Gisterenmiddag vertrok ik naar Rotterdam (met de trein naar Delft, van daaruit met de bus naar Rotterdam, afgezet in een mistig weiland waar rechts van mij een brug opdoemde die me naar een moeilijk te bereiken industrieterrein bracht) om een Nieuwe Media Workshop Blog en Twitter te geven in een sjiek flexwerkkantoor met aan de balie twee dames die me net zo mistig aankeken als de koeien in de wei zonet.

Het Nieuwe Werken? Week van het Nieuwe Werken? Smart Working Center? Ze haalden allebei onwetend hun schouders op. Ik was heel even perplex, gefrustreerd, lichtelijk geirriteerd en moest even diep zuchten. Flexibel in mijn hoofd, was mijn uitspraak, waar men hard om moest lachen.

Alles was chaos die middag. Er was geen plek gereserveerd om mijn workshop te geven maar de dames deden er alles aan om het naar onze zin te maken. Daar bedankte ik hen later nog uitgebreid voor. Men had verkeerde tijden doorgekregen dus kwam men veel te laat binnen wandelen of pas op het eind, en een persoon intern was via de interne email geattendeerd mee te doen en was de sceptische van de groep, en die heb je altijd, maar leukte de boel wel op. Als iedereen het altijd met je eens is, ja knikt en zonder mokken meedoet is de lol er al snel vanaf.

Mijn planning liep hierdoor ook danig in de war. Mijn twee uur liep helemaal zoals een kind van twee een kleurplaat inkleurt; flink door de tekening heen kleuren, via de zijkanten weer terug en dan concentreren op een punt wat de aandacht verdient.

De groep echter was de meest bijzondere groep die ik in tijden heb meegemaakt. Er ging een portie energie vanuit waar ik veel later, toen ik weer in de bus zat onderweg naar Delft, nog helemaal van onder de indruk was. Soms kom je mensen tegen die iets met je doen. Op wat voor manier je dat kunt opvatten, het raakt. Bijzonder ook hoe internet en social media daarin zo’n belangrijke rol blijft spelen.
We maakten een mindmap. Als je mijn blogworkshop hebt gevolgd weet je wat het inhoudt. De mindmap is een ruggensteuntje maar ook een interne les.

Bereik:
Geef je vertrouwen, en hij groeit.
Geef je wantrouwen, en hij faalt.

Dezelfde avond fietste ik in de plotselinge kou naar mijn volgende cursus social media. Voordat ik begon aan mijn afrondende les moest ik de cursisten even kwijt hoe de adrenaline van de middag nog in m’n aderen zat. ‘Sorry hoor, als ik er soms een beetje warrig van spreek.’

Ik dacht na over hoe bloggen niet alleen zorgt dat je deelt, maar dat het je blik verruimt. Dat je op andere manieren leert kijken om je heen. Dat je, als je woorden tekort hebt, makkelijk je gevoel kunt uitdrukken in beeld en dat bloggen zelfs therapie kan zijn.