Write On Thursday. #WOT 5 →
De Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z'n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er ver
Matthijs van Nieuwkerk krabbelt ook op. →
Zo nu en dan volgens het blad Park (een nieuw 'journalistieke glossy') waarbij hij geinterviewd werd door Wilfried de Jong in zijn huis ergens in het oosten van het land. Ik bladerde snel door het blad Park heen en was in de war door het vele drukke zwart, eau de toilette en snelle blokjes van nieuws en mededelingen maar bleef bij het interview met Matthijs van Nieuwkerk hangen. In het intervie
Zie je wel, dippen is nog steeds taboe. En fouten maken ook. →
'Ik zou jouw boek toch liever niet ontvangen als cadeau als ik met familie en vrienden rond de kerstboom zit.' Dat werd me gisteren verteld. Het is dus nog steeds niet cool om even niet helemaal te weten wat er met je is, en het is ook niet cool om even te dippen. En dat verbergen we dan ook liever dan dat het bekend gemaakt wordt of is. Schaamte. Verbergen. Niet over willen en durven praten. O
Als je het niet ziet. →
Marieke blogt er al over. Hoe ver gaat een leidinggevende binnen een bedrijf als het gaat om ziekteverzuim. En dan ook nog: hoe ver gaat een leidinggevende binnen een bedrijf als het gaat om een zichtbare ziekte of een onzichtbare ziekte? Want laten we wel wezen, hoeveel werknemers hebben (langdurig) in de ziektewet gezeten of zitten momenteel in de ziektewet en dan niet door een wintersportongeva
Gastblog. Geluk is een momentopname. →
Geluk is niet te vangen. Het is er, je voelt het en het is ook zo weer verdwenen. Dat het zo snel verdwijnt voelt meestal als een desillusie; het laat je berooid achter. Toch zijn we, en ook ik, geneigd langer stil te staan bij dat verdwenen geluksgevoel dan het ene korte moment te herdenken. Geluk zit in een vrije dag, goed slapen en veel lachen. Of een onverwachte knuffel, een aai over je wang o
Mijn boek had ook kunnen heten: we vallen omdat we in alles perfect moeten zijn en geen fouten mogen maken en ik word er schijtziek van.. →
Juistem. Dat is het dus. We vallen continu door de maatstaven die onderwijs, werkgevers en anderen ons opleggen. We voelen druk en stress en willen allemaal teveel in zo weinig mogelijk tijd. We streven teveel naar perfectie en we voelen ons falen als we er niet in slagen om die perfectie te halen. We zijn moe, gejaagd en niet ons zelf. Bovendien zijn we nooit echt helemaal te weten gekomen wie we
‘Anders halen ze me van de buis af.’ →
De laatste tijd kijk ik op zondagochtend het programma Jinek Op Zondag met drie gasten op een paarse ronde bank en een jonge presentatrice met een strak script en blinkende diamant op haar borst. Het is live en strak met goed gemêleerd gezelschap aan gasten. Vanochtend Ed Nijpels, Angela Groothuizen en Wilfred Genee. Het is voor de kijker altijd prettig ten minste een ongeleid projectiel als
Aan mijn jongere ik. →
'Drieëndertig succesvolle, Nederlandse vrouwen schreven een brief aan hun jongere ik. Elke brief bevat een waarschuwing, advies of levensles, die ze op jongere leeftijd goed hadden kunnen gebruiken. Laat je inspireren.' Ik had je gemist. Want je was even verdwenen. Soms kun je iemand missen die gewoon voor je staat; naast je loopt, terwijl de jaren voorbij vliegen en je terloops ontde
Niet alle dagen zijn je-van-het. →
Als er een moeilijke dag aanbreekt, zo eentje waar je al weken tegenaan zit te hikken, dan zorg je ervoor dat de rest van die dag niet nog moeilijker wordt. Dan forceer je jezelf niets. Dan laat je de boel de boel. Dan mag je uitslapen, eten wat je wilt en lummelen. Of toch even de deur uit omdat het goed voor je is. Als er een moeilijke dag aanbreekt is die dag ook zo weer voorbij. Voor je he