Bloggen is observeren.

Elk beeld vertelt een verhaal. Gisterenavond tijdens de blogworkshop in Amsterdam liet ik een foto zien van twee vrouwen in gesprek met elkaar. Iedereen kon er wel iets over vertellen. De een had meer oog voor de snoeppot die op de tafel stond, de ander verdiepte zich in de houding van de ene vrouw. Waar zou het gesprek over gaan? Wat zou de aanleiding zijn van het gesprek? Is er een manier om een beeld dat je ziet te koppelen aan een blogonderwerp?

Op de heenweg naar Amsterdam Zuid-Oost moest ik even wachten. De vorige metro was net vertrokken. Ik zat op een bankje voor me uit te kijken. Overal liepen en stonden mensen. Mensen van en naar hun werk. Mensen die met grote tassen sleepten. Mensen die vermoeid keken of van een frietje snoepten. Mensen die op andere mensen wachtten.
Er kwam aan de andere kant een metro. Mensen liepen erheen, stapten in. Blij misschien om even te zitten. Het was koud.
De deuren van de metro gingen dicht. Een mevrouw met knalrode jas kwam aanhollen. Ze stond voor een knalrode dichte deur. Herken je dat? Dat je dan nog hoopt dat die deuren zich nog speciaal voor jou zullen openen? Dat je tegen beter weten in nog hoopt dat je mee mag? Dat je ook weet dat die deuren niet meer open gaan en je een beetje debiel de tram, trein of metro voorbij ziet gaan en je vervolgens afdruipt?
De vrouw stond voor een knalrode deur in een knalrode jas. Nog nooit had ik zo’n mooie match gezien.

Naast het feit dat je op deze manier ontelbare saaie momenten kunt overbruggen is het een fijne manier om inspiratie op te doen voor blogonderwerpen..

Hier nog een observatieblog.

Wat is je statement dan?

Warm welcome home
 

Gisterenochtend zag ik een mooi voorbeeld van de blogopdracht van vorige week die ik de cursisten van Blog Away NL ¬†meegaf: bekijk een situatie buiten jezelf en observeer die situatie goed voordat je ‘m gaat opschrijven. Bekijk erna op welke manieren je deze situatie, die buiten jezelf ligt, naar jezelf kan trekken. Een soort metafoor beschrijven.

Het jongetje stond bovenaan de roltrap en keek paniekerig naar zijn vader die met handgebaren wees dat ie mee moest. Maar hij wilde niet. Hij liet het ook duidelijk hoorbaar merken. Waarschijnlijk wist iedereen in het hele centraal station Den Haag dat dit jongetje, amper vier jaar oud schatte ik, niet van plan was op die roltrap naar beneden te gaan. ‘Ik ga niet van de roltrap!’ gilde hij overstuur, terwijl hij alle pogingen van zijn vader letterlijk weg leek te duwen. Hij schudde zijn hoofd, schudde zijn armen. Papa moest gaan. Hij bleef wel. Als je de aandacht op je wilt vestigen is hard roepen een van de mogelijkheden die aandacht naar je toe te trekken. Je hebt bescheiden mensen en minder bescheiden mensen op deze wereld rondlopen; ze zeggen niet voor niets: ‘brutalen hebben de halve wereld’. (Ik zeg dat ze meestal de hele wereld hebben.)

Toch zijn er momenten dat je met een hele andere aanpak precies hetzelfde effect krijgt.

Er staat weleens een zwerver (Thomas) in het Haagse centrum. Dat is precies wat hij doet; stilstaan. Verder niets. Zijn ruige haar ligt over zijn hoofd, ongekamd, en hij staat voorover gebogen. Hij roept niet, smeekt niet. Niets. Hij staat. Mensen lopen langs hem heen en kijken om. Wat doet die gast nou? Wat wil hij? Wie is hij?

Er zijn momenten dat ik gewoon wil werken, bloggen en mijn steentje wil bijdragen om te delen zonder al teveel na te moeten/hoeven denken over formules, trucjes en statements. Ik geloof erin dat je, als je doet waar je hart ligt, en weet dat het goed is, dat een ander dit ook zal zien. Zien zij het niet, dan zijn ze blind.

(Foto: Roel Wijnants.)