alleen thuis is, of alleen naar de stad moet om iets te kopen. Het alleen zijn ervaart zij als een crime; naar; als een straf. Het alleen zijn vermijdt ze door op die dagen of avonden met anderen af te spreken om maar niet alleen te zijn. Ze zet de radio aan als ze een paar uur alleen thuis is. Of ze verdwaalt in het lezen van een boek. Terwijl ik in zulke situaties behoorlijk vaak even voor het raam kon staan turen naar buiten. Of gewoon kon rommelen in huis. Ik en mijn gedachten, het was nooit een vervelend gevoel.

Toch zijn er mensen die, zodra zij aangewezen zijn op zichzelf, niet na willen denken. De radio of tv, een boek of een telefoongesprek dan wel het huis uit gaan en bij vrienden zijn, is een vlucht van de stilte. Kun je alleen leren zijn zonder het gevoel te hebben dat je vastloopt in gedachten? Is alleen zijn net zoiets als eenzaam of is eenzaamheid het gevoel alleen op de wereld te zijn zonder enige hulp en troost wanneer je het nodig hebt?

How to be Alone is een prachtige video van een documentairemaakster en singer/songwriter. ‘Start simple: Things you may have previously avoided based on your ‘Avoid Being Alone Principles’. What’s yours?’

Afscheid.

– karin

@Peerkeluna vroeg het aan mij, naar aanleiding van een ‘gesprekje’ op twitter over een tv programma wat ik keek over emigreren. Ik zag een beeld van een twaalfjarige jongen die zijn laatste schooldag had en met zijn ouders ging emigreren. Zijn vriendje huilde onbedaarlijk. Ik kreeg tranen in m’n ogen. ‘Wat een gedoe zeg, dat emigreren…’

Afscheid. Afscheid nemen. Ik heb er altijd erg veel moeite mee, in welke vorm dan ook. De tranen zitten te hoog, mijn keel knijpt zich dicht en het algehele gevoel niet te willen, te vluchten of te verstoppen, is bijna groter en heftiger dan erdoorheen gaan. Er doorheen gaan is heftig en pijnlijk en gaat met zoveel tranen gepaard en is zo kwetsbaar en bloot dat het bijna een wegrengevoel geeft maar je gaat er doorheen omdat je weet dat het erna minder zal worden, uiteindelijk.

Ik heb zo vaak al afscheid genomen en moeten nemen. Of men nam afscheid van mij. Het ging uit, mijn opa en oma overleden. Mijn dierbare hond Max. Vele banen waarbij ik me met heel mijn hart gehecht had aan kinderen. Mijn huis. Een huis. Maar ook momenten. Mensen die veranderden. Mensen die nimmer terug zouden komen omdat zij gingen. Het leven is een touwtrekken vol hechting en loslaten. Het maakt elke afscheid weer net zo pijnlijk en bloot en kwetsbaar. Het went nooit. Het doet steeds een zelfde soort hartverscheurend zeer. Soms van heel dichtbij en soms op enig afstand.

Vanmiddag zat ik bij de tramhalte te wachten. Aan de overkant liep een man te sjokken, wilde een afstap nemen maar wankelde. Zijn benen waren niet soepel genoeg. Hij oogde hulpeloos, kwetsbaar. In een ogenblik vroeg ik me af hoe het zou zijn als mijn vader kwetsbaar en hulpeloos … Dat hij mijn hand zou pakken met rimpelige vormen op zijn palmen, en ik hem zou ondersteunen, nu het nog kon. Afscheid ligt soms teveel op de loer. Het hoort bij het alledaagse leven zoals ik hem leef. Het is als een hartenklop die overslaat. Een haperende platenspeler. Afscheid is de herinnering herbeleven in mijn dromen. Hoe vaak omhelsde ik mijn oma niet in een deuropening en werd ik erna in een donkere nacht wakker terwijl de klok verder tikte. Eeuwige heimwee met steeds langere tussenpozen. …

Onkruid vergaat niet.
en Een samenloop van.