Agenda:

- Za 4-9-2010: Open Dag VU Den Haag Blogcursus 13.00-16.00 (om je vragen te beantwoorden over blogcursus!)
- Vrij 24-9 Creatieve Borrel 18.00 S2M
Utrecht (Meld je HIER aan!)


levenslessen

(posts tagged)

De meest waardevolle les op de middelbare school.

– karin

Ik las deze vraag op een Amerikaanse blogsite. ‘What was the most valuable class you took in highschool?’

Zonder enig nadenken dacht ik aan de godsdienstlessen. Heel vreemd. Ik zat op een katholieke mavo en daar kregen wij één keer in de week godsdienstles van een suffe, ouderwetse man. Hij predikte de bijbel en kwam star en onbuigzaam op me over. Ik had dan ook niet zoveel zin en interesse om naar hem te luisteren. Toch wilde hij ons de film over de bijbel laten zien. Het bleek de oude musical van Jesus Christ Superstar. Ik was meteen geraakt door het verhaal. Niet zozeer het bijbelse verhaal, maar het verhaal van de man die afweek van de norm.

Maar veel op de middelbare school vond ik regelrechte onzin. Dat ik in de aardrijkskundeles het kaartje verkeerd inkleurde en daardoor de klas moest verlaten vond ik echt je reinste onzin. Ook dat ik na een goed half jaar of langer de pestkop die achter me zat in economieles een schoolbank in zijn ribben duwde omdat ik het beu was en daardoor wederom naar de direkteur moest want ík had iets fout gedaan. Dat je een engelse uitspraak vloeiend moest uitspreken of dat we precies moesten weten wat toendra’s waren. Nog meer onzin vond ik wiskunde en het hele gedoe rond de stelling van pythagoras.

Veel haalde ik niet uit de middelbare schooltijd. Het was overleven en je fiets heel houden. Het was elke dag afzien, zenuwen in de buik zien te doorstaan en snoep halen bij het snoepwinkeltje aan de overkant. Het was observeren hoe drommen volk zich wilde aanpassen omdat het zo hoorde en verwacht werd. Er werd nimmer gerept over zelfvertrouwen opkrikken, goede doelen en jezelf ontplooien.

Ik leerde levenslessen die niet in het klaslokaal werden besproken of verwerkt. De lessen leerde ik zelf door te aanschouwen en te ondervinden. De beste keuze die ik maakte was in het derde jaar rigoreus aan mijn ouders melden dat ik er klaar mee was.

Afscheid.

– karin

@Peerkeluna vroeg het aan mij, naar aanleiding van een ‘gesprekje’ op twitter over een tv programma wat ik keek over emigreren. Ik zag een beeld van een twaalfjarige jongen die zijn laatste schooldag had en met zijn ouders ging emigreren. Zijn vriendje huilde onbedaarlijk. Ik kreeg tranen in m’n ogen. ‘Wat een gedoe zeg, dat emigreren…’

Afscheid. Afscheid nemen. Ik heb er altijd erg veel moeite mee, in welke vorm dan ook. De tranen zitten te hoog, mijn keel knijpt zich dicht en het algehele gevoel niet te willen, te vluchten of te verstoppen, is bijna groter en heftiger dan erdoorheen gaan. Er doorheen gaan is heftig en pijnlijk en gaat met zoveel tranen gepaard en is zo kwetsbaar en bloot dat het bijna een wegrengevoel geeft maar je gaat er doorheen omdat je weet dat het erna minder zal worden, uiteindelijk.

Ik heb zo vaak al afscheid genomen en moeten nemen. Of men nam afscheid van mij. Het ging uit, mijn opa en oma overleden. Mijn dierbare hond Max. Vele banen waarbij ik me met heel mijn hart gehecht had aan kinderen. Mijn huis. Een huis. Maar ook momenten. Mensen die veranderden. Mensen die nimmer terug zouden komen omdat zij gingen. Het leven is een touwtrekken vol hechting en loslaten. Het maakt elke afscheid weer net zo pijnlijk en bloot en kwetsbaar. Het went nooit. Het doet steeds een zelfde soort hartverscheurend zeer. Soms van heel dichtbij en soms op enig afstand.

Vanmiddag zat ik bij de tramhalte te wachten. Aan de overkant liep een man te sjokken, wilde een afstap nemen maar wankelde. Zijn benen waren niet soepel genoeg. Hij oogde hulpeloos, kwetsbaar. In een ogenblik vroeg ik me af hoe het zou zijn als mijn vader kwetsbaar en hulpeloos … Dat hij mijn hand zou pakken met rimpelige vormen op zijn palmen, en ik hem zou ondersteunen, nu het nog kon. Afscheid ligt soms teveel op de loer. Het hoort bij het alledaagse leven zoals ik hem leef. Het is als een hartenklop die overslaat. Een haperende platenspeler. Afscheid is de herinnering herbeleven in mijn dromen. Hoe vaak omhelsde ik mijn oma niet in een deuropening en werd ik erna in een donkere nacht wakker terwijl de klok verder tikte. Eeuwige heimwee met steeds langere tussenpozen. …

Onkruid vergaat niet.
en Een samenloop van.