Liedje op zondag. Deel 48.

‘Music is so much more than a list. It’s a mood, it’s nostalgia, it’s being transported to somewhere other than where you are.’ — scott*eric.

Uit chaos, verwarring en buiten sluiten kan veel creativiteit voortkomen. Kan. Soms slaan stoppen door. Ik kan me heel erg voorstellen hoe dat kan zijn. In een overvolle aula, op de rand van de zitkuil voor de zoveelste keer expres omver geduwd worden door kinderen die veel groter, enger en mondiger zijn dan jij. En het duwen viel nog wel mee.
De lachsalvo’s waren vele malen erger. De manier waarop alle kinderen in die aula naar me keken en hard lachten en het des te meer opviel dat ik er buiten stond.
In die periode maakte ik de tekeningen aan de lopende band. Als je niet kunt uiten dan doe je iets anders om je verwarring, chaos en buiten sluiten weg te duwen.

“An off-the-wall and terrific paean to the misfits and freaks of the world, their dreams, visions and togetherness.” — indiewire.com.

Ik zag de (muzikale, comedy-drama) film Frank. Een verhaal over een experimentele, excentrieke, new wave achtige band met een zanger die altijd een papier maché masker droeg. Er zijn lijntjes naar de echte Chris Sievey die de karakter overnam van Frank Sidebottom. Een prachtige, ondergewaardeerde film die wat mij betreft in filmhuizen vertoond mag worden. Het is niet helemaal wat de film uitdroeg maar de link die ik persoonlijk legde. Anders zijn.

Wat is er eigenlijk zo beangstigend aan anders zijn? Moeten we dan alles moeten en willen plaatsen? Is dat niet iets van jou in plaats van de ander? Een vraag die ik me de laatste tijd, maar in het bijzonder afgelopen vrijdag, regelmatig afvroeg.

Meer Liedjes op zondag vind je hier. (Dit is een onderdeel van het boek Opkrabbelen.)

Liedje op zondag. Deel 47.

Vrijdagochtend, agenda bij de hand, aantekeningen bij de hand, laptop all fired up and ready to go en natuurlijk een kop koffie (de beste van de dag) en deze keer muziek via The Coffee House playlist op Spotify. En Eliott Smith kwam voorbij. Wacht even, ik stopte het lied, ‘spoelde terug’ en luisterde nog eens. Ik hoorde een kuchje voordat hij begon te zingen. Een kuchje. Mijn hart sprong een beetje op.

I’m in love with the world
through the eyes of a girl
Who’s still around the morning after.

Even los van wie Eliott Smith was en zijn behoorlijke staat van dienst als het ging om zijn muziek naast de onophoudelijke depressies, (men noemde hem ‘The Misery Man’, naar een van de liederen die hij had gemaakt voor de soundtrack van Good Will Hunting)  zijn verslavingen en alles wat erbij komt kijken, was ik blij met die kuch.

Die kuch zegt namelijk veel. Het heeft een soort F*** You mentaliteit, een dwarsheid, ‘ik doe wat ik wil’, maar ook laat een imperfectie zien. Omdat het ergens wel meevalt.

Welke artiest zet een kuch op een track? Gros van de artiesten zou die kuch eruit halen. Omdat het kan, omdat het ‘mooier’ zou zijn.

Meer Liedjes op zondag vind je hier. (Dit is een onderdeel van het boek Opkrabbelen.)

The mysterious death of Eliott Smith

(photo by Anna Zagorski (cc))