Alle berichten met tags “oproep

reactie 0

Blogcursus!

via crushculdesac.tumblr.com/

via crushculdesac.tumblr.com/

5 maal vanaf dinsdag 9 april leren hoe je precies aan de slag gaat met bloggen!

Waar zijn onderwerpen te vinden? Hoe schrijf ik persoonlijk maar toch zakelijk? Wat is precies persoonlijk bloggen? Hoe zit een blog in elkaar qua opbouw? Hoe vertel ik op een goeie manier een verhaal? Hoe ben je en blijf je jezelf via je blog? Dit zijn allemaal onderwerpen die voorbij komen in de blogcursus die start bij het Koorenhuis. Deze blogcursus zal 5 onderwerpen aankaarten die ook in het ebook, (binnenkort te downloaden) over inhoudelijk, praktisch en zakelijk bloggen, voorbij komen.

Ben je net begonnen met een blog omdat je jezelf via die weg wilt presenteren of ben je al aan het bloggen maar wil je graag meer oefenen om onderwerpen te verzamelen? Het kan allemaal in deze cursus.
Geïnteresseerd? Meld je hier aan!

Reactie 1

Beste meneer van Keulen, u heeft gefaald en bent ervoor beloond.

Ik zag een oproep van Jelle Brandt Corstius in zijn blog ‘Geef Terug!’ Vaak zijn we als burgers boos en voelen wij ons machteloos, terwijl ik al een tijdje roep dat ik iets wil DOEN! Het is toch van de zotte dat wij boos zijn, onrecht zien, en vervolgens onze schouders ophalen? Ik schreef die brief naar meneer van Keulen. Verstuur jij ‘m ook?

Beste meneer van Keulen,

Ik ga er geen doekjes om winden. Ik ben jarenlang werkzaam geweest in de zorgsector. Daar werkten wij keihard om andere mensen (vooruit) te helpen. Lange dagen, weinig pauze en keihard werken. Vaak waren wij onderbezet; waren er zieke collega’s dus moesten we dubbel zo hard werken. Ik heb met kinderen gewerkt met ‘rugzakjes’; kinderen die het moeilijk hadden thuis en elders. Daar was dringend extra zorg nodig maar daar was geen geld voor. Er was ook geen geld voor extra activiteiten, laat staan dat het gebouw waarin wij werkten gerenoveerd kon worden. Een leidster stond een keer onder stroom tijdens het stofzuigen omdat de kabels daar niet goed waren aangebracht. Er was geen voldoende geld om dat gebouw een flinke opknapbeurt te geven. We spreken over een paar jaar geleden maar het gebeurt nu nog steeds.

Dit is geen incident. Ik heb in meerdere kinderdagverblijven gewerkt en op scholen en buitenschoolse opvang centra. Overal werd daar keihard gewerkt. Lange dagen, vele uren. Weinig pauze. We zijn er voor de kinderen en voor hun ouders.

Ik vind het onuitstaanbaar dat er mannen in dure pakken rondlopen die de hele dag vergaderingen in en vergaderingen uit lopen, deals sluiten over transacties en geldkwesties en dure diners en tripjes in heel Nederland en buitenland bijwonen. Dit om de financiële sector de boost te blijven geven om te blijven bestaan. Het is totaal niet in verhouding, toch, meneer van Keulen?

U heeft, bovenop uw flinke salaris, een bonus ontvangen. U heeft gefaald en bent ervoor beloond. Ik vraag u met klem die bonus terug te geven. Denk aan alle zorgberoepen; de verplegers in verpleeghuizen, verzorgers in de verzorgingshuizen en thuiszorg, de verplegers in ziekenhuizen, de groepsleiders in kinderdagverblijven, de medische kinderdagverblijven en kindertehuizen. Mensen die keihard werken en niet eens een dertiende maand ontvangen en moeten vechten voor een normaal salaris. Gaat u eens voor de lol op onderzoek uit en bekijk eens wat zij per maand verdienen. Of het in zijn geheel in verhouding is. Doe uw plicht en geef uw bonus terug.

Wie goed doet goed ontmoet. Ik geloof daar nog steeds in. Maakt u het dan ook waar.

Met vriendelijke groet,

Karin Ramaker.

Reacties 12

Op zoek naar een blog!

‘Ik ben ontzettend op zoek naar heldere, cut-the-crap, nuchter geschreven blogs. Waar o waar en van wie o wie?’

vroeg ik gisteren via Twitter.

Ik kreeg vooral spamreacties. Daar was ik niet naar op zoek. Ik was gisterenavond mijn Google Reader aan het opschonen. Sommige blogs waren halfdood of morsdood en andere blogs volg ik automatisch omdat ik die blogs al jaren volg en nog steeds erg vermakelijk vind. Van sommige blogs nam ik met pijn in mijn hart afscheid omdat ze veranderd waren. De toon, de kracht van hun teksten waren niet meer zoals een jaar ervoor.
De parels, waar waren die gebleven?

Wat bedoel ik nu eigenlijk met heldere, cut-the-crap, nuchtere blogs? Wat voor mij een must is is een mix van gedachten overgewaaid naar een blog. Als ik een blog lees wil ik het gevoel hebben in m’n uppie een dagboek geopend te hebben waarbij de schrijver, de blogger, zijn of haar gedachten deelt zonder het gevoel te hebben dat het met een groot publiek gedeeld wordt. Het is klein in tekst maar groot in woorden. Het heeft een nuchtere kijk op zijn of haar gedachten maar het voelt stiekem beladen of met de nodige verstopte diepgang. Het lijkt een dagboekfragment maar het is een column uit een magazine of boek. Je wilt het in je opnemen, verwerken en erover nadenken. Je wilt dat het je de rest van de dag voedt omdat het je in je greep houdt. Blogs die raken, ook al is dat zo’n ontnuchterend woord.

Zelf merk ik dat ik soms ook worstel met tekst, zeker nadat ik in 2009 voor mezelf begonnen ben en ‘het helemaal anders wilde gaan doen’. Heel persoonlijk zijn, zoals jaren ervoor normaal voor me was, is nu ook anders. Sommige nieuwtjes, feiten en gedachten horen niet meer thuis op het internet en werk ik er met metaforen, symbolen en kronkels omheen. Dat vergt creatief schrijf- en doorzettingsvermogen doordat ik vaak zat gewoon zonder nadenken heel veel online wil plaatsen. Ook voor 2013 blijft dit mijn doel; goede stukken schrijven. Komt het niet uit mijn vingers, dan sla ik maar een dag over.

De parels zijn verborgen en dus moet ik op zoek. Waar zijn ze, die heldere, toegankelijke blogs? Persoonlijk maar niet overdreven zweverig en met beide voeten op de grond? Waar kan ik die levensverhalen lezen over doodnormale mensen met gewone leefritmes terwijl er ondertussen van alles gebeurt?

Ik heb er nu twee die ik regelmatig volg, de ene is van Klaas ten Holt en de andere, via een tip gisteren via Twitter, van De Witte Kamer. Maar er mag meer op mijn nieuwe lijst. Waar en van wie?

reactie 0

Geen hokjes graag!

Vandaag heb ik een interview afgenomen voor mijn nieuwe boek over singles. Dat werd een interessant interview met Nerida.

Nerida is vijfendertig jaar, woont in het noorden van Nederland en is haar hele leven al single. Zij schreef er een tijdje geleden over op haar blog. 
Haar langste relatie duurde een paar maanden. Ze vertelt dit niet graag. Niet dat ze het onderwerp vermijdt en dat ze erover liegt maar vertellen dat je nooit een lange relatie hebt gehad is niet makkelijk. ‘Het is niet zozeer schaamte maar dat mensen vooroordelen hebben. Je krijgt snel een labeltje opgeplakt.’

‘Bijvoorbeeld op Facebook kun je aangeven wat je bent: ‘geïnteresseerd in’ of dat je ‘in een relatie’ zit en met wie of dat het ‘beetje ingewikkeld’ is. Dat zijn ook hokjes. Ik heb bewust niets ingevuld. Ik wil niet in een hokje geplaatst worden. Ik ben niet ernstig op zoek, wil graag een relatie maar voel me niet ongelukkig met het single zijn. Dan ben ik maar vaag en onduidelijk.’ — Nerida.

Meer weten over mijn nieuwe boek? Volg #singleboek op Twitter. Wil je meehelpen? Vul dan de anonieme single-enquete over daten in. Heb je een grappige, gekke of mooie anekdote van een (blind)date die je ooit gehad hebt? Mail me dan: metkarin@gmail.com en wie weet komt jouw verhaal in mijn boek.