‘Ik ben ontzettend op zoek naar heldere, cut-the-crap, nuchter geschreven blogs. Waar o waar en van wie o wie?’
vroeg ik gisteren via Twitter.
Ik kreeg vooral spamreacties. Daar was ik niet naar op zoek. Ik was gisterenavond mijn Google Reader aan het opschonen. Sommige blogs waren halfdood of morsdood en andere blogs volg ik automatisch omdat ik die blogs al jaren volg en nog steeds erg vermakelijk vind. Van sommige blogs nam ik met pijn in mijn hart afscheid omdat ze veranderd waren. De toon, de kracht van hun teksten waren niet meer zoals een jaar ervoor.
De parels, waar waren die gebleven?
Wat bedoel ik nu eigenlijk met heldere, cut-the-crap, nuchtere blogs? Wat voor mij een must is is een mix van gedachten overgewaaid naar een blog. Als ik een blog lees wil ik het gevoel hebben in m’n uppie een dagboek geopend te hebben waarbij de schrijver, de blogger, zijn of haar gedachten deelt zonder het gevoel te hebben dat het met een groot publiek gedeeld wordt. Het is klein in tekst maar groot in woorden. Het heeft een nuchtere kijk op zijn of haar gedachten maar het voelt stiekem beladen of met de nodige verstopte diepgang. Het lijkt een dagboekfragment maar het is een column uit een magazine of boek. Je wilt het in je opnemen, verwerken en erover nadenken. Je wilt dat het je de rest van de dag voedt omdat het je in je greep houdt. Blogs die raken, ook al is dat zo’n ontnuchterend woord.
Zelf merk ik dat ik soms ook worstel met tekst, zeker nadat ik in 2009 voor mezelf begonnen ben en ‘het helemaal anders wilde gaan doen’. Heel persoonlijk zijn, zoals jaren ervoor normaal voor me was, is nu ook anders. Sommige nieuwtjes, feiten en gedachten horen niet meer thuis op het internet en werk ik er met metaforen, symbolen en kronkels omheen. Dat vergt creatief schrijf- en doorzettingsvermogen doordat ik vaak zat gewoon zonder nadenken heel veel online wil plaatsen. Ook voor 2013 blijft dit mijn doel; goede stukken schrijven. Komt het niet uit mijn vingers, dan sla ik maar een dag over.
De parels zijn verborgen en dus moet ik op zoek. Waar zijn ze, die heldere, toegankelijke blogs? Persoonlijk maar niet overdreven zweverig en met beide voeten op de grond? Waar kan ik die levensverhalen lezen over doodnormale mensen met gewone leefritmes terwijl er ondertussen van alles gebeurt?
Ik heb er nu twee die ik regelmatig volg, de ene is van Klaas ten Holt en de andere, via een tip gisteren via Twitter, van De Witte Kamer. Maar er mag meer op mijn nieuwe lijst. Waar en van wie?
