Afscheid. →
@Peerkeluna vroeg het aan mij, naar aanleiding van een 'gesprekje' op twitter over een tv programma wat ik keek over emigreren. Ik zag een beeld van een twaalfjarige jongen die zijn laatste schooldag had en met zijn ouders ging emigreren. Zijn vriendje huilde onbedaarlijk. Ik kreeg tranen in m'n ogen. 'Wat een gedoe zeg, dat emigreren...' Afscheid. Afscheid nemen. Ik heb er altijd erg veel moe
Achter glas. →
Het was in de achtertuin van mijn ouderlijk huis. Het was zomer; de zon scheen fel in de tuin. Het gras was groen en Max rende rond. Ik was verbaasd, Max, al levende, rende zowaar rond in de tuin! Max, de golden retriever die na elf jaar zo ziek was en dood ging. Hij zag me en ik voelde een sprongetje in mijn hart. Ik voelde me ineens zo dolgelukkig dat ik naar hem toe wilde maar ineens we
Altijd zo braaf, ik zeurde nooit. →
Tien jaar geleden kwam ik bij m'n ouders thuis en opperde iets. Ik opperde niet alleen, ik zeurde erom. Ik zeurde nooit. Zeuren had in mijn ogen nooit geholpen, bovendien voelde dat aan als drammen en je zin doorzetten. Het voelde altijd een beetje egoistisch. Mijn aversie tegen drammers was een feit. Toen al. Maar het ging om die een-jarige hond. Van de boerderij van een jongetje in mijn remed