Agenda:

- Woe 22-9 Den Bosch bijeenkomst leermethode Slimmerkunde

- Vrij 24-9 Creatieve Borrel 18.00 S2M
Utrecht (Meld je HIER aan!)


mindmap

(posts tagged)

Het begint met een plan. Deel 2.

– karin

Ik liet jullie in m’n vorige blogpost deze mindmap zien:

it starts with a plan

it starts with a plan

Je kunt nog zoveel ideeën hebben maar op de één of andere manier raak je verdwaald in je eigen ideeénbrouwsels. Waar haal je de tijd vandaan en hoe begin je dan? En hoe hou je het vol?

Los van de vraag of het haalbaar is, want vaak weet je dat niet eens, moet je het écht ook willen. Het vroegste zaadje is je idee maar het moet ook nog groeien en het liefst niet doodgaan. Het idee is een beginsel, maar het willen is de weg!

Je weet écht wel wanneer je iets graag wilt. Dat voelt goed, het geeft je energie, je krijgt er goede zin van, je raakt enthousiast en doordat je enthousiast raakt steek je er anderen mee aan. Je laat je niet door mensen met enorme beren op de weg uit het veld slaan want jij denkt écht dat dit idee kans (van slagen) heeft. De reis begint met het willen en het uitvoeren zelfs zónder dat je weet waar je precies heen gaat!

Je kunt nog zoveel willen maar tijd plannen is cruciaal. Als je andere verplichtingen hebt zorg je ervoor dat je schift of tijd vrijmaakt, al is het maar een paar uur in de week. Je wilt aan de slag met je enthousiasme en je houdt dit het beste vast door een schema voor jezelf te maken. Als je dit niet doet verwatert je idee en gaat het dood. Zo zonde!

Als je niet heel lang wilt door-emmeren met je idee zul je een deadline moeten stellen. Dit omdat je het ook nog druk genoeg hebt met andere werkzaamheden. Je wilt niets verslonzen maar je wilt ook niet dat je idee ten gronde gaat aan uitproberen en prutsen. Ergens zul je hardcore aan de slag moeten. Een deadline voor jezelf stellen is een handige manier om aan het werk te gaan én te blijven! Zet een datum vast in je agenda; zoveel weken wil ik eraan besteden. Dit heb ik nodig!

En een goed dosis discipline helpt daarbij. Discipline heeft een naar randje. Het heeft een randje van ‘moeten’ en niet van ‘willen’. Je zorgt ervoor dat je altijd je einddoel voor ogen blijft houden. Voor mijn part zet je het heel groot op een bord in je kamer of schrijf je met lipstick op je spiegel, maar dáár doe je het voor! Je gaat toch niet halverwege of niet eens halverwege ermee stoppen omdat je moe wordt, of geen zin meer hebt, of omdat je om een andere reden niet meer wilt doorzetten? Je idee, weet je nog, was toch briljant? Het had toch potentie? Je deed het toch ergens voor? Kom op dan, vooruit!

Je zult zien en merken dat elk ding, idee, wat je energie een aandacht blijft geven, in energie en aandacht terugkeert. Zo werkt het nu eenmaal met ideeën en plantjes. Plantjes groeien als je ze water geeft en misschien groeien er zelfs wel mooie bloemen uit! Ergens wordt je uiteindelijk beloond met succes. Succes niet persé in geld uitgedrukt maar in allerlei facetten. Hulp, tips, ruimte, ervaringen, herinneringen, balans, doorgroeimogelijkheden, contacten, etc.

Je zult voelen dat die tijd, de discipline en het plan uiteindelijk zijn waarde krijgt. Je hebt iets gekneed en gebakken, water gegeven, geverfd, opgeleukt, standvastig en krachtig gemaakt en nu is er een eindprodukt, een af-ding. Het is je kindje, je uitgewerkte idee. Je wezenlijke ik.

En dat, dát, geeft je een enorm goed gevoel. …

Het begint met een plan!

– karin

Vanmorgen zat ik in de trein onderweg naar het zuiden des lands omdat ik daar rond de klok van half twee een afspraak had in verband met een mogelijke nieuwe cursus. Nadat ik was overgestapt en onderweg naar Den Bosch was stopte de trein middenin een weiland en vertelde de conducteur via de intercom dat er een goederentrein in Den Bosch defect was en op een erg vervelende plek stond zodat andere treinen niet konden binnenrijden. Ik belde mijn afspraak dat ik verlaat was en kort erna tufte de trein terug naar Utrecht.

In de treinchaos van bellende buitenlandse mannen met gehoorproblemen, een luidruchtige kauwgomknauwende mevrouw die aan het lezen was en twee vrouwen die enorme slappe lach hadden, las ik nog wat bladzijdes van het boek van Scott Rosenberg, Say Everything. Over ‘how blogging began, what it’s becoming and why it matters‘. De trein kraakte en piepte, de conductrice die haar verhaal deed via de intercom ook, en de man twee stoelen voor mij irriteerde zich mateloos, stond op en riep met luide stem: ‘Willen de dames er re-ke-ning mee houden dat zij zich be-vin-den in een stil-te-cou- pé?’ Ik begreep niet dat net erna een meisje me aanstootte en een beetje blozend vroeg of ik haar wilde wakker maken als zij in slaap gedommeld zou zijn als we bij het station aankwamen.

Er was een hoofdstuk in het boek dat mij snel naar mijn agenda deed zoeken zodat ik snel, voordat ik het vergeten zou, wat steekwoorden kon opschrijven zodat ik dit blogpostje nu zou schrijven als ik weer thuis was.

it starts with a plan

it starts with a plan

Ik heb in totaal zo’n vijf en een half uur in de trein gezeten vandaag. Genoeg tijd om te lezen, te observeren en om te bedenken dat een blogpost, of elk ander idee dat je bedenkt en wilt uitwerken, begint met de wil om het voor elkaar te krijgen.